Factory Outlet Center
door overall fashion victim Driekus Vierkant

Ha dus Driekus toog op een zwoele nazomeravond op naar de toog van de Drie Uiltjes, zijn omvangrijke buik persend tussen het vrouwvolk aan de bar aldaar, op zoek naar dure whisky en goedkoop plezier. Zo goedkoop bleek dat vertier niet, want toen Driekus zo rond zeven uur ‘s ochtends wakker werd in een vreemd bed, naast een vreemde vrouw, in een vreemd huis, sloop hij onder de dekens vandaan, zocht zijn kleren bij elkaar die door haar huis verspreid lagen. Zijn onderboxem was snel gevonden. Hop, achterstevoren aan. Kan hij nog een dagje mee. Het witte hemd met lippenstiftvlekken was ook snel gevonden. Zelfs de sokken waren compleet. En de klompen stonden netjes bij haar voordeur. Met de sleutels van de trekker er netjes in gelegd. Maar  hij was dus zijn oude vertrouwde overall kwijt. Nergens in dat hele huis was zijn groene overall te vinden. Waar had ze die gelaten?! Oh kak. De Lagavulin bonkte tegen zijn slapen. En ze had hem de hele nacht wakker gehouden. Scherp denken lukte niet echt. Maar. Hij. Moest. Weg. Zien. Te. Komen. Nooit blijven tot ze wakker worden. Ruikend naar seks, scheel van de overdaad aan drank en van het tekort aan slaap, besloot Driekus in zijn bevlekte ondergoed haar voordeur uit te sluipen, op sokken, met de klompen in de hand. Ach ja, in 050 zijn ze wel meer gewend.

Ja dus Driekus de volgende dag op zijn trekker diverse winkelcentra in Groningen en Drentistan afstruinen naar een nieuwe overall. Dan denk je: een overall is maar een overall: kies een kleur en een maat en go. Ja maar zo werkt dat niet bij Driekus. Je moet er wel een beetje goed uitzien, toch? Ja Driekus is een fashion victim pur sang. Goede klompen, en een strakke overall. In John Deere groengele combinatie. En witte sportsokken. Het wordt vanzelf een modetrend. Driekus als trendsetter. Maar man man man wat een ellende in die winkelcentra. Lege winkels, slechtlopende ketens, popupstores met de grootste rommel en dikke waggelende families. Van die Oost-Groninger en Drentse dikke moekes van 21 jaar oud, samen met hun nog dikkere moeders, met grote smeltende ijsco’s in hun vadsige handen. Likkend aan hun lekkende mierzoete suikervetbol, afwisselend met gelurk aan een walmend shagje. Er is één beeld dat Driekus zelfs niet met Brillo’s en Jif van zijn oogballen heeft kunnen schrapen. Een tattoo. Een tattoo die door een witte legging scheen. Dertig kilo wiebelend spek, verpakt in een half doorschijnende witte legging, met pal naast de kamelenteen zo’n lelijke tattoo. Sorry voor dit beeld mensen. Uw kokhalsreflex is vermoedelijk gelijk die van een Driekus die broccoli ruikt.

Het is het volk waar Factory Outlet Centers voor bedacht zijn. Het is ook het volk waar hele winkelstraten op teren. Tokkiesjokvolk.

Wat is een Factory Outlet Center? Het is doorgaans een groot winkelcentrum waar fabrikanten van (merk)kleding hun troep tegen hoge kortingen verkopen. Huilie huilie doen de andere winkeliers natuurlijk. Die zien het tokkiesjokvolk weglopen van hun troep. Maar ja. Dit is gewoon marktwerking. Het is de marktkoopman die boos is dat er een supermarkt in de buurt wordt geopend. Het is de fotospeciaalzaak die boos is dat er een Mediamarkt komt. Het is de tentenspeciaalzaak die boos is dat er een Vrijbuiter in de regio komt. Het is de erotiek-winkelier die boos is dat mensen hun eetbare slipjes met shoarmasmaak (hee, ieder zijn fetisj!) via Internet bestellen. Een beetje zielig, deze kruideniersmentaliteit. Had dan zelf groter gedacht. Was dan zelf een grotere zaak begonnen. Had dan zelf iets ondernomen. Ja ondernemen. Het is wat anders dan winkeltje spelen. Oh ja en ook de vastgoedsector jammert en probeert FOC’s tegen te houden. Had dan zelf geïnvesteerd, in plaats van op je luie krent elke maand maar die belachelijk hoge huren naar binnen te tikken. Marktwerking is marktwerking, hoe vervelend dan ook. Kijk, Driekus is een groot voorstander van lokaal kopen. Support your local scene. Lekker shoppen bij kleine winkeltjes, waar je service krijgt, en de lieftallige winkelbediendes je helpen bij het uitkiezen van de beste overall. Maar Driekus is ook een groot voorstander van marktwerking. En dus bovenal tegen overheidsbemoeienis.

Als iemand een FOC wil neerzetten in Winschoten, Assen of Groningen: gewoon lekker doen. Hee en als een winkeliertje daardoor zijn troep-outlet moet sluiten? Kan ie wel voortaan voor de helft van het geld een mooie overall kopen bij een FOC.

