Sorry Driekus
door zijn #luievrouwen

 

Lieve lezers van Driekrant. Tot onze spijt moeten we jullie meedelen dat Driekus in het UMCG ligt, in een coma. We voelen ons erg schuldig. Omdat het bijna vier jaar geleden was dat hij begon met twitteren, wilden we hem verrassen met een gezellige spannende #luievrouwen dag. We hadden de mooiste lingerie aan, en belden bij zijn boerderij aan. Hij deed open op zijn klompen, in zijn morsige hemd, een fles Lagavulin in zijn ene hand en zijn andere hand op zijn heup, keek naar ons en zei ‘hehehe’. Typisch onze lieve Driekus. We duwden hem naar zijn bedstee en bonden hem vast. We voerden hem Lagavulin en dronken zelf ook uit de fles. We zoenden elkaar en keken hem aan. Plagerig pakten we een broccoli en gingen hem ermee strelen. Het was de bedoeling hem te blinddoeken en te verwennen. En hem te plagen met een stronk broccoli in zijn mond. Er zijn mensen die meer kinky dingen doen hoor! Wisten wij veel dat Driekus niet alleen allergisch is voor luie ambtenaren, hypocriete bestuurders en snuivende journalisten, maar dus ook echt voor broccoli! Driekus’ huid werd helemaal rood met bulten, hij zwol op, ademde nauwelijks nog en raakte in shock. Wat een vreselijk gezicht om hem zo te zien trillen. Sorry Driekus. We bedoelden het goed. We wilden je verwennen! Het ambulancepersoneel was snel ter plekke maar had moeite zijn -zoals hij het zelf beschreef ‘ik ben niet dik maar omvangrijk’- lichaam op de brancard te tillen. Driekus! We huilen en we missen je. Kom snel terug. Sorry sorry sorry Driekus. We hopen dat je op je trekker zweeft, door shoarmawolken vol weelderige vrouwen.

#TeamLuieVrouwen

Fierljeppen
door Driekele Fjouwerkant

Openminded en nieuwsgierig als Driekus is, lezen we ook af en toe berichten uit verre oorden. Zoals Friesland. Het geval Friesland. Dat stipje op de wereldkaart. Dat Nederland heet. En daar dan een heel klein nat vlekje van. Dat is Friesland. Net als de rest van Nederland een drassig weiland met sloten en een dijk eromheen. Alles is er net als de rest van Nederland. Stom weer. Mooi weer. Koeis. Mensen. Westerse mensen. Gewone Nederlandse mensen. En toch zijn er veel Friezen die zich speciaal voelen. Anders. Namelijk Fries! Met hun eigen Friese taal. Wat natuurlijk gewoon een kwestie van tijd is tot ze gewoon Nederlands en Engels praten. En hun eigen Friese cultuur. Wat die ook moge zijn. Want hun kinderen luisteren ook naar K3. Hun pakes en beppes gaan ook naar de Action en de Kruidvat. Het gaat ze in feite om identiteit. “Wij zijn geen Nederlanders, wij zijn Friezen”. Wij-Zij. Hunnie Zullie. Wat die Friese identiteit inhoudt, geen idee. Het stelt eigenlijk weinig voor. Toen Driekus een puber was wilde hij zich ook overal tegen afzetten. Soms denk je dat die hardcore Friezen collectief in die fase zijn blijven hangen.

Kijk vroeger had je fysieke grenzen nodig om je te verdedigen. Je stam beschermen tegen ‘de vijand’. Tegenwoordig is de wereld haast grenzeloos. Mensen gaan de hele wereld over, en communiceren, handelen en interacteren digitaal met elkaar. En als er al een vijand is, dan is dat tuig van ver, uit zandbaklanden met een achterlijke cultuur en nog grotere identiteitscrisis. Die vijand zijn in elk geval niet je buren zoals Groningers of Drenties of Hollanders. Je buren waar je 99% mee gemeen hebt. Die als enige afwijking ten opzichte van jou meer naar buiten kijken dan naar binnen. Die niet bang is om te leren van andere inzichten, andere culturen.  En toen las Driekus dit:

C23P6tvXUAAtuAW

 

Ja natuurlijk is er veel aan te merken op het bestuur in de Noordelijke regionen. En dat old boys netwerk moet GESLOOPT. Maar wat lezen we in de tweede helft van dat artikel?

We kunnen ons niet aan het gevoel onttrekken dat Hans Snijder een onzekere man is. Niet iets dat je verwacht van een hoofdredacteur. Bang om zijn identiteit te verliezen. En daarom wil hij elke samenwerking met andere provincies saboteren. Want dat bedreigt hem. Althans, hij voelt zich bedreigd, in zijn identiteit.

Kijk, identiteit is vooral een kwestie van zekerheid over wie je bent. Onzekere en volgzame mensen zoeken identiteit in vakjes, of in spulletjes. Zoals onzekere hipsters zich origineel willen voelen en zich dus allemaal hetzelfde kleden en baarden laten staan en knotjes in hun haar doen, en dat vieze IPA bier drinken en hoemoes eten, zo kruipen Friezen in hun onzekere schulp en praten ze elkaar aan dat ze echt heel bijzonder zijn met hun gekke taaltje en verzonnen identiteit in hun drassige weiland.

Als we zo gaan beginnen dan is Kiel-Windeweer geen onderdeel van Groningen maar heeft een eigen identiteit.
Dan zijn Kiel en Windeweer niet één dorp maar twee aparte dorpen met elk hun eigen identiteit.
Dan is Windeweer niet één deeldorp maar twee aparte buurten met Oostzijders en Westzijders met elk hun eigen identiteit.
Dan vindt Driekus dat zijn boerderie een eigen identiteit heeft omdat hij DieRooieVanNummer92 een vreselijk mens vindt.
Dan vindt Driekus dat hij binnen zijn gezin een eigen identiteit heeft, omdat die anderen anders zijn.
Dan heeft Driekus een enorm conflict met zijn 140 karakters.

Om maar even aan te geven: waar is de grens van identiteit? Wat een flauwekul.

Hans Snijder, klim vooral in je fierljepstok. Ga lekker fierljeppen. Blijf vooral bovenin zitten. Probeer zolang mogelijk op je stok te blijven zitten. Want dan weet je zeker dat je nooit een steek verder komt. De fierljepstok als symbool voor onzekere mannen die zo hoog mogelijk in een paal klimmen, bang voor niet bestaande monsters uit dat enge Groningen en Drenthe. Echt geniale Friese symboliek.

Trije Tuten fan Driekele Fjouwerkant

Diepenring
door sociaal geoloog en urban planning coach Driekus Vierkant

Driekus reed laatst met zijn trekker door 050. Wat een drama. Deze stad heeft de grootste filedruk van Nederland, en dat heeft drie redenen:

  1. Het Julianaplein. Wie legt er nu een knooppunt van twee snelwegen midden in een stad?
  2. Bussen. In 050 krijgen bussen steevast voorrang bij alle kruispunten, ook als ze leeg zijn, ook buiten de spits.
  3. Het verkeerscirculatieplan van socialist en autohater Max van den Berg.

Men wil de auto
Wist je dat tweederde van de burgers de auto prefereert? Dertig procent pakt liever de fiets. En fietsers en automobilisten moeten wachten en wijken voor die paar procent resterende busreizigers. Van dat volk dat op kosten van de maatschappij reist en nog een eerste rang positie eist ook. Busbanen, voorrang op kruispunten, subsidie op reiskosten. Busreizigers zijn a-solidaire belastingontwijkers. En ze stinken ook nog eens. Naar natte hond, of shag, of drank, of etensgeurtjes. En vaak naar alles tegelijk. Hashtag #wegmetdebus.

Leve de auto
Nee dan automobilisten. Je moet van ze houden. Ze betalen BPM, bijtelling, accijnzen, wegenbelasting en parkeerheffingen. En dat doen ze allemaal, waarom? Ja omdat de auto gewoon de meest comfortabele manier van vervoer is. Lekker droog en warm, of koel, veilig in je mobiele huis. Een auto is ultieme vrijheid. Totdat we drones hebben waarmee we ons door de lucht kunnen vervoeren, is de auto de ultieme tijdmachine. Je overbrugt enorme afstanden, en kan gaan en staan waar je maar wil. Die vrijheid is fantastisch. Die vrijheid gun je iedereen. Dat je op elk moment je auto kan pakken en ergens heen kan gaan, er snel bent, zonder nat te regenen en met je mooie kleren aan vroem vroem van afspraak naar afspraak, naar het werk, naar huis, een dagje weg, even boodschappen halen, en op vakantie. Je eigen auto. Het is ultieme vrijheid. De auto haalt je uit je micro-omgeving en verbreedt je wereldbeeld. Net als het vliegtuig. Mensen kiezen voor deze vorm van vrijheid, ondanks alle asociale kosten. Automobilisten hechten zo aan hun vrijheid dat ze zelfs bereid zijn de infrastructuur volledig te betalen, ook voor voetgangers, fietsers en busreizigers.

Wees eens lief voor de automobilist
Ja beste fietsers en busreizigers, voor dat alles mag u de automobilist best eens bedanken. Ook u geniet van mobiele vrijheden, dankzij de automobilist. Uw fietspaden en busbanen, verkeerslichten, alles wordt voor u betaald. U geniet van uw eigen mobiele vrijheden, dankzij de automobilist. Bak eens een taart voor de buren met een auto. Of bied aan deze eens voor hen te wassen. Of geef ze eens galant voorrang. Doe op zijn minst uw licht aan en rij niet door rood, als respect voor al het fraais dat de automobilist voor u verzorgt.

Afgunst
En dan heb je dus van die mensen die het de automobilist toch niet gunnen. Die automobilisten andere eigenschappen toedichten. Die niet zien dat de auto voor velen een basisbehoefte is, om hun inkomen te verwerven. Die niet zien dat de auto voor velen een manier is om de wereld te ontdekken. Nee, in hun afgunstige ogen is de auto een statussymbool, een pervers icoon van rijkdom, en bovendien nog een vervuilend apparaat ook. En dat moet kapot! Genivelleerd!1!

Utopia
Ja natuurlijk is het beter om korte afstandjes op de fiets te doen. Het is gezonder, en minder belastend. En wat maakt een beetje regen en wind uit als je in je fleece-trui en je warrige haar naar de RuG of het UMCG moet. Als jouw bekrompen leventje zich alleen maar afspeelt in een vierkante kilometer fiets-utopie, dan is het begrijpelijk dat je niet ziet dat er nog een hele andere wereld bestaat, waarin mensen wonen, werken, recreëren, en van hun leven en hun vrijheid genieten: met de auto. Noodzakelijk met de auto. Of voor hun plezier met de auto. Of voor hun comfort met de auto. Wij noemen dit het MaxVanDenBerg syndroom. Ook wel bekend als het KarinDekker syndroom. En tegenwoordig noemen we dit het TomRustebiel syndroom. Utopisten zijn de engste mensen ter wereld.

Autohaat in fasen
En het wordt er niet beter op. Kijk, in de tijd van Max, was de auto vooral een kapitalistisch, antisocialistisch statussymbool. In de ogen van Maxisten dan. Daar reed je dan, in je 2CV, vieze kapitalist! Daar moesten we natuurlijk vooral een beetje om lachen. Ja het was ergerlijk, dat Max zo fanatiek tegen auto’s was, maar ach, het was ook wel schattig. Maar toen kwam Karin Dekker. En werd de auto ook nog eens een vervuilende paria. In Dekkeriaanse kringen dan. Alles moest en zou via openbaar vervoer, en dan het liefst een tram. Maar goed, ach, je weet, GroenLinks en hun boomknuffelheksen. Ja ze was bloed irritant maar verder kon je gewoon nog je ding doen. Maar nu wordt het echt tijd voor wat tegengewicht. Want nu gaat D666 zich er mee bemoeien. U weet wel, die partij van 50 jaar lang geen bestuurlijke vernieuwing. Van die hele fatsoenlijke mensen. Zogenaamd. Want bovenop het socialistische gedram van de PvdA, en bovenop het milieugezwam van GroenLinks, komt nu het fietsterrorisme van D66 opzetten.