 

GasTerra
door de immer flanerende en flatulerende Driekus Vierkant

 

Groningen, oh Groningen. Ook wel bekend als het Gasachstan van de Lage Landen. Welk een rijkdom deze schitterende provincie te bieden heeft. Vergezichten, koolzaadvelden, schone luchten en het vluchtige, onzichtbare goud op zo’n drie kilometer diepte. Oh damn you aardgas. We hielden van je, en nu verguizen we je. Miljarden en miljarden worden nog steeds verdiend met de verkoop van Hare Vluchtigheid. Nog wel.

GasTerra, onderdeel van het Gasgebouw
Nu is de NAM als winningbedrijf altijd aangewezen als de boosdoener, de veroorzaker van alle schade door bodemdaling en aardbevingen. De NAM die als een Irakese woordvoerder ontkent dat er schade door gaswinning kan ontstaan. De NAM die downplayt, de NAM die marchandeert, de NAM die manipuleert. Maar de NAM is maar een stroman. StroNAM. Nee, het echte Grote Geld wordt verdiend met GasTerra. GasTerra is met bijna 20 miljard omzet (dat is bijna allemaal winst) zo’n beetje het grootste bedrijf van Nederland. En het zit gewoon hier, in Groningen. GasTerra is onderdeel van het Gasgebouw, het Gasgebouw dat winning, distributie en verkoop van gas in meerdere entiteiten zoals NAM, GasUnie, GasTerra scheidt, zodat men lekker naar elkaar kan wijzen om elke verantwoordelijkheid te ontlopen.

GasTerra aandeelhouders
Wie zijn de werkelijke spelers op de achtergrond? Wie verschuilen zich graag achter NAM en GasTerra? Wie zijn de aandeelhouders? De grootste aandeelhouder is het ministerie van Economische Zaken dat via bufferclubje EBN maar liefst 40% belang heeft. Die miljarden kiepert Henk Kamp zo in de staatskas van Dijsselbloem. Het is Henk Kamp (en op de achtergrond Dijsselbloem) die aan de knoppen draait. Het is het MinEZ van Henk Kamp dat de ALLERgrootste belanghebbende is in de gaswinning. En dus ook de veroorzaker van de ellende. Dat kan zelfs de tandenloze Rijkscoördinator Wingebied Groningen  Hans Alders niet verbergen.

Ruzie bij GasTerra?
Nu is het zo dat Shell en Exxon ieder ook 25% belang hebben in GasTerra. En de Staat der Nederlanden nog eens 10%. Daarmee is een vervelende situatie ontstaan dat de Staat in totaal 50% heeft en de marktpartijen samen 50% belang hebben. Zo’n aandelenverhouding werkt prima zolang de miljarden binnenstromen. Maar nu er bevingschade door gaswinning is ontstaan en de winning wordt verminderd is er heibel in de tent. Letterlijk. Het hardnekkige gerucht gaat dat de directie van GasTerra alleen nog maar met mediators met elkaar praat. EZ en Shell (en Exxon) staan lijnrecht tegenover elkaar. Shell zegt: EZ prima als jullie gaswinning terug willen draaien, en prima als jullie schade door gaswinning willen vergoeden, maar wij willen dat niet, dus dat gaat dan maar ten koste van jullie dividend, niet dat van ons. Lekker duurzaam en betrokken, dat Shell. Zo’n ruzie is er tussen EZ (dat de CEO leverde) en Shell (die de CFO leverde) ontstaan. Dit gerucht hebben we geprobeerd te verifiëren bij GasTerra, en men ontkent het niet.

Eerst extra hard pompen, nu een cap van 24 miljard kuub
Henk Kamp staat ook met de rug tegen de muur, want Dijsselbloem zegt: prima Henk, als jouw MinEZ minder gasbaten in de staatskas wil dumpen, je zorgt maar dat je dat geld ergens anders vandaan houdt. Want de staatskas is heilig en moet tot het randje gevuld. Nee je zou eens proberen van je gasbatenverslaving af te komen… Sterker nog, toen de heftigste aardbeving plaatsvond, wist men in Den Haag meteen dat de gasproductie fors omlaag moest, maar wat deed Henk Kamp? Pompen! Dat jaar werd onwijs veel extra gas gepompt. Met als smoes dat de vraag groot was. Dat was onzin. De gasopslag was in gebruik genomen en werd volgepompt. Nu snel pompen voordat er een cap komt! La la la Geld. Er is nu een cap van 24 miljard kuub per jaar ingesteld, want, zeggen Henk Kamp, MinEZ, GasTerra en GasUnie: 24 miljard is het MINIMUM om de leveringszekerheid te kunnen garanderen. We willen huishoudens toch niet in de kou zetten? Bovendien, claimde GasTerra: wij hebben contracten met marktpartijen in Nederland en buitenland die EISEN dat ze hun in het verleden afgesproken volumes gas geleverd kunnen krijgen, en daar kunnen we ECHT niet onderuit, aardbevingen of niet.