Fietsterroristen
Fietsfanatici. Fietsextremisten. Bakfietsfreaks. Van die zogenaamd heel fatsoenlijke mensen. D66 mensen. Je herkent ze zo. Blanke, jonge, hoogopgeleide mensjes met moral high blik in de ogen, op gympies en een net jasje, die de kroost met de bakfiets naar school brengen. En van die mensen die zich sociaal geograaf, of nog hipper: Urban Design Planner noemen, die op hun fixie levensgevaarlijk door het verkeer sjezen. Van die mensen die zichzelf heel wereldwijs vinden, maar eigenlijk nooit buiten de diepenring van de stad komen. Tenzij ze zich in een groepje in de meest domme outfits hijsen om te gaan fietsen door de ommelanden en hun wereldblik niet groter is dan de in spandex gehulde geschoren witte benen van hun voorligger. De grootste provinciaaltjes vind je in 050, en dat zijn zij die zich in deze Urban Cocoon opsluiten omdat ze geen auto hebben. Het zijn ook van die mensen die naar bijeenkomsten met andere hipsters gaan en zeggen dat het bezit van een auto passé is. Gut ja, waarom moet je ook iets bezitten eigenlijk. Ja laten we die redenering ook doortrekken naar je huis. Het hebben van een huis is ook passé, laten we allemaal in tipi’s gaan wonen.

Fietsen is armoede
Fietsfanatici zijn eng. Dit zijn mensen die geloven dat fietsen hun lifestyle is. Hahaha. Hoe ver moet je van je zelf af staan, om het überhaupt nodig te hebben om een lifestyle te hebben. Dat je je eigenwaarde ophangt aan een lifestyle. Aan fietsen notabene. Probeer je nou werkelijk te zeggen dat dit je zo bijzonder maakt? Hahaha. Fietsen is armoede, dat weet iedereen. Niet echt iets om trots op te zijn. Er wordt gefietst, bij gebrek aan geld voor een auto. Bij gebrek aan ruimte voor de auto. Omdat die suffe socialistische stad al decennialang de burger niet faciliteert, maar frustreert. De burger wil de auto. De stad zegt NJET.

Diepenring
En dat brengt ons bij het recente parkeerbeleid. D66 oppert om de parkeerplaatsen bij de diepenring op te heffen. Doet D66 dit oprecht om de kwaliteit van de stad te verbeteren? Hun argument is het aanzicht: ze vinden de geparkeerde auto’s lelijk en ze nemen plek in. Die redenering volgend, zouden wij beginnen met het verwijderen van de tienduizenden fietskrotten die overal in 050 gestald zijn. Die paar auto’s staan nog netjes in een vakje geparkeerd. De fietsen, die worden echt overal neergekwakt. Je kan geen 10 meter stoep passeren, zonder te struikelen over roestende brikken, de één nog meer gesloopt dan de ander, de één nog dwarser op de stoep geparkeerd dan de ander. Pleinen, stoepen, straten, bruggen: hordes fietsen, overal. De fiets is een pest.

Nee, als het D66 echt ging om het verbeteren van het stadsgezicht, en ruimte maken, dan begon men met de fiets. Parkeerverboden voor fietsen. Betere, betaalde, ondergrondse fietsenstallingen. Maar omdat men het specifiek over de auto heeft, is duidelijk dat het D66 niet gaat om het stadsgezicht. Hier komt de sluimerende autohaat gewoon weer naar boven.

Regel dan een serieus alternatief
Kijk, het is prima als de Diepenring een prachtig stukje Groningen wordt, met mooie boulevards en terrasjes. Zonder geparkeerde auto’s. Regel maar alternatieve parkeerruimte, tegen hetzelfde comfort (loopafstand) en tegen dezelfde parkeervergunningstarieven (€250 per jaar) voor bewoners en hun bezoek. Dan gaan ze wel overstag. Succes daarmee overigens, met de woekertarieven in de parkeergarages en veel te krappe buurtstallingen. Laat je de exploitanten van de terrassen het verschil in parkeerkosten bijleggen? Overigens, volgens bronnen zijn de parkeervergunningen onlangs weer fors duurder geworden, maar procentueel zijn de parkeervakken niet groter geworden, en zijn er ook niet procentueel meer parkeervakken gerealiseerd. Leg dat eens uit, gemeente. Of melk je de automobilist weer eens verder uit?

Bakfietsburgerlijkheid
Prima, als het je lukt een alternatief voor die auto’s te regelen. Diepenring zonder geparkeerde auto’s. Maar doe het dan ook meteen zonder die fietsen. Ook zonder die lelijke trailers die ze woonboten noemen. Gelijke monniken, gelijke kappen. Forceer gelijk ook die stinkende, gevaarlijke, subsidieslurpende, fileveroorzakende de stad uit. Maak er een lekker gezellig Madurodam van. Lekker fatsoenlijk. Lekker schoon. Lekker netjes. Anton Pieck, in de 21e eeuw. Lekker truttig. Lekker burgerlijk. Bakfietsburgerij. Broccolitis. Wij dachten altijd dat 050 een lekker eigenzinnige, vrolijke, rommelige, progressieve, liberale stad was, waar het iedereen werd gegund te wonen en zich te vervoeren op eigen wijze.

Niet met D66 dus.

D66. Zesjescultuur.

 

 

Minder
door vermeerderaar Driekus Vierkant

Nou daar knerpte Driekus in het donker dus met zijn klompen over de haast bevroren kiezelstenen, om de grijze vuilcontainer aan de Pieter Venemakade in het mooie Kiel-Windeweer te zetten. Het was zo’n heldere decembernacht, en in het licht van de maan zag Driekus kleine wolkjes adem bij elke keer dat hij mopperde over de kou. Driekus keek omhoog, naar de sterren. Wat is de ruimte toch oneindig weids. En wat zijn mensen toch bekrompen. Wat zijn sterren toch tijdloos. En wat is politiek toch de waan van de dag. Driekus stond daar even stil. De handen in de zakken van zijn overall. Die stilte, de schoonheid van de sterren. ‘Kon minder’, mompelde hij, en liep snel terug naar zijn behaaglijk warme boerderij.

Ja, minder. Deed die politiek maar aan minder waan van de dag. Men buitelt van ophef naar ophef, het ene onderwerp nog stompzinniger dan het andere. En de ene mening nog suffer dan de andere. Alles maar om elkaar het politieke pootje te lichten. Van die splinterpartijtjes die hun stokpaardje-onderwerp belangrijker achten dan de belangen van het land. Bleef het daar maar bij. Ook politici van, we noemen ze maar de gevestigde, conservatieve partijen, doen niet onder voor debatten over flutonderwerpen als een ‘pleur op’ opmerking van een MinPres. En zich maar afvragen waarom politici nog nauwelijks serieus worden genomen. Zo langzaamaan wordt er gesnakt naar een partij die deze onderwerpen negeert en voor de echte onderwerpen gaat.

En als het dan een keer over serieuze onderwerpen gaat, dendert de trein gewoon voort, steeds verder van het belang van de burgerij. Gaat het goed met Nederland? Ja op papier doen we het nog steeds heel aardig. We zijn als klein landje nog steeds één van de best lopende economieën, we hebben de beste zorg, ons onderwijs staat hoog aangeschreven, onze welvaart staat aan de top, en we zijn zo’n beetje het gelukkigste volkje. Of je dat allemaal aan de politiek kan danken? Ja en nee. Die hele welvaartsstaat klinkt fantastisch, maar het ging ook ten koste van onze VOC-mentaliteit. Langzaamaan brokkelt de wereldwijde invloed van Nederland af. Economisch, maar ook politiek. Succes kent bovendien vele vaders. Als het even goed gaat, staan politici als een stelletje Hekkings vooraan om zichzelf op de borst te trommelen. Als het echter economisch slecht gaat, en de werkloosheid toeneemt, ligt het aan de markt, een veranderende wereld en de wereldeconomie, maar nooit aan hun beleid. En komen links en rechts respectievelijk altijd met dezelfde suffe oplossingen, waarover ze altijd een slap compromis sluiten, met een paar procent verschuiving hier en daar. Zo langzaamaan wordt gesnakt naar een veel zakelijker kabinet, dat terug gaat naar de core functies van politieke partijen en overheid: visie, leiderschap, professioneel bestuur, veiligheid, infrastructuur, economische belangen en goed aansluitend onderwijs. Al het andere is bijzaak en regel je zelf maar.

Als we echt zo gelukkig zijn, waar komt dan die veenbrand, die al zeker vijftien jaar woedt, vandaan? Wat is toch die onvrede? Het is niet alleen bovenstaande. Er is een heel ontevreden onderklasse. Een klasse die decennialang is beloofd dat de overheid altijd voor ze zal zorgen. Gratis huizen, gratis onderwijs, gratis zorg, gratis geld en ontheffing voor alles. Een luie klasse die vindt dat ze overal recht op hebben, zonder ervoor te hoeven werken. Een verwende groep mensen, die decennialang door PvdA, GroenLinks en SP zijn opgehitst tegen ‘het kapitaal’ en ‘de elite’, waarbij volgens hun iemand al bij de elite hoort als hij een modaal inkomen heeft. Een groep die tegen elke vorm van vooruitgang is. Een groep mensen die het verschil tussen rijkdom en welvaart niet eens begrijpt, die niet begrijpt dat de rijkdom van een ander, jouw welvaart betekent. Je moet er toch niet aan denken dat deze verongelijkte groep mensen werkelijk invloed krijgt, want ze trekken in een paar jaar tijd de hele economische positie van het land omver, puur uit egoïstisch opportunisme en blinde afgunst. De SP alleen al is een argument om het censuskiesrecht weer in te voeren.

En ja dan is er nog die groep asociale tokkies die overal tegen is. Vooral tegen buitenlanders. Het zijn de SP-ers maar dan nog fouter en we noemen ze PVV-ers. Opgehitst door een vreselijke kerel als Wilders, die vergelijkbare verwoestende plannen heeft als de SP, maar dan nog een tikje erger, met zijn idiote tirades tegen één bevolkingsgroep. Die anderen de mond wil snoeren en het maximaal uitmelkt als zijn over de top uitspraken worden veroordeeld. Dat durft zich de Partij voor de Vrijheid te noemen. Het is niet eens een partij. Hoezo vrijheid. Kafka! Die hatende tokkies die zijn er, ze zijn nooit weggeweest. Ze zaten voorheen alleen verstopt bij andere partijen. Maar Wilders trekt sluw het blik hatend volk los en ondermijnt inmiddels zelfs het geloof in de rechtsstaat. Maar besef je goed: Wilders is een symptoom en niet de oorzaak en een symptoom is sowieso nooit de oplossing.

En dan hebben we nog de vrij grote elitaire groep met heel fatsoenlijke, politiek correcte mensen, die uit een soort van bizar schuldgevoel (de verzuiling mag dan weg zijn, maar het Calvinistische schuldgevoel viert hoogtij) en moreel superieure goedheid alle mogelijke minderheden willen pamperen in plaats van empoweren (kuch D66, PvdA, GroenLinks, Christenunie, maar je ziet ze ook bij CDA en zelfs bij de VVD). Heel fatsoenlijk de belastingen verhogen voor iedereen. Heel fatsoenlijk bepalen hoeveel van uw geld naar cultuur gaat. Heel fatsoenlijk de deuren open zetten voor gelukszoekers. Heel fatsoenlijk de domme burger nog beter uitleggen dat ze toch heel goed bezig zijn. Heel fatsoenlijk wegkijken voor de angsten, zorgen en werkelijke problemen in het land, want het is politiek correct om minderheden meer vrijheden te gunnen dan anderen. Heel fatsoenlijk fatsoenlijke dingen doen, maar wel ten koste (op kosten) van u, en de lasten zijn voor u, maar u mag niet klagen, want ze hebben alles zo mooi en fatsoenlijk voor u geregeld.