Ophef!
BAM. Energiebedrijf Engie blijft zitten met miljarden kuub Gronings aardgas. Het Franse bedrijf claimt al jaren meer gas af te nemen dan het nodig heeft. De prijs die GasTerra vraagt is te hoog voor wat de markt biedt, want de energieprijzen zijn de afgelopen jaren gekelderd. En dat zij niet de enige zijn. Maar GasTerra houdt vast aan de prijsafspraken. GasTerra houdt Engie aan de omzet-commitment. Hee dat is vreemd! Dit staat haaks op de claim van GasTerra en MinEZ dat klanten levering van volume eisen. Het is dus andersom: het is GasTerra dat eist dat klanten blijven afnemen. Natuurlijk is het zo dat als twee partijen een contract sluiten, beide partijen zich dienen te houden aan de afspraken. De leverancier moet het gecommitteerde volume leveren, en de klant moet de gecommitteerde omzet leveren. Dat is het juridische gedeelte. Maar er is ook een ander juridisch gedeelte. Als blijkt dat de vraag naar gas lager is dan het Gasgebouw (MinEZ, Shell, Exxon, EBN, de Staat der Nederlanden, NAM, GasTerra, GasUnie) beweert, en men door blijft pompen (la la la Geld) dan kan men op enorme schadeclaims rekenen. Het plafond voor gasproductie kan immers omlaag, en als men daar niet actief op aanstuurt, neemt men enorme risico’s op onnodige en te voorkomen gaswinningschade (bodemdaling, aardbevingen). GasTerra reageert als door een horzel gestoken en beschuldigt Engie van vals spel. Zo fel hebben we GasTerra nog nooit zien communiceren. Dan is er echt een gevoelige snaar geraakt. Dus wij vragen stellen. Open, transparant. Meer vragen. GasTerra beweert dat er sowieso 24 miljard kuub moet worden geleverd, omdat dit de minimale vraag is, ongeacht of Engie dit afneemt, of andere klanten dit afnemen. Als Engie teveel gas heeft, kan ze dit via een marktplaats verhandelen met andere partijen. Meer vragen gesteld. Maar geen antwoord. Netjes om wederhoor gevraagd. Geen antwoord.

GasTerra, you are doomed
Ok GasTerra, dan maar zonder wederhoor. Eigen keus! You are doomed. GasTerra is niets anders dan een handelsbedrijf met als opdracht zoveel mogelijk gas verkopen tegen een zo hoog mogelijk tarief. De aandeelhouders (MinEZ, Shell, Exxon) willen maximaal rendement, en zo laag mogelijke schade. Ze verbergen zich achter een juridische constructie. En ze gaan er allemaal aan. Als het Groninger Gas op is, zijn ze DOOD. WEG. Kaputt. NAM, GasTerra, GasUnie, alles is dan weg. Misschien al wel eerder. Want de energieprijzen in de wereld zijn gekelderd. Letterlijk gekelderd. Ze zijn in paniek. Ja u leest het: dikke paniek. Dit is wat wij denken dat er nu aan de hand is:

  • De energieprijzen wereldwijd zijn enorm gekelderd
  • GasTerra vraagt nog veel te veel geld voor Gronings gas
  • Marktpartijen kunnen elders veel goedkoper aan energiebronnen komen
  • De vraag naar het specifieke laagcalorische (lage energieopbrengst) Groninger gas is helemaal gekelderd, marktpartijen (industrie!) gebruiken liever hoogcalorisch gas
  • Het te dure laagcalorische gas omzetten tot hoogcalorisch gas maakt het alleen nog maar duurder
  • De marktvraag naar laagcalorisch gas is veel lager dan het door het gasgebouw geclaimde 24 miljard kuub per jaar
  • De claim dat 24 miljard minimale leveringszekerheid is, lijkt een LEUGEN. Het gaat het gasgebouw niet om leveringszekerheid van gas, maar om inkomstenzekerheid.
  • GasTerra houdt krampachtig vast aan oude contracten met veel te hoge afname-commitments en te hoge tarieven voor Gronings gas
  • De schadeclaims die het gasgebouw op kan lopen door onnodig veel gas te pompen kunnen mega groot zijn, groter dan de inkomsten die men nu denkt te verkrijgen door het vasthouden aan de contracten, maar men steekt als een struisvogel de kop in het zand: lekker doorpompen en doen alsof er niets aan de hand is
  • Er is dikke paniek ontstaan door de publiciteit van Engie, want andere klanten van GasTerra gaan zich nu ook roeren
  • Als GasTerra zo zeker van haar zaak is dat die 24 miljard kuub toch wel afgenomen wordt, zoals ze beweren, dan kunnen ze zonder problemen de volumes die Engie niet af wil nemen aan een andere partij verkopen, tegen hetzelfde tarief.
  • Klanten van GasTerra die teveel gas tegen te hoge tarieven afnemen kunnen dit helemaal niet meer kwijt op een marktplaats, want niemand zit er nog op te wachten, zeker niet tegen deze tarieven.

Wederhoor is nog steeds mogelijk, op Twitter, Anton. Drie Kusjes.

Oh en we hebben een nieuwe slogan voor je bedacht:
GasTerra. Gas met een luchtje. 

Onderwijs
door emeritus professor doctor ingenieur Hendricus Johannes Vierkant 

als professor driekus preekt zitten ze rechtop in de bankjes hoor!

De Universiteit. Lichtend baken van kennis en wetenschap. De plek waar je als jongeling de wereld ontdekt, en de wereld helpt te ontdekken. Waar intellectuelen met een open blik kritisch elkaars hypothesen betwisten, onderzoeken, aanscherpen en bewijzen en al doende de wereld vooruit helpen met hun innovativiteiten. Kennis, vooruitgang, progressie, welvaart! Ultieme wijsheid is ultiem geluk. Oh universiteit, Verlichte Plek des Waarheids!