De veenbrand wordt vooral gevoed door het gevoel dat de middenklasse heeft niet meer gerepresenteerd te zijn. Jaar in jaar uit moeten ze inleveren voor een steeds groter wordende onderklasse. De belastingdruk is hoog. Mensen willen gewoon een goede baan, zelf hun broek ophouden, een leuk huis, een paar keer op vakantie, dat hun vuilnis wordt opgehaald, goed onderwijs voor de kinderen, een auto voor de deur, en wat vrije tijd, af en toe wat luxe producten kunnen kopen om zichzelf te verwennen en een mooie reserve opbouwen voor later. Is hun welvaart werkelijk gestegen ten opzichte van hun ouders? Is hun vrijheid werkelijk toegenomen ten opzichte van hun ouders? Hun moeder, die thuis was en voor de kinderen zorgde, terwijl zij zelf nu allebei moeten werken om de inkomsten van het gezin te kunnen dragen? Zij zien dat ze harder moeten werken, dat hun leven gejaagder is, dat hun pensioen uiterst onzeker is, dat ze nauwelijks een huis kunnen betalen, als ze al een hypotheek kunnen krijgen. Zij zien dat er een steeds groter wordende onderklasse is die steeds meer gratis krijgt: gratis huizen, gratis zorg, toeslagen, gratis geld. Op hun kosten. De nivellering is doorgeslagen. Zij zien steeds meer mensen van buiten Europa hier komen wonen, mensen die afwijkende normen en waarden meebrengen. Hun gevoel is dat hun vrijheid van manier van leven wordt ingeperkt. Hun gevoel is dat hun veiligheid minder wordt. Hun gevoel is dat er nog meer mensen komen die willen profiteren, op hun kosten.

Of die gevoelens terecht zijn of niet, ze zijn er. En ze worden aangewakkerd. Hun gevoel is ook dat de gevestigde partijen, met de PvdA voorop, maar ook D66, CDA en VVD en GroenLinks, niet meer naar ze luisteren. Integendeel, deze partijen hevelen juist een deel van hun eigen invloed over aan een instituut dat de EU heet en incompetent en stuurloos overkomt. In plaats van naar die gevoelens te luisteren, ridiculiseren deze partijen deze burgers, ze worden zelfs zwart gemaakt. Het zijn ‘domme burgers, die niet snappen hoe belangrijk de EU is, die niets snappen van verdragen en de democratie’. Het zijn ‘nationalistische, racistische burgers, die buitenlanders haten’. Het zijn ‘asociale burgers, die de onderklasse niets gunnen’, het zijn ‘politiek incorrecte burgers, die geen fatsoen hebben om minderheden te respecteren’. Vreselijke politiek correctheid, met venijnig valse steken naar de burger. Totale vervreemding van de politici in hun Haagse bubbels, elitaire bubbels en partijbubbels ten opzichte van de belangrijkste achterban. De elitaire beroepsbestuurders zorgen prima voor hun vriendjes, op alle belangrijke bestuursposities. De pers zit in dezelfde bubbels en is niet meer in staat om objectief te zijn. Maak burgers uit voor dom, racist en egoïst, beperk hun invloed, en je jaagt ze zelf naar splinterpartijtjes en opportunistische populisten.

Ja u leest het goed. Het is echt de schuld van de gevestigde partijen dat ze hun achterban wegjagen. Het zijn niet alleen meer de tokkies en de haters die SP en PVV stemmen. Nee het is ook de middenklasse die zich begint te roeren. Ze stemmen SP en PVV, omdat ze er klaar mee zijn, en er geen alternatieven zijn. Ja, ze zijn er wel, zie de boze kunstgebitklapperende 50plus mensen en DENK (echt schop deze armverlengers van Erdogan de Tweede Kamer uit) en zie ook de versplintering op rechts, met WNL en FVD.

En ja, GeenPeil. Ongelofelijk hoe PvdA, D66, CDA en VVD en hun achterban reageren op GeenPeil. Ja ze hebben het jullie moeilijk gemaakt. Terecht ook wel, want wie wil er nu geassocieerd worden met een corrupt land als Oekraïne, dat ruzie maakt met Rusland over gasleidingen en gasbelangen. Hoezo moeten wij ons mengen in dat kruitvat. Hoezo moeten we er een lont insteken en aansteken? Ja natuurlijk hebben we er economische belangen. En natuurlijk moeten onze bedrijven er handel kunnen drijven, in een politiek stabiel land, met een goede bescherming van een rechtsstaat. En natuurlijk moet Nederland een serieuze positie binnen de EU behouden. Maar de zorgen van Nederland (Nederland = de burgers, niet de politici) zijn terecht. Misschien is dat juist het foute aan hoe de EU is georganiseerd: dat het enige land dat zich terecht afvraagt of dit nu wel zo slim is, eigenlijk niets anders kan dan mee denderen met een op hol geslagen trein. Driekus is Europeaan, is van de wereld, vindt een sterke EU belangrijk. Maar als er dus geen dialoog meer mogelijk is, dat een dialoog over zo’n stap niet eens democratisch kan worden afgedwongen, dan moet je je serieus afvragen of dit wel de EU is die we willen.

Maar GeenPeil dus. Het meest verfrissende sinds van Mierlo 50 jaar geleden(!) riep dat de politiek vernieuwd moest worden. Is GeenPeil bedreigend? Misschien. Maar op dit moment is GeenPeil de enige die PvdA, D66, CDA en VVD de kans geeft weer in contact te komen met de burgerij. Omarm in elk geval het principe. Het zou je goed doen. Je hebt het nodig. Als je jezelf niet kan vernieuwen, sterf je uit. Dus laat je vernieuwen. Het beste wat GeenPeil kan bereiken is die partijen weer in contact brengen met Nederland, dus deze partijen gevraagd en ongevraagd helpen in plaats van af-fikken. Scherp aan blijven pakken, dat wel. Een hele verantwoordelijkheid voor GeenPeil.

Driekus zit naast de kachel aan zijn keukentafel en schenkt zichzelf een glas Lagavulin in. Hij schuift het gordijn opzij en gluurt nog even naar buiten. Wat is die ruimte toch oneindig weids. Net als de uitgestrekte veenlandschappen rond Kiel-Windeweer. Hadden die politici maar zo’n uitzicht, dan dachten ze misschien ook wat weidser en helderder. Zo helder als deze nacht. De whisky benevelt het brein echter inmiddels. Toch maar eens wat minder drinken. Minder, minder minder, hahaha.

Drie Kusjes en proost.

Parttime Feministes
Door de man van, Driekus Vierkant

wie de broek past trekke hem aan
wie de broek past trekke hem aan

Het was een natte donkere decemberavond in de jaren ’70. Kleine zevenjarige Driekusje zat met fris gewassen haren in zijn schone berenpyjama nog even met Meccano aan de eettafel te spelen, onder de felle foeilelijke hanglamp. Zo’n keramieken geval met zo’n koperen punt waar je altijd je hoofd aan stootte. Zijn Moe had naast Meccano ook wel poppen voor Driekus geregeld, want zo was Moe: Moe was zelfverklaard feminist. Kinderen moesten volgens haar zo neutraal mogelijk worden opgevoed. Maar ja, Driekus vond Meccano en Lego en auto’s gewoon echt veel leuker. Moe zag het met lede ogen aan. Dat gepruts met techniek en met trekkertjes en cowboytje en riddertje en astronautje spelen. Dit mannetje bleek niet te breken. Het zat er gewoon in. In zijn DNA. Dat man-zijn. Was dat even een tegenvaller voor Het Feminisme. Dat cultuur toch bar weinig invloed had op het verschil tussen mannen en vrouwen.

Het bezoek druppelde binnen. Forse vrouwen. Feministische vriendinnen van Moe. Pa was het huis uit gevlucht. Niet dat hij een keuze had want Moe had de broek aan. Net als die andere vrouwen thuis. Wat een enge vrouwen. Manwijven. Stoer. Ja. Verbaal. Ja. Zelfstandig. Ja. Net mannen eigenlijk. Maar dan toch weer helemaal niet. Want mannen waren met een potje bier gaan lachen en moppen vertellen, en hadden gepraat over hun plannen en over hoe ze problemen aan willen pakken, en ze hadden een mooie avond gehad. Nee, hier zaten ze. In een kringetje in de voorkamer. Allemaal chagrijnig aan een kopje thee met een biscuitje en stiekem nog een biscuitje. En nog een. Het ging deze avond over Het Feminisme en Het Probleem Mannen en hoe achtergesteld vrouwen wel niet waren. Driekusje probeerde zich te concentreren op zijn Meccano. Maar het gesprek was niet te negeren. Opmerkingen zoals. “Mannen zijn slecht, allemaal”. “Mannen zijn overheersers en de vrouwen moeten maar eens aan de macht komen”. “Ja dan zou er ook geen oorlog meer in de wereld zijn”.

Driekusje vond het niet meer dan normaal dat je mannen en vrouwen gelijkwaardig behandelt. Dat kon je Moe meegeven, dat ze dit bij de opvoeding er goed in peperde. Niet dat het nodig was. Driekusje was van nature al gewoon een lief kereltje. Waarom zou je je beter moeten voelen dan een ander. Het gaat niet om wat je bent maar om wie je bent. Open staan voor anderen, en mensen beoordelen op hun merites. Niet dat Driekusje dat woord toen al kende, maar dat besef, het zat er toen al in. Tegelijkertijd had Driekusje ook wel door dat mannen en vrouwen echt niet gelijk zijn. Opa bijvoorbeeld. Als opoe weer eens zat te roddelen en te kwezelen tijdens een verjaardagsfeestje, draaide opa zijn gehoorapparaat stiekem dicht en knipoogde dan naar Driekus. Om vervolgens te zuchten en met een glimlach uit het raam te staren. Wat een rust. Het ging wel eens mis. Dan draaide hij het lelijke huidkleurige apparaat aan zijn enorme oor per ongeluk juist open, met een rondzingende pieeeeeeep en een verschrikt gezicht als gevolg. Opoe zond dodelijke blikken naar hem en vervolgde haar roddelgesprek met de buurvrouwen en tantes. En maar klagen over haar bloeddruk terwijl ze de ene vreselijk zoute metworst na de andere achter in haar niet met praten te stoppen kakelende keel drukte. Het was afwachten tot het moment dat de ooms en buurmannen zich zo verveelden dat ze de keuken opzochten. Een voor een slopen ze weg bij dit kippenhok waarbij je wist dat tante A de aangetrouwde tante B een secreet vond, en samen roddelden over de buurvrouw. Zuigen. Zeuren. Klagen. Ja, bier en hapjes en mannen onder elkaar. Als er dan eens een akkefietje tussen die mannen was, dan was dat na een biertje gewoon weer geregeld. Driekusje vond zulke toneelstukjes allemaal prachtig. Nee, joh, vrouwen. Man man man, wat een drama om niets soms. Elkaar gelijkwaardig behandelen is het uitgangspunt, maar wat maken ze het je soms moeilijk.

Driekusje bouwde nog aan zijn Meccano brandweerauto, toen die priemende vinger kwam. Naar Driekusje. Van één van die feministische manwijven. “Ja ook hij, hij gaat later ook vrouwen onderdrukken! Hij zal geen haar beter zijn!”, bulderde het vreselijke mens, terwijl ze met haar lelijke dikke vinger naar Driekusje wees. Dit vreselijke mens haalde het in haar botte, domme, hatende irreële hoofd om een kind te beschuldigen. Een zware beschuldiging, want je oprechtheid wordt in twijfel gebracht. Wat heeft Driekusje haar ooit aangedaan? Niets natuurlijk. En alle kenau’s stemden in. En het ergste was. Moe zweeg. Moe greep niet in. Moe kwam niet voor Driekusje op. Dat was het moment dat dat jonge scharminkelige Driekusje, daar in zijn berenpyjamaatje, met zijn natte gekamde haartjes zich realiseerde: ik ben fatsoenlijker, stabieler en slimmer dan al deze vrouwen bij elkaar. Inclusief Moe. Zeven jaar is te jong om je dat te moeten realiseren.

Inmiddels is Driekus een stevige volwassen boer. Selfmade, helemaal zijn eigen broccoliboerderij opgezet. Het is niet niks. Nee dat was hard werken en dat is het nog steeds. Wat Driekus opvalt is hoe weinig vrouwen kiezen voor het mooie agrarische vak. En het valt op hoe weinig vrouwen kiezen voor het vak van ondernemer in het algemeen. Maar ze hebben het wel steeds over dat glazen plafond. Dat er een soort van culturele samenzwering van mannen is, niet alleen machtige mannen, nee alle mannen, die vrouwen geen gelijke positie of gelijk inkomen gunnen. Als dat zo is, is dat echt vreselijk. Want Driekus voelt zich dan ernstig buitengesloten door al die mannen. Nog nooit is Driekus namelijk benaderd door mannen die Driekus influisterden: “psst hee Driekus, je helpt toch wel mee die vrouwen een beetje klein te houden toch?”. En dat terwijl Driekus toch best een vooraanstaande heerenboer is. Het kan natuurlijk zijn dat het veel onderhuidser zit, dat het onbewust gebeurt dat mannen vrouwen minder gunnen. Ik ken oprecht geen man die zich dat niet regelmatig heeft afgevraagd en vervolgens niets anders heeft kunnen concluderen dat hij zich daar niet in herkent.