Helaas.

Helaas gaat ons onderwijssysteem gebukt onder twee perverse prikkels. Twee vieze, corrumperende perverse D66 prikkels. Want wat is het geval? Dat gaat emeritus professor doctor ingenieur Hendricus Johannes Vierkant u haarfijn uitleggen:

Studiebankjes vullen
Universiteiten (en ook Hogescholen) krijgen plusminus €8000 per studerende per jaar van het Ministerie van Onderwijs, Cultuur (wtf) en Wetenschap. Van dit geld moeten de onderwijsinstellingen niet alleen deze studenten opleiden, maar ook andere kosten van betalen. Onderzoek bijvoorbeeld. Universiteiten en Hogescholen maken dus business cases op basis van €8000 * [aantal studenten]. En daar gaat het mis. Er wordt niet gekeken naar de kwaliteit van de opleidingen. Er wordt niet gekeken naar het maatschappelijke rendement van de opleidingen. Er moet dus €8000 maatschappelijke input per student per jaar in, maar de enige verwachte output is dat de student na vier jaar met een papiertje vertrekt. Of de student iets aan dat papiertje heeft, maakt het ministerie niet uit. Het maakt de onderwijsinstelling niet uit. Of de student in armoede vervalt met zijn pretstudie? Of bedrijven de studenten alsnog moeten opleiden? Of studenten moeten leren iets minder academisch en meer toegepast te werken? /Care want ministerie en onderwijsinstelling hebben aan hun formele verplichtingen voldaan. Hup, op naar het volgende jaar, met hopelijk evenveel studenten. Oeps. Hoezo minder studenten dit jaar? Ja nee dan past de business case niet. Ja nee dan gaan we niet snoeien in ons budget. Hallo, de geldstroom moet wel op gang blijven. We zijn potdomme geen bedrijf. We moeten onze medewerkers wel verwennen met gratis yogalessen onder werktijd. En hallo dat Academische kwartiertje mag ook af en toe best een uurtje zijn. Intellectualiteit stopt bovendien netjes om 17:00 (ach 16:00). Dus we gaan internationale studenten werven. De bankjes moeten gevuld! Kom mal hier Du, yes you are welcome too, hello Chineesje yes velly wercome. Yes we spend €8000 public money to give you our knowledge for free and after four years we say thank you and bye bye so you can go back to your country and compete our Dutch companies with our own knowledge haha yes. Maatschappelijk totaal onverantwoord gedrag door deze perverse prikkel. Misschien is het een idee om bedrijven de accreditatie van opleidingen te laten doen, en de universiteit anders te gaan belonen: op kwaliteit in plaats van kwantiteit. Op aansluiting bij de wensen van maatschappelijke thema’s en op aansluiting bij het bedrijfsleven. En niet zoveel mogelijk studenten door de molen rammen, ongeachte de (negatieve) maatschappelijke effecten.

Piemelmeten
Niets mis met piemelmeten overigens. Het is voor jongetjes -en ook meisjes, vergeet de invloed van de meisjes niet- een van hun eerste aanrakingen met de wetenschap. Wetenschappelijke vaststelling van biologische kenmerken middels natuurkundig vastgelegde eenheden! Maar zoals zo vaak kunnen er wel perverse prikkels bij ontstaan. En oh wat zijn onderwijsinstellingen toch ontvankelijk voor perverse piemelmeet-prikkels. En dan hebben we het niet eens over het neerzetten van al die megalomane gebouwen. Als de Rijksuniversiteit Groningen (RuGjenooitgenoeg) een gebouw neerzet, dan moet de Hanzehogeschool ook een nieuw gebouw. De langste piemels van beton. Betonpiemels, zo noemen we onderwijsbestuurders ook wel eens. Nee, we hebben het dan vooral over lijstjes. Universiteiten (en dan met name hun bestuurders) geilen op rankings. Want hoe hoger op het lijstje, hoe beter je aanzien. Ja, ego dus. Puur ego. We willen hoog op het lijstje met de snelste supercomputers (doorlezen, leestipje over perverse RuG supercomputer lobby) en we willen op de ranking staan van beste universiteit. En hoe kom je op die ranking? Ten eerste door zoveel mogelijk studenten door je molen te rammen, maar ten tweede door te publiceren. Je bent pas iemand als je hebt gepubliceerd. Wat je publiceert, en hoe relevant het is, dat maakt natuurlijk niet uit. Nee, publiceren! Als je van één onderzoek twee publicaties kan maken is het helemaal geweldig. Als je een beetje kan sjoemelen met de planning van je publicaties waardoor je een betere ranking krijgt: vooral doen! Als je veel studenten suffe onderzoekjes laat uitvoeren en ze die kunnen publiceren: betere ranking! Wetenschappelijk piemelmeten gaat allang niet meer over wie feitelijk de langste heeft, maar wie het meest kan roepen dat hij opnieuw gemeten heeft. Als een onderzoeker maatschappelijk geld (subsidie) los kan peuteren voor een onderzoek naar de luchtverplaatsing van het gewapper van de staart van de Peruaanse kip, dan staat het universiteitsbestuur te klappen als een dolle pinguïn, want er kan weer iets worden gepubliceerd. Wat de maatschappelijke relevantie is van dat onderzoek, interesseert ze niet.

En zo, lieve lezers, eist het onderwijssysteem ons miljarden aan maatschappelijke input, maar is niet thuis als het gaat om verantwoording van maatschappelijke output.

Voer voor uw partijprogramma’s, beste politici.

Tribus Oscula!

 

Sport
door de immer sportieve profsportprofessor Driekus Vierkant

sporten is niet altijd gezond
sporten is niet altijd gezond

Driekus zat eens met verbazing naar die Olympische Spelen te kijken. Sport. Sportiviteit. Profsport. Drie woorden gingen door het hoofd, drie woorden waar ‘sport’ in voorkomt.

Sport
De herkomst van het woord sport komt eigenlijk uit het Frans, waar het vrije tijd betekende. Sport omvat dus eigenlijk oorspronkelijk gewoon elke vorm van vrijetijdsbesteding, alles dat je amusant of onderhoudend vindt. Dus met je dikke pens met bier en chips op de bank naar sportende mensen kijken valt onder sport. Toch wordt sport meer geassocieerd met beweging, waarbij er bijvoorbeeld iets van een competitief element in zit. Gewoon lekkerder bewegen dan een ander dus. Of lekker samen beter bewegen dan een ander dus. Een beetje lekker bewegen af en toe, het is best gezond hobbyen en vrijerijen. Als je maar een beetje voorzichtig doet, want het is niet tof om de rest van de maatschappij en je werkgever op te zadelen als je geblesseerd raakt.

Sportiviteit
Sportiviteit is heel wat anders dan sport. Er zit een element van ethiek in. Tegen je verlies kunnen, bijvoorbeeld als een ander lekkerder beweegt dan jij. Of je inhouden een ander uit te lachen, als zij minder lekker bewegen dan jij. Dat is ook sportief. Vals spelen, het is onsportief, bijvoorbeeld doen alsof je lekkerder beweegt dan een ander terwijl het niet zo is. Of een ander fysiek belemmeren lekkerder te bewegen dan jij. Ook heel onsportief. Sportiviteit heeft ook te maken met respect.

Profsport
Profsport, ook wel topsport genoemd, is weer iets heel anders. Hobbyisme? Nee professionaliteit! Hier wordt niet meer gewoon lekker bewogen en hier wordt sportiviteit vaak inferieur geacht aan commercie en competitie. Hier MOET je winnen, ongeacht je gezondheid, en zonder respect voor een andere sporter. Fanatieke ouders die sneue kindjes dwingen tot extreme prestaties, daarmee hun kindszijn onthouden. Zo’n arm kind dat vijftien jaar lang moet presteren voor de roem (en de centjes) en daarna fysiek en emotioneel gesloopt in een zwart gat valt. Fanatieke profsporters die zich volpompen met steroïden en EPO, hormonen en andere gevaarlijke goedjes, die elke dag het gewicht van hun uitwerpselen meten om te controleren of ze wel lekker bezig zijn. Profsporters die zich hullen in technisch gestroomlijnde pakjes om nog die ene milliseconde sneller te zijn. Nee natuurlijk ben je niet goed bezig, idioot. Met je chemische en technische valsspelerij. Dit heeft niets, maar dan ook niets met sportiviteit te maken. Laat staan sportiviteit. Je eigen lichaam slopen alleen voor de win, doe normaal. Noem één topsport waarbij het nog gaat om lekker (samen) sportief bewegen, met een leuk competitief karakter, zonder dat de boel totaal verpest is met chemicaliën, technologie en een horde foute technische coaches, medische coaches en perverse managers.

Profsport is een pervers voorbeeld
En dan heb je van die topsporters en bestuurders die roepen dat topsport zo belangrijk is voor den mensch. Dat topsporters het lichtende voorbeeld zijn voor gezondheid en sportiviteit. Nee integendeel, ze zijn één van de meest perverse en doorgedraaide mensen die op deze aardbol rondlopen. Topsporters, blijf er ver vandaan. Is het vermaak voor den mensch? Jazeker. Alhoewel we echt niet snappen waarom horden mannen graag naar andere sportende mannen kijken, maar dat terzijde. We snappen best dat we de volgevreten papzakkerige obesitas paupers in ons land wat meer in beweging moeten krijgen, maar profsport is in alle gevallen, GEEN goed voorbeeld voor den mensch.

Fanatieke amateurs
Want wat is namelijk het resultaat van profsport als voorbeeld stellen voor de amateursportende medemens? Ziek fanatisme. Dan krijg je dus van die dikke babyboomers die hun benen gaan scheren, zich in strakke pakjes hijsen en in groepjes op de fiets stappen. Door Drentistan scheuren op je Koga, luid schreeuwen naar elkaar, alsof je potdomme de hoogste berg in de Tour de France aan het nemen bent, en iedereen voor jouw doorgedraaide hobby moet wijken. Rood aangelopen schreeuwende ouders aan het amateurveldje op zaterdagochtend waarop het met dat balletje spelende kindlief leert dat agressie tussen volwassenen blijkbaar heel normaal is.

Kijk, een beetje lekker bewegen is helemaal niet verkeerd. Het liefst doe je dat samen. En het grappige van die sport is dat het dus helemaal niets kost. Lopen, rennen, seks. Prop je keel iets minder vol met mars-repen en frikandellen, laat die cola staan en bespring je medemens wat vaker. Je leven wordt er een stuk vrolijker van.