Integendeel, waren er maar meer vrouwen aan de top. Dat zou juist verfrissend zijn. Want vrouwen hebben kwaliteiten die mannen niet hebben, en een goede mix van vrouwen en mannen in een bedrijf zou zo’n bedrijf geen windeieren leggen. Maar dan vraag ik je: waarom zijn er zo weinig vrouwen ondernemer? En als ze het zijn, waarom zijn het doorgaans (nee we willen niet generaliseren) dan van die potige manwijven? Als een vrouw zich meldt bij de KvK, zeggen ze dan: “uhhh oei een vrouw? Dat is bijzonder, ik ga even bij de chef vragen of u zich wel mag inschrijven”. Nee natuurlijk niet. En bij de belastingdienst, als je een BTW nummer aanvraagt, wordt die dan geweigerd omdat je een vrouw bent? Nee zeg wat een onzin. Ok, bij een bank dan, als je een businessplan opstuurt, word je dan geweigerd, of maak je minder kans? Sorry, een financier kijkt gewoon naar hoe degelijk het plan is, en hoe ondernemend jij bent. Niet of je een vrouw bent. En stel dat je heel modern een webwinkel begint: zeggen bezoekers die op die site iets willen kopen dan “hee wat een leuke producten, maar ik ga eerst even op LinkedIn checken of dat bedrijf vrouwen in de top heeft, want anders koop ik er niet”? Tou eem. Nee. Er moet een betere verklaring zijn.

Overigens, op dit moment studeren er meer vrouwen dan mannen, en verdienen jonge vrouwen meer dan mannen. Hoor je mannen nu klagen over een glazen plafond en eisen ze dat mannen met voorkeursbeleid moeten worden aangenomen? Zijn er al kamervragen over gesteld? Is er al een wet voor aangenomen? Nee zeg. Doe normaal. Sowieso die hele positieve discriminatie. Dat moet je echt niet willen. Positieve discriminatie is ook discriminatie. Je wil altijd The Best Man For the Job m/v. Stel dat je door positieve discriminatie wordt aangesteld. Dan heb je toch totaal geen mandaat bij je collega’s. Nee je bent De Excuustruus. Je zit er omdat je een vrouw bent. Niet om wat je kan. Hoe erg is dat. Ik zou dat weigeren. Je bent beter dan dat. Stel dat je uit doorgeslagen correctheid noodgedwongen mensen in de top van een bedrijf plaatst die het eigenlijk niet kunnen, die daardoor in burnouts terecht komen. Wat heb je daar aan.

Driekus, en ook dat mag je Moe meegeven, heeft geleerd dat je problemen altijd bij je zelf moet zoeken. En dat je problemen in perspectief moet zetten. Vrouwen doen namelijk helemaal niet onder voor mannen. Vrouwen zijn geweldig. We zitten in de top waar het gaat om het gelijkwaardig behandelen van mannen en vrouwen. Het sleutelwoord ligt hem in KANSEN. Als vrouw heb je alle kansen. Waar anders dan in Nederland heb je als vrouw alle kansen. Niemand let je. En toch pakken velen die kans niet. Kijk, bij kansen zitten namelijk ook risico’s. En op de een of andere manier hebben mannen meer lef. Noem het domheid, dat mannen soms zomaar in een avontuur springen, maar het heeft wel iets stoers. Mannen hebben op de een of andere manier de neiging om risico’s te onderschatten. Soms ook met hilarische en vervelende gevolgen van dien. En soms ook met grote successen als gevolg. Vrouwen hebben toch meer de neiging om alle risico’s eerst in kaart te brengen. Als Driekusje een heuvel had gemaakt om met zijn skelter over een sloot te springen riep Moe “niet doen Driekusje, dat is gevaarlijk!”. En het ging uiteraard mis. En Pa stond te bulderen van het lachen. En Driekusje ook, stinkend naar drek. Maar wat een avontuur.

Het is niet alleen lef en risico nemen. Het is ook hard werken. Nederland loopt zwaar achterop met vrouwen die fulltime werken. Als je wat wil bereiken, moet je er wel wat voor over hebben. Het is je eigen keuze om parttime te werken. Als anderen wel fulltime werken, verdienen ze meer, hebben ze meer invloed, bereiken ze meer. Driekus deed laatst een poll onder vrouwen. De vraag was: ben jij bereid full-time te gaan werken als je partner part-time wil werken? De meerderheid van de vrouwen zei “nee”. Ja zo hou je dit zelf in stand he. Parttime-feministes noem ik ze. Luie vrouwen.

Driekus werd laatst beschuldigd van bodyshaming. Door een vrouw. Driekus zou dikke vrouwen belachelijk maken. Ja. dat klopt. Driekus maakt namelijk iedereen belachelijk. Eigenlijk maakt iedereen zichzelf belachelijk en houdt Driekus alleen maar een spiegel voor. Boos worden op je eigen spiegelbeeld, op wie ben je dan boos? Als Driekus plaagt, betekent het niet dat Driekus meent wat hij schrijft. We leggen hooguit iets bloot. Iets dat onderhuids (NEE NU HEBBEN WE HET EENS NIET OVER SPEK) bij zowel vermeende slachtoffers als vermeende daders zweert, en Driekus prikt daar dan graag in. Vragen stellen die niet gesteld mogen worden. Taboes en stigma’s zijn dom want ze smoren elke discussie. En alleen dankzij discussie kom je verder met elkaar. Goed, bodyshaming dus. Ja Driekus is nogal een typetje. Met zijn odes aan artistieke foto’s met daarin zelfbewuste zelfstandige sensuele aantrekkelijke #luievrouwen.

Op de een of andere manier zijn vrouwen ernstig gevoelig als het gaat om hun lichaam. Even generaliserend, maar met een kern van waarheid: mannen overschatten hun kippenborstje en vinden zich al snel een gespierde Rambo. Vrouwen onderschatten hun weelderige rondingen met hun onnodig negatieve zelfbeeld. We hebben nog nooit een man horen protesteren tegen gespierde sixpack modellen in reclames en op tv, dat het hun zelfbeeld aan zou tasten. Vrouwen des te over. Er zijn van die mannen die onzeker zijn over de lengte van hun geslachtsdeel. Daar wordt dan lacherig een meesmuilend over gedaan. Met name door vrouwen. Dat is maatschappelijk dan blijkbaar wel toegestaan? En opmerkingen maken over spek niet? Vraag mannen of ze liever een slanke hardbody vrouw hebben, of een vrouw met weelderige rondingen, en je krijgt een gemengd antwoord. Nee erg dikke vrouwen hebben mannen doorgaans liever niet. Kijk tegelijkertijd even rond op datingapps en vraag het vrouwen: vind je het belangrijk dat een man langer is dan jij en het overgrote deel zegt: dat moet. Ook in polls die Driekus hield wordt dit beeld bevestigd. Je kan nog zo’n leuke kerel zijn, stoer, slim, knap, sexy, liefdevol, begrijpend luisterend, met aanzien, macht en alles: als je kleiner bent, leg je het af. Het is de eerste selectie die een vrouw doet: je lengte. Over bodyshaming gesproken. Knetterharde afwijzing op wat je bent, niet wie je bent. En weet je wat nu zo bijzonder is? Een mens heeft geen invloed op lengte, maar wel op de spekvoorraad. Elk pondje gaat immers door het mondje.

Vrouwen vinden het vreselijk hoe mannen zich tegenover hen gedragen. En Driekus is het hier met de vrouwen eens. Vrouwen kunnen lekker en mooi en gekmakend aantrekkelijk zijn. Lustopwekkend. Over elke vrouw wordt gefantaseerd. Ranzige fantasieën. Maar mannen, behandel vrouwen met respect. Nee is nee. Blijf van ze af. Handen thuis. Eigenlijk zou je mannen die zich niet kunnen gedragen eens een paar maanden lang moeten laten lastigvallen door opdringerige hitsige homo’s. Vieze appjes. Een hand waar hij niet hoort. Pssst opmerkingen terwijl je gewoon naar huis fietst. Stalken die kerels, tot huilens toe.

Hoe komt het toch dat mannen zo op vrouwen jagen? Nou ook mede omdat vrouwen zelf nauwelijks jagen en deze ongelijkwaardige situatie mede in stand houden. Vraag vrouwen of ze zelf versieren, of versierd willen worden, en het antwoord is zwaar doorslaggevend: de man moet initiatief nemen en me overhalen. De prins op het witte paard die je uit je simpele bestaan ontvoert naar zijn kasteel en je de rest van je leven aandacht, liefde en welvaart brengt. Ja lekker gelijkwaardig, met je zoete roze Disneydroom. Je bent geen zeven jaar meer, meisje. En dan willen we het ook nog even hebben over wederzijds respect. Mannen onder elkaar zijn erg. Vrouwen worden als lustobject besproken. Vaak opscheppend, een beetje male bonding. Trump met zijn groping bijvoorbeeld. Het is niet goed. Maar vraag vrouwen eens welke details zij met hun vriendinnen delen over hun dates en partner. Vraag eens of je hun appgroepjes mag lezen. De details die daarin over mannen, hun lichamelijke kenmerken, hun bedprestaties worden gedeeld, wat daar allemaal wordt gezegd, het is totaal respectloos naar mannen. Dat is blijkbaar maatschappelijk wel geaccepteerd?

Gelijkwaardigheid en wederzijds respect, het blijft moeilijk. En hoe het afliep met Driekusje en de Negen Trollen, daar op die donkere regenachtige decemberavond? Driekusje had tranen in zijn ogen, van oprechte gekwetstheid, liep naar ze toe en riep: “het verbaast me niks dat jullie niet serieus worden genomen!” (destijds nog zonder enige seksuele bijbedoelingen hahaha) en stampte boos weg.

Go girls go. Wees onafhankelijk. En mannen en vrouwen, heb respect. Drie Kusjes, op jullie bolle billen, dikkerdjes! Ik ga shoarma eten, even investeren in mijn eigen omvangrijkheid.

Zwarte Pieten
door roetveeg-in-zijn-onderboxem Driekus

Stel. Je wordt gediscrimineerd. Je bent donker en mensen schelden je uit voor Zwarte Piet. Is dat leuk? Nee. Dat is niet leuk. En niet ok.

nu oeweet je oewat ik oewil van sinterklaas
nu oeweet je oewat ik oewil van sinterklaas

Keuze?
Je kan zoveel op mensen aan te merken hebben: op hun gedrag, op hun denken, op hoe ze handelen, ja zelfs op hoe dik ze zijn en welke religie of levensovertuiging ze aanhangen. Want dat alles is een keuze. Je huidskleur is echter geen keuze. Je lengte niet, je haarkleur niet. Je geslacht niet, je seksuele voorkeur niet. Het zegt ook niets over wie iemand is. Of iemand een goed mens is of niet, je kan het er gewoon niet aan afleiden.

Stigma’s zijn een beetje waar
Mensen zitten helaas vol met stigma’s. Stigma’s ontstaan niet vanzelf. Vaak zijn die stigma’s op een kern van waarheid gebaseerd. Soms zelfs wetenschappelijk aangetoond. Bijvoorbeeld dat mensen met Aziatische genen gemiddeld een hoger IQ hebben, en mensen met Afrikaanse genen weer iets lager. Gemiddeld. Andere stigma’s zijn meer cultureel bepaald. Een dialect bijvoorbeeld. Een boer die plat Gronings praat wordt vaak niet serieus genomen, ook al is het een best wel slimme kerel.

Stigma’s zijn vaak overdrijvingen
Zo van: “alle Marokkanen zijn crimineel, alle Negers zijn dom, alle Moslims willen je opblazen, alle ambtenaren zijn lui, alle Chinezen eten kat, alle PVV-ers zijn racistische tokkies, alle Friezen zijn stugge stijfnekken (ok deze is echt waar), alle vrouwen zijn lui en willen een man met geld en aanzien, alle mannen zijn hetzelfde, alle gereformeerden zijn hypocriet, alle SP-ers zijn luie uitkeringstrekkers, alle politici zijn onbetrouwbaar, alle witte mannen hebben een white male privilege, alle ondernemers zijn geldwolven, alle kinderen stinken”, enzovoorts, et cetera. Iedereen, allemaal, altijd.

Ironie, satire, parodie
Tegenover stigma’s staan taboes. Taboes zijn veel erger dan stigma’s. Wij bij Driekus vinden het erg grappig en zelfs zinvol om deze stigma’s uit te vergroten en taboes te doorbreken. Want taboes verstikken elke discussie. Noem het ironie, noem het satire, noem het parodie. Vergroot het uit en je laat zowel de gestigmatiseerde alsook de stigmatiserende zien hoe dom ze eigenlijk bezig zijn. We houden ze de spiegel voor en als ze dan boos worden, is dat op hun eigen spiegelbeeld. Hehehe, hoe ironisch.

Schelden doet geen pijn, leer met feedback omgaan
Aan de ene kant zeggen we: neem het niet zo serieus. En heb een dikke huid. Met je huilie huilie. Iemand duidelijk maken wat we van je gedrag en houding en handelen vinden is onderdeel van de Nederlandse cultuur. Grappen maken om anderen ook. Voel je niet direct zo gekwetst. Schelden doet geen pijn. Ga niet dwepen met je slachtofferrol, want dan neemt niemand je meer serieus. Weerbaarheid is belangrijk. Neem het niet zo serieus, zeker zolang de intentie niet is om je te kwetsen, want vaak is het om je een spiegel voor te houden. Je kan er namelijk ontzettend van leren. Je leert er namelijk beter van naar jezelf kijken, naar je eigen gedrag, naar je rol en je houding in de maatschappij.

Tolerantie
Aan de andere kant: als iemand er op uit is om je te beperken in wie je bent, om wie je kiest te zijn, en je daarom haat: pak ze aan. Snoeihard. Accepteer het niet. In een moderne samenleving moet ruimte zijn voor originele, afwijkende mensen. Je moet kunnen zijn wie je bent. Dat is tolerantie. En die tolerantie werkt altijd twee kanten op. Overigens vinden we dat tolerant beschaafder klinkt dat het is. In Nederland is het eigenlijk ignorantie: het interesseert me niet wat jij doet, met je rare afwijkingen, als je mij ook met rust laat, met mijn afwijkingen. Zolang al die afwijkingen niet hard botsen, is er prima samen te leven. Accepteer haat niet. Tolereer haat niet.

Waar ligt de grens?
Voel je je gekwetst? Je gevoelens zijn altijd jouw probleem. Ook al roept een ander die gevoelens bij jou op. Jij hebt met die gevoelens te dealen. Een volwassen mens dealt zelf met zijn/haar gevoelens. Weet je wel zeker of die ander jou bewust wil kwetsen? Misschien is dat wel jouw perceptie, maar geheel niet de intentie van de ander. Vraag het. Neem het niet aan. En als de ander wel de intentie heeft om je te kwetsen, is dat dan om een snaar bij je te raken, om je een spiegel voor te houden, of komt het voort uit onwetendheid, uit stigma’s, uit haat? En hoe reageer jij dan? Ben je mentaal dan zo zwak dat je dan met de intentie om te kwetsen reageert? Met haat? Ga je dan terug zwarte pieten? Wat schiet je daar mee op, denk je? Is het niet beter om het gesprek aan te gaan? Vragen wat de ander dwars zit. Vooroordelen weghalen. Stigma’s weghalen.

Zwarte Piet is onschuldig
En zie hier de kern waar het misgaat rond Zwarte Piet. Miljoenen kinderen en volwassenen vieren een onschuldig, folkloristisch kinderfeest. Voor hen allen is het Sinterklaasfeest een vrolijk, liefdevol feest. Die grappige, ondeugende, dollende Zwarte Piet hoort daarbij. Deze kinderen en volwassenen hebben geen enkele intentie om wie dan ook te stigmatiseren, te discrimineren, te kwetsen. Zwarte Piet heeft nog nooit iemand willen kwetsen. Zwarte Piet is geen racist. Zwarte Piet is onschuldig.

Wat als je wordt gediscrimineerd
Iedereen is wel eens slachtoffer van discriminatie. Iedereen is namelijk een minderheid. En iedereen wordt wel eens gestigmatiseerd. Benadeeld. Uitgescholden. Of krijgt te maken met haat. Zelfs geweld. Zelfs een white male privileged boer uit Kiel-Windeweer, met zijn Groninger accent overkomt dit. We are all minorities. Stel dat je als minder-reflecterend-medemens wordt gepest en uitgescholden voor Zwarte Piet, wat doe je dan? Is dit discriminatie? Ja. En je hebt een paar keuzes:

1) De zelfverzekerde Nederlander keuze: Schelden doet geen pijn, je haalt je schouders op en denkt yeah right, domme loser, zak jij ff lekker weg met je bekrompen hoofd.  Er is geen probleem.

2) De intelligente Nederlander keuze: Je gaat het gesprek met deze persoon aan. Je vraagt rustig welk probleem deze persoon met je heeft. Als blijkt dat het een grap was, zonder je te willen kwetsen: er is geen probleem. Als het een simpele hater is: geef aan dat het je kwetst. De meeste mensen draaien wel bij. Er is geen probleem. Ja en dan heb je nog een groep echte haters waar geen normaal gesprek mee mogelijk is. Doe aangifte. Van hun bedreigingen. Van hun laster. Van hun racisme. Van hun geweld.

3) De zogenaamd politiek correcte maar verzuurd en hatende Nederlander keuze: Je geeft niet de hater maar Zwarte Piet de schuld. De verkeerde! Een onschuldige. Een niet bestaand figuur. Zwarte Piet heeft nog nooit iemand beledigd. Zwarte Piet is geen racist. En je maakt vervolgens alle onschuldige, oprechte kindjes en hun moeder onterecht uit voor racist, een van de zwaarste beschuldigingen die we kennen in onze samenleving. Mensen onterecht uitmaken voor racist, smoort elke mogelijkheid tot discussie. Kindjes zijn geen racist. Mensen die het Sint en Piet feest vieren discrimineren jou niet. Alleen de domme sukkel die jou discrimineert, die moet je hebben. Je polariseert dusdanig, je begint een haatcampagne, en wat verwacht je dan terug? Je vraagt niet of je aanname klopt dat mensen die Zwarte Piet leuk vinden misschien racistisch zijn. Nee je neemt het aan. Je maakt er een stelling van. Je maakt er zelfs een beschuldiging van. Zwarte Piet = racisme en als je het niet met me eens bent, ben je een white privileged racist. Zwarte Piet en iedereen die het aanhangt moet gelyncht! En alleen omdat hij zwart is. Wie is hier nu de racist? Je zaait haat. Je smoort zo elke mogelijkheid tot debat. Je spuit je gif in de samenleving. Some men just want to watch the world burn. Met je politieke correctheid. Met je moral high fatsoenlijke laag make-up, die je diepe onderhuidse haat niet kan verbergen. Je smoort elke discussie. En laat dat nu net de basis zijn voor een samenleving. Niemand neemt je meer serieus. Niemand kan meer normaal met je praten. Je wil niet eens praten. Je wil niet eens een oplossing. Mensen die valselijk worden beschuldigd worden boos, en komen in opstand. Het gevolg is dat een onschuldig kinderfeestje zo is ontspoord dat haters van beide kampen met geweld dreigen en er meer agenten dan vrolijke pietjes op wat een kinderfeestje zou moeten zijn rondlopen.

Stop met Zwarte Pieten.
Shame on you. Shame on you! Alle kampen. En daarmee bedoelen we dus niet alleen de domme negers (satire mensen) die alsmaar racisme roepen, maar ook de zogenaamd politiek correcte maar in feite hatende en hondsonbetrouwbare fatsoensrakkers van de PvdA, D66, GroenLinks  (satire mensen) die in die racismeroeptoeter meeblazen en niet onderdoen voor een stelletje haat zaaiende KKK’s, ook de racistische tokkies van de SP en PVV (satire mensen) die eens op moeten houden met hun haat, dreigingen en geweld, en alle journalisten en media die deze haters nog een podium geven in hun kolommen of zendtijd. Shame. On. You. Allemaal.

Zo en dan gaan we nu even Friezen uitlachen om hun spraakgebrek.

Drie Negerzoenen.

 

 

*update*

Driekus tweette naar aanstichter Quincy Gario dat er een spiegel in zijn schoen zat. Gario ging uiteraard volledig emotioneel stabiel en op intellectueel niveau het debat aan:

Some men just want to watch the world burn
Some men just want to watch the world burn

 

Veiligheid = Privacy
Door de bij de staat, politie, opsporingsdiensten, fiscus, Google en Facebook volledig onbekende Driekus Vierkant

Stel, er staat iemand op een podium te oreren: “Wilt u meer of minder veiligheid?” “Meer!”, scandeert u natuurlijk. Niemand is voor minder veiligheid. Maar dan komt de ogenschijnlijk onvermijdelijke consequentie: u zult dan wel moeten inleveren op uw privacy: immers, zo is de stelling: als we criminelen en terroristen niet kunnen volgen, kunnen we de veiligheid niet garanderen. Om ze te kunnen volgen, zullen we iedereen moeten kunnen volgen, zo redeneert men. De discussie over veiligheid en privacy wordt tegenwoordig gevoerd alsof het elkaars tegengestelden zijn: “Oh u wilt meer privacy? Terroristen blazen je op hoor!”. “Zonder grote digitale sleepnetten kunnen we terroristen en criminelen niet opsporen!”. Deze tegenstelling tussen privacy en veiligheid is klinkklare, populistische onzin. Integendeel zelfs: meer privacy = meer veiligheid. Dat gaan we u uitleggen:

Veiligheid
Iedereen wil veilig leven. Niemand ziet zijn geliefde graag opgeblazen door een extremistische malloot. Niemand wil dat zijn kind wordt doodgereden door een alcoholist. Niemand wil bedreigd, opgelicht, verkracht, geslagen of gechanteerd worden. Iedereen wil beschermd zijn. Iedereen wil in een vrij, democratisch land kunnen leven, waarbij je van een eerlijke rechtsgang bent verzekerd. Waar je veilig jezelf kan zijn, ook als minderheid, juist als minderheid. Niemand wil dat een ander zich mengt in zijn persoonlijke levenssfeer. Niemand wil dat informatie over jou tegen je wordt gebruikt.

Veiligheid is meer dan alleen voorkomen van geweld of criminaliteit
Zoals je hierboven al leest, is veiligheid een veel breder begrip dan alleen maar het voorkomen van geweld of criminaliteit. En daar gaat het mis in de discussie over veiligheid versus privacy. De overheid ziet het terecht als haar kerntaak om de veiligheid van burgers te waarborgen, maar focust bovenal op het voorkomen van terrorisme en criminaliteit, vaak ten koste van privacy. En dat is raar. Want privacy is een essentieel, onvervreemdbaar onderdeel van je veiligheid, zeker in deze tijd van internet en social media, waarin een steeds groter deel van je leven zich digitaal afspeelt: mensen interacteren tegenwoordig vaak zelfs meer digitaal dan persoonlijk. Al je communicatie, transacties en bewegingen, zowel online als in de publieke ruimte worden bovendien ongemerkt vastgelegd: waar je betaalt, met wie je belt, met wie je appt, via camera’s, wifi-tracking, via welke trein je reist en waar je auto en je telefoon zijn: jouw leven speelt zich inmiddels af in honderden databases, van zowel bedrijven als overheden.

Privacy = Veiligheid
Om enkele voorbeelden van privacy = veiligheid te noemen: Je wil niet gechanteerd worden met een pikante tekst of foto die je naar iemand anders stuurde. Je wil niet dat jouw identiteit wordt misbruikt waarmee men credit cards, paspoorten, leningen en telefoonrekeningen regelt, of waarmee criminele of terroristische activiteiten uit jouw naam kunnen worden ontplooid. Je wil niet dat je computer of je bestanden digitaal worden gegijzeld en je losgeld moet betalen. Je wil niet dat medische gegevens in verkeerde handen komen. Niemand hoeft iets te weten over je seksuele geaardheid, je financiën, je relatienetwerk, je levensovertuiging, of wat dan ook. Niemand hoeft te weten waar jij bent geweest. Je wil niet dat je geld van je digitale bankrekeningen wordt geplunderd. Je wil niet dat gegevens die je nu bewust of onbewust en vaak te goeder trouw afstaat, later door hen of door een ander tegen je worden misbruikt. Je wil niet dat partijen zonder jouw medeweten gegevens met elkaar uitwisselen en samenvoegen, om ze vervolgens op een moment tegen je te kunnen gebruiken. Besef ook dat je onbewust veel digitale sporen achterlaat: waar je telefoon is, welke sites je bezoekt, wat je koopt, met wie je contact hebt, op welk perron je instapte, waar je auto was, langs welke wifi-netwerken je beweegt. Niemand heeft er iets mee te maken. Data over jou, of je dit bewust of onbewust hebt afgestaan, dient beschermd te worden, voor jouw veiligheid.