Bovenstaande rest ons niets dan pleiten om per direct te stoppen met het financieren van elke vorm van amateursport en bovenal al die perverse topsport vanuit publieke middelen. Je beleid werkt averechts. Stop er gewoon mee. Sportzaken zijn geen overheidsding.

En dan is dit blogje precies op tijd af om naar de Formule 1 te kunnen kijken. Met een potje bier en een zak chips.

Moi.

Subsidieaanvraag AxillaFlatula festival
door Stichting Driekus Vierkant Culturele Verheffings i.o.

 

We zijn gezwicht. Ondanks onze protesten tegen cultuursubsidies heeft de Driekus Vierkant redactie toch gemeend subsidie aan te moeten vragen voor een unieke culturele uiting die onze provincie wereldwijd op de kaart gaat zetten:

het AxillaFlatula festival! (okselschetenfestival)
Download hier de volledige aanvraag in PDF: axillaflatula

 

 

Schermafbeelding 2016-08-18 om 16.52.26

Zorgverzekeringen 
door bezorgd verzekeringverzorger Driekus Vierkant

Ah. De SP heeft een thema gevonden om meer mensen om te vormen tot teleurgestelde, verongelijkte, boze proletariërs: het zorgstelsel. De SP wil één centraal zorgfonds voor iedereen.

Het oude zorgstelsel: slechte service, lange wachttijden
Voorheen hadden we een zorgstelsel waarbij iedereen verzekerd was via zijn werk. Als je geen werk had, was je gratis verzekerd. En als je wat meer verdiende, moest je je privé verzekeren, en als je wilde, kon je je bijverzekeren, niet dat je dan betere zorg kreeg, want iedereen was gegarandeerd van dezelfde zorg, maar je kon dan een eigen kamer krijgen, zodat je je kamer niet met snurkende en scheten latende Tattoo Johnnies hoefde te delen.

Op zich is een centraal zorgstelsel helemaal geen gek idee. Zorg is een core maatschappelijk thema, en daar hoeft geen winst in te worden gemaakt. Dat mag je best centraal regelen. Zelfs voor een rasechte libertariër als een Driekus is centrale zorg best bespreekbaar.

Maar zoals vaker, is de praktijk anders dan de theorie. Als geld gewoon binnenstroomt, en als er geen concurrentie is, is er voor zorgverleners geen enkele drijfveer om efficiënter en klantvriendelijker te werken. Het resultaat was dus lange wachtlijsten, torenhoge kosten en een onvriendelijk, inefficiënt zorgsysteem.

Maar er was nog een ongewild neveneffect: bij grote groepen van de bevolking was de perceptie dat zorg gratis was. Dus ging met name de onderkant van de samenleving voor elk wissewasje naar de huisarts, die zonder enige rem iedereen doorverwees naar de specialist, die zonder rem iedereen door de molen haalde en medicijnen gaf. Ja zo krijg je vanzelf dat het zorgsysteem overbelast raakt en de kwaliteit onderuit gaat, en de rekening bij de werkende Nederlanders komt te liggen. Dat is niet solidair.

En alle zorg werd via de werkgever geregeld. De werknemer had geen idee. Sowieso asociaal om een werkgever te belasten met de zorgverzekering van een werknemer, helemaal als die er een ongezonde of gevaarlijke levensstijl op na houdt. Niet solidair dus.

Dit systeem werkte dus niet. Er moest dus worden ingegrepen.

Volledig geprivatiseerd dan maar?
Er is nog een ander model, extreem de andere kant op: iedereen regelt het maar lekker zelf en de zorg wordt volledig verzelfstandigd. Rijk of arm, je regelt het maar. Best een eerlijk systeem, want het maakt geen onderscheid. En iedereen weet exact wat hij aan zorg betaalt, en past dus wel op met het overbelasten van het zorgstelsel. Alleen is hier de praktijk dat je Amerikaanse toestanden krijgt: onverzekerden zonder goede zorg, en vreselijk hoge rekeningen voor elke poep en scheet. Amerika heeft het duurste zorgsysteem. De kwaliteit van de zorg is wel erg goed, maar alleen voor zij die het kunnen betalen.

Het polderzorgstelsel
Dus kwam Nederland met een uniek ander model. Lekker polderen natuurlijk. Een gecontroleerd semi-geprivatiseerd model. Lees er meer over op Wikipedia. En wat blijkt? We hebben de hoogste kwaliteit zorg van de wereld. En dat voor iedereen! Hallo! Hoe cool is dat! Bovendien is er een eigen risico en krijgen mensen inzichtelijk wat zorg eigenlijk kost, dus dat remt mooi onnodige bezoekjes aan artsen en ziekenhuizen en het remt onnodig medicijngebruik.

Alleen is het ook een vrij duur systeem. Dat wel. Helaas is het beste zorgsysteem ter wereld ook één van de duurste. Zo gek is dat niet, maar we moeten wel op de centen letten. Waarom zijn onze kosten zo hoog?

  • Ten eerste hebben we last van vergrijzing. We zijn nog teveel bezig met zorg verlenen in plaats van mensen zelfstandiger maken.
  • Ten tweede worden mensen nog te snel en te lang in ziekenhuizen opgenomen. Ook hier moeten we nog hard werken aan voorkomen in plaats van genezen, en moeten we nieuwe methoden gebruiken waardoor mensen sneller thuis zijn en thuis kunnen herstellen.
  • Ten derde, we hebben een nogal groot psychiatrisch instituut dat bakken met geld kost.