Data in jouw belang, of in hun belang?
Natuurlijk zijn er partijen die gegevens over je nodig hebben, om je te kunnen helpen. Zo is het handig dat organisaties je contactgegevens hebben. Of, als je een navigatiedienst wil gebruiken, dat men weet waar je bent en waar je heen wil. Er zijn tal van voorbeelden waarbij het voor jou van nut is waarbij organisaties je helpen met het verzamelen en verwerken van gegevens. Soms zelfs van levensbelang: het is best handig dat zorgverleners veel over je medische achtergrond weten mocht je erg ziek of gewond zijn. Het is zelfs handig als ze uit hele grote datasets van miljoenen mensen trends kunnen halen om je nog sneller en beter te kunnen helpen. Je moet je alleen wel altijd afvragen: dient deze data mijn belang en dient het hun belang? En mochten deze belangen niet overeenkomen, welk belang is dan groter?

Proportionaliteit
Natuurlijk is het essentieel dat overheden criminelen en terroristen kunnen identificeren en volgen. Om te voorkomen dat ze ondermijnende schade aan de maatschappij en aan jou, je familie, je vrienden en je spullen aanrichten. Terecht moeten opsporingsdiensten in zulke ondermijnende en gevaarlijke gevallen inbreuk maken op de privacy van deze verdachten. Mensen die zich met zulke ondermijnende activiteiten bezighouden verliezen terecht het recht op privacy. Bij mensen die zich met kleine criminaliteit bezighouden is dit een grijs gebied. Is het opgeven van hun privacy proportioneel als zij niet de nationale veiligheid in gevaar brengen maar relatief kleine overtredingen begaan, zoals bijvoorbeeld een snelheidsovertreding? En jij dan? Als volstrekt onschuldige eerlijke burger? Inbreuk maken op de privacy van een onverdachte(!) burger is volledig disproportioneel. Helemaal als dit via digitale sleepnetten zoals systematische datataps, telefoontaps, grootschalige systeemhacks en tracing systemen gebeurt. Inbreuk maken op jouw privacy schept een grotere onveiligheid dan men ervoor terug claimt te geven.

Europese Verklaring van de Rechten van de Mens
Gelukkig zijn we beschermd. De Europese Verklaring van de Rechten van de Mens (EVRM) heeft hiervoor artikel 8. “1) Een ieder heeft het recht op respect voor zijn privé leven, zijn familie- en gezinsleven, zijn woning en zijn correspondentie“. Correspondentie is dus ook je Skype calls, je telefoongesprekken, je appjes, je SMSjes. De politie mag je huis niet zomaar binnenkomen, ze mogen ook niet zomaar in je telefoon kijken. Wat ons betreft geldt dit ook voor je auto: wat je bij je hebt is privé. De inhoud van je auto valt net als de inhoud van je huis en je telefoon onder de privésfeer. “2) Geen inmenging van enig openbaar gezag is toegestaan in de uitoefening van dit recht, dan voor zover bij wet is voorzien en in een democratische samenleving noodzakelijk is in het belang van de nationale veiligheid, de openbare veiligheid of het economisch welzijn van het land, het voorkomen van wanordelijkheden en strafbare feiten, de bescherming van de gezondheid of de goede zeden of voor de bescherming van de rechten en vrijheden van anderen.” Wat hier staat is dat overheden echt zwaarwegende redenen en verdenkingen moeten hebben om zich met jouw privézaken te bemoeien. Want, privacy = veiligheid, en de overheid hoort je daarin te beschermen: bescherming van veiligheid, en dus je privacy, en je EVRM rechten is de kerntaak van de overheid.

Privacyinbreuk, en dus verminderde veiligheid, door de overheid:
En daar gaat het gierend mis. Ja je moet waken voor bedrijven als Facebook en Google. Ze zijn de grootste stalkers ter wereld. Jij bent hun data. Ze verhandelen je gegevens en jij verdient niet mee, nee jij bent hun product. Heb argwaan tegen ze. Maar onderschat niet de rol van de overheid. Hou je vast:

De politie overtreedt ‘op grote schaal’ de wet bij het verwerken van persoonsgegevens. En niet een beetje. Niet 2%. Niet 10%. Nee, de Marechaussee maakt het het bontst, met 80% schending van de privacynorm. U weet wel, de Marechaussee die onze veiligheid moet waarborgen. Die in 8 op de 10 gevallen uw veiligheid ondermijnt.

Britse geheime dienst hielp AIVD wetten te omzeilen. U leest het goed. Nederlandse wetgeving om uw veiligheid te waarborgen, zijn actief omzeild door de dienst die notabene onze veiligheid dient te waarborgen. Het resultaat: de Britse geheime dienst heeft gegevens van miljoenen onschuldige Nederlanders en Nederlandse bedrijven getapt. Hoe lang deze gegevens worden bewaard, en met wie ze worden gedeeld is volstrekt onbekend.

Politie schendt wet door opslag kentekengegevens. Ja u leest het goed. de politie, die de opdracht heeft veiligheid te handhaven, overtreedt zelf de wet door uw privacy en dus uw veiligheid in te perken. In plaats van alleen verdachte auto’s te traceren, filmt men ALLE onschuldige burgers en slaat deze gegevens onrechtmatig op. Wie zijn hier nu met strafbare feiten bezig?

Politie laat Belastingdienst met ANPR camera’s meekijken. Zowel de politie als de belastingdienst hebben elk hun bevoegdheden om verdachten van criminelen en fiscale ontduiking op te sporen. De politie heeft een bredere bevoegdheid om mensen bij verdenking staande houden en aanhouden, de belastingdienst heeft dit omwille van uw rechten echter niet (tenzij ze van de FIOD zijn). De belastingdienst heeft een bredere bevoegdheid om (fiscale) gegevens op te vragen, de politie heeft – om uw rechten te beschermen- zo’n bredere bevoegdheid om data te verzamelen en op te slaan niet. Deze beperkingen hebben beide partijen niet voor niets: ze beschermen u tegen razzia’s en ongebreidelde opsporing van onverdachte burgers. Door stiekem samen te werken middels een convenant, omzeilen beide instanties uw bescherming en maken ze onrechtmatig gebruik van elkaars bevoegdheden, en zijn daarmee in strijd met uw rechtspositie, temeer omdat deze samenwerking niet middels wetgeving door de Tweede en Eerste Kamers is getoetst, maar via een tot voorheen geheim gehouden convenant er doorheen is gesjoemeld. Het gevolg is dat onschuldige burgers worden gefilmd, hun bewegingen worden opgeslagen, deze gegevens met instanties worden gedeeld, en tegen deze burgers wordt gebruikt. Een voorbeeld hiervan is dat politie en belastingdienst samenwerken om in grootscheeps opgezette opsporingen onschuldige automobilisten in een fuik te laten rijden en te onderwerpen aan diverse onderzoeken. Soms vindt men openstaande boetes en sporadisch stuit men op (vaak kleinschalige) criminele activiteiten, waarbij deze opbrengst in veiligheid, geheel niet in verhouding staat tot de inbreuk op de privacy, en men dus veiligheid ondermijnt. Bovendien is de precendentwerking hiervan zeer schadelijk: wie zijn na de automobilisten de volgende groep die zo systematisch in de gaten wordt gehouden? Gelukkig heeft de Advocaat Generaal (niet de minste) onlangs in zijn advies geconcludeerd dat de belastingdienst niet bevoegd is om kentekengegevens van onschuldige automobilisten als sleepnet op te slaan. Er is geen wettelijke bevoegdheid voor politie en belastingdienst om verkeersgegevens van automobilisten op te slaan. Het heeft ook alles niets met veiligheid te maken. Integendeel. Wie zijn hier nu de wetsovertreders?

De politie overtreedt op grote schaal de privacywetgeving. Het wordt voorspelbaar. Hier de audit. Jouw privacy interesseert de politie niet. Je veiligheid dus ook niet.

Hacking tools van de NSA in handen van hackers. De grootste digitale opsporingsdienst ter wereld, die zelfs in uw geëncrypte verbindingen kan komen, en zich diep heeft genesteld in de basisinfrastructuren van het Internet, heeft haar sporen en hacking software niet goed gewist. Hierdoor kunnen hackers (die het uiteraard op uw gegevens en dus uw privacy en uw veiligheid) hebben gemunt, nu dezelfde technieken gebruiken, tegen landen, tegen bedrijven, en tegen u. Overheden, bedankt.

Datalekken
Je zou het bijna niet meer geloven maar je hebt natuurlijk ook nog overheden die te goeder trouw gegevens opslaan. Tegelijkertijd kennen we de drama’s van overheid en IT.  Bijna helft Nederlandse gemeenten meldde dit jaar datalek. Honderden datalekken bij overheden. Het houdt niet op. Ook andere instanties zoals het UWV zijn een drama met het beveiligen van gegevens: Gegevens van 11.000 werkzoekenden op straat door blunder van UWV. Overheden zijn een fantastisch doel voor hackers, omdat ze enerzijds zeer waardevolle gegevens huisvesten, en anderzijds totaal incompetent zijn als het gaat om het beveiligen ervan. Zo is je DigID niet voldoende beveiligd. Veel plezier ook op de site van de Autoriteit Persoonsgegevens. We kunnen hier pagina’s vullen met voorbeelden, maar Google (oei) die zelf maar. De overheid is lek, ze nemen bescherming niet serieus. 

Tijdgeest
Nog niet zo lang geleden waren heel veel verworvenheden van nu verboden. Mensen werden gediscrimineerd en zelfs vervolgd voor zaken die we nu heel normaal vinden. Religie, seksualiteit, politieke opvattingen bijvoorbeeld. Tijdgeest verandert. Wat nu maatschappelijk geaccepteerd is, is over 10, 20, 30 jaar niet meer. Bijvoorbeeld: privacy was altijd een groot goed maar nu wordt aan je rechten getornd. Zwarte Piet was een leuk onschuldig kinderfeest, nu staat het zwaar ter discussie. Orgaandonorschap wordt ineens opt-out. Ontgroeningen die worden ingeperkt. Roken is bijna overal verbannen. Kleine voorbeelden misschien, maar je wil niet dat gegevens die jij, bedrijven en overheden uit naïviteit en met alle goede bedoelingen nu opslaan, later ineens tegen je kunnen worden gebruikt. Bij een toekomstige sollicitatie bijvoorbeeld. Of dat je ineens een ander land niet meer in mag vanwege je uitlatingen, seksualiteit, politieke overtuiging of levensovertuiging. De politie doet enge uitspraken, bijvoorbeeld dat ze het al verdacht gaan vinden als je niet op Facebook zit, je zal wel wat te verbergen hebben. Wat hier en vandaag geaccepteerd is, kan elders of morgen tegen je worden gebruikt.

Onbetrouwbare overheid
Je kan de overheid simpelweg niet vertrouwen met je gegevens. Of ze zijn te incompetent om je gegevens te beschermen, of ze zijn juist uit op je gegevens. Als een rechter bepaalt dat overheid, belastingdienst of politie buiten hun boekje ging, gaan ze overstoord door, of sjoemelen ze er een wet doorheen om alsnog een legitieme onderbouwing te veinzen voor hun kwalijke activiteiten. Ze zijn niet geïnteresseerd in je privacy. Dus zijn ze ook niet geïnteresseerd in je veiligheid: integendeel. En laat je veiligheid beschermen nu net hun kerntaak zijn. Door je privacy te ondermijnen, ondermijnt de overheid je veiligheid, en faalt daarmee in haar belangrijkste kerntaak. 

Ruimere bevoegdheden datatappen geheime diensten
Het houdt niet op. Het kabinet heeft onlangs bij de Tweede Kamer het nieuwe wetsvoorstel voor de Wet op de inlichtingen- en veiligheidsdiensten (Wiv) ingediend, met ruimere bevoegdheden voor geheime diensten. De Raad van State (ook niet de minste) zegt: “Stelsel van Toezicht in nieuwe Wiv schiet te kort”. Men heeft ernstige twijfels over de daadwerkelijke effectiviteit van dat stelsel. De mensenrechten zijn in deze wet niet goed geregeld. Men is er “niet van overtuigd dat de regeling in het wetsvoorstel van de grootschalige gegevensverzameling (Big Data) op alle punten voldoet aan de proportionaliteitseis van het EVRM“.  Er zijn zelfs twijfels over het nut van enorm grote bestanden: het wordt juist moeilijker criminele of terroristische informatie te vinden tussen die enorme brij aan berichten van iedereen en zijn moeder. Lees hier het volledige advies, het is echt je tijd waard. De Raad van State adviseert het wetsvoorstel op dit punt niet in zijn huidige vorm bij de Tweede Kamer in te dienen.

Ministerie van Veiligheid en Justitie
Dit kabinet is er trots op dat we sinds een tijdje een Ministerie van Veiligheid en Justitie hebben. Stoere taal: veiligheid! Echter, dit ministerie bekijkt veiligheid met oogkleppen op. Hun definitie van veiligheid is beperkt tot het voorkomen van terrorisme en criminaliteit. Ze vergeten dat veiligheid een veel breder begrip is. Sterker nog, ze ondermijnen essentiële veiligheden van alle burgers, onder het mom van het vergroten van veiligheid. Een ministerie van Veiligheid en Justitie dat veiligheid serieus neemt, zet privacy op hetzelfde niveau, in plaats van de veiligheid versus privacy tegenstelling verder uit te vergroten, in plaats van je veiligheid in gevaar te brengen. Een democratische rechtsstaat, zeker in een liberaal land als Nederland, verdient het dat privacy wordt gezien als essentieel onderdeel van je veiligheid. Privacy = veiligheid en veiligheid = privacy.

Alle data zijn van jou
Laten we bij wet expliciet vastleggen dat alle gegevens die bedrijven en overheden over je verzamelen, van jou zijn. Of je gegevens nu vrijwillig openlijk publiceert, vrijwillig privaat deelt, of ongevraagd genereert. Ook de metadata over jouw gedragingen en je gegevens zijn van jou. Dit simpele uitgangspunt past volledig in de tekst, maar ook in de geest van het EVRM, en de Nederlandse Grondwet. Dit simpele standpunt maakt het burgers veel makkelijker om te weten wie gegevens over je verzamelt, waarom, wat ze er mee doen, deze gegevens in te kunnen zien, deze partij te verzoeken gegevens te wissen, aan te passen, te beperken de gegevens met derden te delen. Jouw data zijn onvervreemdbaar van jou. Net als met copyright. Bedrijven en overheden verleen je hooguit het gebruiksrecht deze gegevens te verwerken, in jouw belang, en het dwingt ze transparant te zijn over hun belang en beleid met jouw gegevens.

Een Elektronisch Patiënten Dossier? Nee, een Persoonlijk Gezondheids Dossier. Jouw lichaam, jouw ziekten, jouw gegevens. Zorgverleners mogen er bij, ze mogen gegevens toevoegen, maar het blijven jouw gegevens. Alleen in geval van nood mogen ze er zonder je toestemming bij. Maar je blijft van mijn gegevens af. Voor onze veiligheid.

Google en Facebook? Prima dat je het handig voor me maakt om te navigeren, en om vrienden te vinden. Leuk dat je big data toepast om slimmere, handiger, goedkopere diensten te maken. Als je er geld mee wil verdienen, wil ik mee kunnen verdienen. En mijn data blijft van mij. Voor onze veiligheid.

Overheden? Je moet van goede huize komen wil je je in mijn persoonlijke levenssfeer mengen. Voor onze veiligheid.

Politie? Hou je aan de wet en laat onschuldige burgers met rust. Voor onze veiligheid.

Veiligheidsdiensten? Pak de privacy van mensen die de staatsveiligheid willen ondermijnen volledig af. Zet ze digitaal in hun hemd. Maar hou je aan de wet, en laat onschuldige burgers met rust. Voor onze veiligheid. 

 

Zo en dan ga ik nu iets heel stiekems doen: Drie stiekeme dus veilige Kusjes.

 

 

Broccoli-solidariteit
door broccolikenner, broccolihater en broccoliboer Driekus Vierkant

Dit is het verhaal over broccoliboer Driekus en zijn medewerker Gezinus.

Driekus en Gezinus komen uit hetzelfde dorp. Ze genoten dezelfde scholing. Al jaren produceren Driekus en Gezinus 1000 kisten broccoli per jaar. Dit jaar was een recordjaar: er werden 1500 kisten broccoli geproduceerd! De extra opbrengsten zijn voor Driekus. Want Driekus en Gezinus hebben een afspraak. Driekus is eigenaar van de broccoliboerderij. Driekus doet de investeringen in land, machinerie, afschrijvingen en neemt alle risico’s. Hij neemt daarbij ook het risico om Gezinus elke maand gegarandeerd een goed salaris te betalen, ook al moet er geld bij het bedrijf om te kunnen investeren, of om een jaar een slechte oogst van maar 500 kisten broccoli te kunnen overleven. Gezinus loopt dergelijke risico’s liever niet: anders was hij zelf wel broccoliboer geworden.

Dus de risico’s zijn voor Driekus. En de winsten zijn dus ook voor Driekus. In de opstartfase heeft Driekus jarenlang alleen maar broccoli kunnen eten, want het bedrijf was nog niet winstgevend. Driekus had geen lease-auto, geen duur huis, geen hypotheek, geen sociaal leven, geen vriendin. Nee het was afzien voor Driekus, maar Driekus had een droom. Om ooit een mooie, eigen broccoliboerderij te hebben. Driekus werkte 80, soms wel 100 uur per week om zijn droom te verwezenlijken. En regelmatig had en heeft Driekus slapeloze nachten met zorgen over het bedrijf, over het weer, over de onderhandelingen met de afnemers, en wat te doen als Gezinus ziek is. Hoe hij soms geld toe moet leggen bij het bedrijf, en zelf niet op vakantie gaat, maar wel zorgt dat Gezinus iedere maand netjes zijn salaris heeft: die heeft immers ook een gezin te onderhouden. Ja Driekus voelt zich verantwoordelijk. Maar Driekus hoor je niet klagen. Hij is gelukkig met zijn rol.

En afspraak is afspraak. Gezinus draait zijn uren, en schuift ‘s avonds zorgeloos bij het avondeten thuis aan. Gezinus is tevreden met zijn werk: hij voelt zich nuttig in de maatschappij. Driekus is ook tevreden met zijn rol. Driekus neemt de risico’s, en de extraatjes zijn dan ook voor Driekus. Nee Driekus en Gezinus snappen deze afspraak allebei. Dat Driekus na een jaar met 1500 kratten opbrengst een keer een nieuwe trekker koopt, en een nieuwe Jezusfoon, het mag. Gezinus gunt Driekus dat. Net als Driekus Gezinus zijn gemoedsrust en gegarandeerde inkomen gunt. Als het een keer slecht gaat met de broccoliboerderij, en Gezinus een nieuwe frituurpan koopt, dat is gewoon Gezinus zijn eigen keuze, Driekus heeft er niets mee te maken. Ze gunnen het elkaar. Als het goed gaat met Driekus, gaat het goed met Gezinus, en als het goed gaat met Gezinus, gaat het goed met Driekus. Nog belangrijker is dat het goed gaat met de broccoliboerderij. Als het goed gaat met de broccoliboerderij, gaat het goed met zowel Driekus als met Gezinus.

Als nou blijkt dat Gezinus door harder te werken ineens 50% meer broccoli produceert, dan is er wel iets mis geweest met de inspanning van Gezinus in voorgaande jaren. In realiteit is de productie-output nooit helemaal toe te wijzen aan het harder werken van Gezinus. De realiteit is dat de markt bepaalt hoeveel broccoli er wordt afgenomen, tegen welke prijs. Dat risico is voor Driekus. De realiteit is dat vele andere factoren van invloed zijn op de broccoliproductie: het weer bijvoorbeeld, of ziekten. De investeringen om minder gevoelig te zijn voor die invloeden, zijn voor risico van Driekus.

De premies en belastingen die Driekus betaalt, over het salaris van Gezinus, over zijn eigen inkomen en over de winst, daarmee draagt Driekus bij aan de welvaart van de maatschappij. Sowieso door een product aan te bieden waar mensen geld voor over hebben. Dan creëer je meerwaarde: Ten eerste: blijkbaar vindt de markt de broccoli van de broccoliboerderij meer waard dan het geld dat men er voor geeft. Door te concurreren heeft Driekus broccoli betaalbaar gemaakt, zelfs voor de onderste lagen in de samenleving, zodat ze niet alleen maar frikandellen hoeven te frituren maar ook een betaalbaar gezond stukje groente kunnen eten. Er wordt dus waarde geschept. En zo draagt ieder bedrijf op ieders manier een stukje bij aan de groei van ons land. Ten tweede, als Driekus nooit het risico had genomen een broccolibedrijf te beginnen, had hij niet de baan voor Gezinus geschept, had hij nooit zoveel belastingen kunnen genereren, en daarmee nooit zoveel kunnen bijdragen aan de welvaart van de maatschappij.

Driekus zorgt dus niet alleen voor werkgelegenheid, maar ook op meerdere manieren voor meer welvaart: welvaart waardoor zowel Driekus als ook Gezinus genieten van goede kwaliteit producten tegen lage kosten, van goed onderwijs voor de kinderen, goede zorg, goede infrastructuur en al wat ons land zo prettig maakt. Bovendien geniet Gezinus van de garantie dat zijn inkomen dankzij de WW niet wegvalt mocht overhoops de broccolimarkt instorten en Driekus de tent moet sluiten. Driekus zal dan zitten met een faillissement, met alle ellende van dien, zonder enig inkomen, zonder enige vorm van vangnet. Geen probleem verder, het is Driekus’ eigen keuze geweest. En die van Gezinus ook, om voor veiligheid te gaan. Dat zijn de fijne afspraken tussen beiden. Gezinus heeft zekerheden, Driekus heeft zorgen, risico’s en ook winsten.

You can’t have both. Gun het elkaar. En met dat gunnen is het helaas vaak mis in Nederland. In plaats van gunnen heerst er afgunst. “De ‘elite’ heeft het goed voor elkaar, ten kosten van ons”, hoor je volksmenners (hallo SP! hallo GroenLinks!) roepen. Ze kijken naar het verschil in rijkdom. Ze gunnen een ander niet meer rijkdom dan zichzelf, maar willen niet zien welke risico’s de ander heeft moeten lopen, en heeft moeten opofferen voor deze ‘rijkdom’. Nee, volgens hen moet de rijkdom worden genivelleerd! Solidariteit!1! Maar de daarvoor benodigde opofferingen en de risico’s wil men uiteraard niet nivelleren. Dat heet hypocrisie. You can’t have both. Solidariteit werkt namelijk altijd twee kanten op, maar dat wil men maar niet begrijpen. Volgens hen is rijkdom een systeem van communicerende vaten: als de een rijker wordt, wordt de ander minder rijk. Dat is onzin. Iedereen wordt namelijk rijker. De een wat rijker dan de ander, omdat hij wel de kansen pakt, maar ook de risico’s durft te nemen die de ander niet durft. Want iedereen heeft diezelfde kansen. Elke domme boer kan een broccoliboerderij beginnen. Als hij maar wil. Als hij maar durft. Het is een keuze.