Er zijn ook een aantal weeffouten in het nieuwe systeem ontstaan:

Zo kennen we allemaal de excessen van zorgbestuurders die als voormalig ambtenaar ineens ondernemertje gingen spelen, zonder de risico’s te hoeven lopen: geen leningen aan hoeven gaan, lekker saneren aan de onderkant, de kwaliteit uithollen, en de winsten in eigen zak steken. Ophef over tonnen aan bonussen en oprotpremies, echt tandenknarsend irritant!

En we kennen allemaal het kartel van zorgverzekeraars (dat zeggen wij niet, dat zegt de OESO) dat onder leiding van André Rouvoet en Ab Klink lekker diep verweven is met de politiek. Dit kartel, dat bestaat uit tot maar vier megagrote gefuseerde verzekeraars, heeft veel te veel invloed op de wetgeving, houdt tarieven te hoog en heeft de zorginstellingen volledig in de tang. Die op hun beurt ook weer allemaal consolideren (dat is fuseren/overnemen) tot mega grote instellingen, waardoor de kwaliteit van de zorg weer onder druk kan komen te staan.

Maar wat wil de SP?
De SP wil niet terug naar het oude, vreselijke stelsel. Ze willen een NOG VRESELIJKER stelsel. In plaats van helpen de weeffouten uit het nieuwe, geniale systeem te halen, willen ze een DRAMATISCH systeem bouwen, waarbij iedereen gelijke zorg krijgt, maar alleen ‘de rijken’ (dat is in hun ogen iedereen die een gemiddeld baantje heeft) hiervoor betalen, zonder de mogelijkheid zich bij te verzekeren, en hun eigen achterban geen enkel eigen risico hoeft te betalen, waardoor we weer zullen vervallen in overvolle wachtkamers van artsen en ziekenhuizen, met lange, onnodige wachtlijsten en totale bureaucratie. Lekker gratis zorg voor je ongezonde achterban, en de rest mag betalen en zuchten.

Eenrichtingssolidariteit
Zo werkt solidariteit niet, SP. Het idee van een verzekering is dat iedereen een beetje bijdraagt, en niet één groep alles maar gratis opeist. Met je eenrichtingssolidariteit. Je moet ook solidair zijn met de mensen die het systeem moeten dragen. Solidariteit werkt twee kanten op, Ron Meyer! Collectiviteit, Ron.

Echte solidariteit begint bij je achterban
En dan nog iets, Ron. Als SPer zou ik me serieus druk maken om de gezondheid van mijn achterban. Het is namelijk JOUW achterban die de grootste druk legt op ons zorgstelsel. Want zij leven ongezond. Obesitas is de grootste volksziekte van ons land. Ondanks dat je vindt dat jouw achterban te weinig welvaart kent, zijn ze onze grootste zorg met hun welvaartsziekten. Ze vreten te veel, ze vreten ongezond, ze bewegen te weinig, ze roken teveel, ze drinken teveel, ze zorgen niet goed voor zichzelf en stellen zich te snel afhankelijk op en eisen daarmee een onevenredig groot aandeel zorg op. Zonder dat ze ervoor betalen want dat eigen risico is een lachertje vergeleken bij wat ze ons als maatschappij kosten.

Misschien moet je je achterban eens oproepen minder tomaten te gooien en ze eens op te eten. Wel zo gezond en wel zo solidair naar de rest van Nederland. We weten dat het voor een SP-er makkelijker is om naar een ander te wijzen, te huilen en te drammen en eisen te stellen, maar probeer het eens: eigen verantwoordelijkheid, je wordt er gezond van!

Drie Kusjes op je tomaat.

De Driekusredactie is met verkanzie naar camping Appelscha, dus voor het eerst sinds ons bestaan, presenteren wij u een schrijfstel van zomergast Vierkus Driekant. 

Voelt u zich ook een Driekus? Heeft u ook kopij? Stuur het naar p.sijpersma@driek.us en wij bepalen dan wel of het Driekuswaardig materiaal is. Hehe. Moi!

Feminisme
door zomergastschrijver, vrouwenliefhebber en glazenplafondkijker Vierkus Driekant

Of Driekus een keer mee wilde bootje varen, want dan konden ze anoniem verder praten, vroeg Ze via de DM. Om het filosofische twittergesprek over karakter, ziel, onafhankelijkheid, geluk en feminisme in real life verder te zetten. Ze zou een picknickmandje regelen, als Driekus de drank regelde.

Normaliter ontmoet Driekus dus niemand, maar Driekus heeft nu eenmaal een zwak voor sterke, slimme, onafhankelijke vrouwen, die ook nog eens heel feminien zijn. Dus na uitgebreid antecedentenonderzoek en een door Juridriekus opgestelde geheimhoudingsverklaring kwam daar die zonnige dag dat Driekus en Zij in het letterlijke bootje stapten. Ver weg, in Friesland notabene, want ja, geheimhouding was een vereiste.