Bovendien verwarren deze volksmenners rijkdom met welvaart. Rijkdom is iets persoonlijks, terwijl welvaart collectief is. Juist dankzij de risico’s en opofferingen van die zogenaamde ‘rijke elite’ heeft onze samenleving veel belastinginkomsten, waaruit welvaart wordt betaald: iedereen heeft baat bij die welvaart: goede betaalbare producten, zorg, huisvesting onderwijs, infrastructuur: het is allemaal fantastisch geregeld in dit land. Kan het beter? Ja, het wordt namelijk beter. Onze welvaart stijgt, jaar na jaar. Onze welvaart is beter dan 100 jaar geleden, 50 jaar geleden, zelfs 10 jaar geleden. En dankzij nieuwsgierige mensen, ondernemende mensen, innoverende mensen, mensen die risico’s durven te nemen, mensen die hun nek uit durven steken, wordt het alleen maar beter. Lang leve de vooruitgang. Het wordt beter, juist dankzij de mensen die risico’s durven te nemen en opofferingen brengen, op zoek naar onafhankelijkheid, persoonlijke ontwikkeling en rijkdom. Het is niet erg dat rijkdom stijgt, en het is niet erg dat rijkdom bij anderen harder stijgt: gun het ze, jouw welvaart neemt namelijk ook toe, mede door de toenemende rijkdom van anderen, je welvaart neemt dankzij hen harder toe dan jij werkt aan jouw rijkdom. Hoe gaaf is dat! Rem mensen af om rijkdom te vergaren, en de welvaart daalt. Geef mensen een foute prikkel om niet te werken, en de welvaart daalt. Dus is nivelleren solidariteit? Nee, het is pure afgunst in combinatie met een gemakzuchtige manier om er persoonlijk rijker te worden. Puur egoïsme heet dat. You can’t have both. Uit pure afgunst ondermijnt men de welvaart en de toekomst van dit land.

Dus gun het elkaar. Wordt het er sowieso een stuk gezelliger van.

Drie Kusjes. En broccoli is vies.

Vergroening (bangalijstjes)
door banga-deskundige Driekus Vierkant

ontgroend
ontgroend

Driekus zit in zijn groene overall, met zijn indrukwekkende gestalte aan de keukentafel en tuurt door het raam over de landerijen. Het is de 29e september 2016, een regenachtige dag, na de mooiste nazomer sinds jaren, en het einde van het broccoliseizoen nadert. Ja die regen, daar wordt de broccoli mooi groen van. Vroeger, ja vroeger, toen Driekus nog een jongeman was, woonde Driekus een tijdje in de stad Groningen, een verbastering van Groeningen, de stad die is vernoemd naar de bosrijke omgeving.

Oh Groningen, met zijn studerende jonge groene blaadjes. Jonge groene blaadjes die de bloemetjes en de bijtjes ontdekken. Ja lieve mensen, studenten zijn eigenlijk allemaal vieze sloeries M/V en geef ze eens ongelijk. Strakke volgroeide en jonge lichamen, vol energie, vol drank en vol hormonen, vrij van het ouderlijk toezicht, in een eigenzinnige en vrijzinnige, liberale stad. Er wordt wat afgekeest in die hoogslapers, en dat is mooi: geniet van het vrije leven! Het is van alle tijden.

En de verleidingen zijn natuurlijk ook groot. Prachtige jonge slimme mensen, al die slanke studentes en al die twee meter lange stoere studenten, want ja, wij Noorderlingen zijn letterlijk de reuzen der aarde. Zoals het een echte onderzoekende student betaamt valt er meer te onderzoeken dan alleen de lesstof. Seksuele zelfontplooiing is een integraal onderdeel van deze levensfase. Ja, Groningen-city is gewoon de geilste stad van het land, denk je nu echt dat de opleidingen de reden zijn om studentenstad nummer 1 te worden?

Bij seksuele ontdekking horen seksuele uitspattingen. In tegenstelling tot al dat feministische gezanik, dat als een reflex oppopt na een suf bangalijstje, doen meisjes echt niet onder voor jongens. Ja er zijn enorme sukkels die vrouwen als minderwaardig zien en behandelen. Dit soort kerels is een HBO of WO papiertje niet eens waard. Seksuele ontdekking en uitspattingen zijn allemaal prima, zolang het maar op gelijkwaardigheid berust. Ja je mag best een dominant of onderdanig spelletje spelen in je stinkende hoogslapertje, dat is allemaal plezier, zolang het maar met respect voor elkaar gebeurt. Vrouwen zijn geen neukgat, net als mannen geen likkende vleesdildo zijn. Nogmaals, mannen die vrouwen niet als gelijkwaardig zien en behandelen, we droppen je het liefst in IS territorium. Met een pruik op je kop. In jarretels. En een bordje om je nek. Met de tekst: christenhoer. Maar dan in het Arabisch opgeschreven natuurlijk, anders snappen ze er daar nog niks van. Als die bekrompen relifreaks überhaupt al kunnen lezen. Zal je meemaken wat disrespect eigenlijk betekent. Maar we dwalen af.

Maar feministen: doe nou niet alsof vrouwen heilige boontjes en allemaal slachtoffer zijn. Studentes zijn net zo seksueel actief, net zo pervers, en net zo onderzoekend als hun mannelijke lustapen. Studentes delen ook giechelend lijstjes van hun scores: tot in details wordt beschreven hoe goed of slecht hun prooien waren met betrekking tot bepaalde handelingen, vergezeld van soms ronduit vernederende, beschimpende opmerkingen over diens uiterlijke kenmerken (niet iedereen heeft zo’n indrukwekkend mooie pens als Driekus). Dit zijn niet alleen papieren lijstjes: checkt u maar eens hun whatsapp meidengroepjes. Dus ook jullie dames, ga een beetje respectvol om met de sukkels die je je hoogslapertje in trok (hihi pun intended), want ook jullie zouden we met je gedrag wel eens in IS land willen zien rondlopen. In niets anders dan een schapenvachtje. Dit is geen man/vrouw probleem zoals feministen ons graag doen laten geloven. Het is een respectprobleem. Uitspattingen zijn leuk, hoe gekker hoe beter hoor, en de grens ligt bij disrespect.

Nou en dan krijgt één van de 40.000 studenten een ongelukkige klap voor zijn kop tijdens een ontgroening en vervolgens hebben we ophef in heul het land. Anti-ontgroening! Stop de ontgroenings! Ontgroening = broccolisering. Ontgroening is in feite vergroening. En dit soort vergroening van de samenleving is precies NIET wat we willen. Want vergroening van de samenleving betekent vertrutting van de samenleving. Stop dat. Stelletje gereformeerde stiekeme rukkers. We willen helemaal geen conservatieve samenleving. We willen geen spruitjesgeur. Ja tenzij dat dan toevallig je fetisj is. We willen niet vergroenen! Vergroening is ontliberalisering. Vergroening is je eigenzinnigheid opgeven. Is je vrijheid opgeven. Vergroening is als een vieze groene druiper. Wees vrijzinnig, doe aan je uitspattingen, doe gek, wees raar, wees jezelf, maar doe het met respect. Respect is niet ontgroening verbieden, nee dat is juist disrespect. 

En daar gaat het in die hele discussie mis. Politici, Vindicatbestuurders, Universiteitsbestuurders (hoi Poppema!), journalisten, feministen, opiniemakers en twitterapen, allemaal schieten ze in de ophefkramp met als eerste reflexen dat ze wijzen naar mannen of naar studentenverenigingen, of naar wie dan ook ze maar op de korrel willen nemen vanuit hun eigen bekrompen wereldbeeld, en schieten in een VERBOTEN kramp. Terwijl je helemaal niets hoeft te verbieden. Verbieden, dat doen ze al genoeg in IS territorium. Je hoeft mensen alleen maar te wijzen op respect. En respectloze mensen, daar zouden we eens een bangalijstje van moeten maken.

Zo en dan gaan we nu eens ff dat viezige internet afstruinen naar geile tietenkontplaatjes van #luievrouwen. Het is tenslotte al bijna weer vrijdag.

Moi!

 

Factory Outlet Center
door overall fashion victim Driekus Vierkant

Ha dus Driekus toog op een zwoele nazomeravond op naar de toog van de Drie Uiltjes, zijn omvangrijke buik persend tussen het vrouwvolk aan de bar aldaar, op zoek naar dure whisky en goedkoop plezier. Zo goedkoop bleek dat vertier niet, want toen Driekus zo rond zeven uur ‘s ochtends wakker werd in een vreemd bed, naast een vreemde vrouw, in een vreemd huis, sloop hij onder de dekens vandaan, zocht zijn kleren bij elkaar die door haar huis verspreid lagen. Zijn onderboxem was snel gevonden. Hop, achterstevoren aan. Kan hij nog een dagje mee. Het witte hemd met lippenstiftvlekken was ook snel gevonden. Zelfs de sokken waren compleet. En de klompen stonden netjes bij haar voordeur. Met de sleutels van de trekker er netjes in gelegd. Maar  hij was dus zijn oude vertrouwde overall kwijt. Nergens in dat hele huis was zijn groene overall te vinden. Waar had ze die gelaten?! Oh kak. De Lagavulin bonkte tegen zijn slapen. En ze had hem de hele nacht wakker gehouden. Scherp denken lukte niet echt. Maar. Hij. Moest. Weg. Zien. Te. Komen. Nooit blijven tot ze wakker worden. Ruikend naar seks, scheel van de overdaad aan drank en van het tekort aan slaap, besloot Driekus in zijn bevlekte ondergoed haar voordeur uit te sluipen, op sokken, met de klompen in de hand. Ach ja, in 050 zijn ze wel meer gewend.

Ja dus Driekus de volgende dag op zijn trekker diverse winkelcentra in Groningen en Drentistan afstruinen naar een nieuwe overall. Dan denk je: een overall is maar een overall: kies een kleur en een maat en go. Ja maar zo werkt dat niet bij Driekus. Je moet er wel een beetje goed uitzien, toch? Ja Driekus is een fashion victim pur sang. Goede klompen, en een strakke overall. In John Deere groengele combinatie. En witte sportsokken. Het wordt vanzelf een modetrend. Driekus als trendsetter. Maar man man man wat een ellende in die winkelcentra. Lege winkels, slechtlopende ketens, popupstores met de grootste rommel en dikke waggelende families. Van die Oost-Groninger en Drentse dikke moekes van 21 jaar oud, samen met hun nog dikkere moeders, met grote smeltende ijsco’s in hun vadsige handen. Likkend aan hun lekkende mierzoete suikervetbol, afwisselend met gelurk aan een walmend shagje. Er is één beeld dat Driekus zelfs niet met Brillo’s en Jif van zijn oogballen heeft kunnen schrapen. Een tattoo. Een tattoo die door een witte legging scheen. Dertig kilo wiebelend spek, verpakt in een half doorschijnende witte legging, met pal naast de kamelenteen zo’n lelijke tattoo. Sorry voor dit beeld mensen. Uw kokhalsreflex is vermoedelijk gelijk die van een Driekus die broccoli ruikt.

Het is het volk waar Factory Outlet Centers voor bedacht zijn. Het is ook het volk waar hele winkelstraten op teren. Tokkiesjokvolk.

Wat is een Factory Outlet Center? Het is doorgaans een groot winkelcentrum waar fabrikanten van (merk)kleding hun troep tegen hoge kortingen verkopen. Huilie huilie doen de andere winkeliers natuurlijk. Die zien het tokkiesjokvolk weglopen van hun troep. Maar ja. Dit is gewoon marktwerking. Het is de marktkoopman die boos is dat er een supermarkt in de buurt wordt geopend. Het is de fotospeciaalzaak die boos is dat er een Mediamarkt komt. Het is de tentenspeciaalzaak die boos is dat er een Vrijbuiter in de regio komt. Het is de erotiek-winkelier die boos is dat mensen hun eetbare slipjes met shoarmasmaak (hee, ieder zijn fetisj!) via Internet bestellen. Een beetje zielig, deze kruideniersmentaliteit. Had dan zelf groter gedacht. Was dan zelf een grotere zaak begonnen. Had dan zelf iets ondernomen. Ja ondernemen. Het is wat anders dan winkeltje spelen. Oh ja en ook de vastgoedsector jammert en probeert FOC’s tegen te houden. Had dan zelf geïnvesteerd, in plaats van op je luie krent elke maand maar die belachelijk hoge huren naar binnen te tikken. Marktwerking is marktwerking, hoe vervelend dan ook. Kijk, Driekus is een groot voorstander van lokaal kopen. Support your local scene. Lekker shoppen bij kleine winkeltjes, waar je service krijgt, en de lieftallige winkelbediendes je helpen bij het uitkiezen van de beste overall. Maar Driekus is ook een groot voorstander van marktwerking. En dus bovenal tegen overheidsbemoeienis.

Als iemand een FOC wil neerzetten in Winschoten, Assen of Groningen: gewoon lekker doen. Hee en als een winkeliertje daardoor zijn troep-outlet moet sluiten? Kan ie wel voortaan voor de helft van het geld een mooie overall kopen bij een FOC.