Een beetje onwennig keken ze elkaar aan. Je bent inderdaad eh, omvangrijk, zei Ze, maar die mooi bruine krullenbos had ik niet verwacht. Driekus kon alleen maar een beetje verlegen hinniken om dat compliment, zette de punten van zijn klompen naar elkaar, keek met een schuin hoofd verlegen naar zijn voeten terwijl hij zijn handen voor zijn pens onhandig in elkaar frummelde. Zo’n held op klompen op Twitter, maar een suffe held op sokken was hij, bij zo’n intimiderende, jonge, intelligente en communicatief vaardige vrouw.

Ze aten croissants en aardbeien, en ze dronken slokjes Lagavulin uit de fles. Je schrijft veel over onafhankelijkheid, zei Ze, en over karakter. Ja dat klopt, zei Driekus, ik vind dat je levensdoelen zelfontplooiing en maatschappelijke zingeving zijn, en dat daar geluk in zit, vooral als je je geluk kan delen. Rijkdom is leuk, maar geluk en welvaart zijn belangrijker, en een hoger doel dus, want een maatschappelijke rol vervullen leidt uiteindelijk tot een veel hogere soort rijkdom. Dat hogere bereik je alleen maar als je onafhankelijk denkt, bij jezelf weet dat je intrinsieke motivaties goed en oprecht zijn en je niets aantrekt van anderen als ze afgunstig zijn en je zelfverzekerdheid met ego verwarren. Als je anderen ook zo open benadert, dan zul je zien dat de meeste mensen ook opener worden en mee kunnen worden genomen in je enthousiasme. Tenminste, als hun karakter niet al teveel verpest is door negatieve omgevingsfactoren en ervaringen of een al te beperkt EQ en IQ. Je kwetsbaar opstellen, je openen voor een ander, het is juist een kracht, en je moet het durven, en het laat je genieten van het leven, samen.

Wauw zei Ze, wat je over karakter zegt, ik vind dat mooi. Is karakter niet een combinatie van wat je aan externe invloeden meekrijgt, en je ziel? Je ziel als je echte oorspronkelijke ik? Ik vraag me wel eens af of je ziel gevormd kan worden, en waar je originele eigenheid vandaan komt. Zit dat in je genen? zijn dat eeuwenoude genen die blijven leren en generaties lang doorgeven en jouw eigen ik vormen, al voor je geboren bent? Of is een ziel een entiteit die doorleeft en je lichaam maar je tijdelijke schip is?

Ik geloof niet in dat vage, antwoordde Driekus, en zeker ook niet in het religieuze, dat een ziel blijft doorbestaan, ik geloof zeker wel dat een ziel bestaat en ik ben het met je eens dat het niet anders kan dat een ziel door DNA wordt gevormd, en daar stiekem al heel veel ervaringen in zitten die je vormen. En je persoonlijkheid wordt inderdaad om die ziel heen gevormd, door culturele invloeden, je opvoeding, vrienden, cultuur, maatschappij en ervaringen.

Ja, zei Ze, want hoe kan het anders dat kinderen, uit hetzelfde gezin, met dezelfde opvoeding, maatschappij, cultuur en ervaringen toch totaal andere karakters ontwikkelen en hele andere levenspaden kiezen? Dat kan alleen maar omdat je ziel, je eigenheid al geprogrammeerd is. DNA dus.

Het bijzondere van de mensheid, zei Ze, is dat we in staat zijn geworden om voor het eerst sinds ooit, meer kennis buiten ons brein te hebben kunnen opslaan, dan daarbinnen. Het Internet is naast DNA en cultuur de derde pijler waarin we onze ervaringen en kennis vastleggen, en delen en verrijken. We leven wat dat betreft in een ongekend fascinerende tijd, ik denk dat veel te weinig mensen zich beseffen hoe revolutionair dit evolutionair gezien eigenlijk is.

Driekus en Zij namen nog een slok Lagavulin. Hij keek dwars door Haar schip -Haar lichaam- heen, keek door Haar stralende ogen recht in Haar ziel, en zag een heldere en intellectuele geest, en ze zaten zo ongelofelijk mooi op dezelfde golflengte. Wauw, dacht hij. Wat een mooi mens. Wat een vrouw. Ik ben een beetje verliefd.

Maar zei Ze, hoe kan het toch dat, als we het over zulke mooie onderwerpen hebben, zelfs hier in onze moderne verlichte wereld, mannen vrouwen vaak toch nog als minderwaardig zien? Als lustobject? Ik bedoel, notabene jij plakt elke vrijdag heel Twitter vol met lustobjecten, met je #luievrouwen!

Ja ho wacht, Zei Driekus, wat je nu zegt is echt zo’n typische zwart-witte feministische reflex: het is echt niet zo dat als je vrouwen als gelijkwaardig ziet, je niet meer kan genieten van de schoonheid van zelfbewuste en sensuele vrouwen! Vrouwen moeten net zo van het leven kunnen genieten, als mannen! De wereld is je speeltuin. De #luievrouwen zijn juist een ode aan die vrouw die zowel geestelijk als lichamelijk zelfbewust is, en met Haar wereld speelt! Ja en met zichzelf, haha.

Ze lachte. Wauw. Die lach. En die ogen. Driekus genoot van Haar nabijheid. Ze was prachtig, op alle niveau’s. Flirtte Ze nu met hem? Of was het alleen een oprechte respectvolle lach? Hij was hier niet goed in, vrouwen lezen. Niet zo.

Ze waren even stil en genoten van het moment. Het water, de zon, het briesje en de lichte euforische mix van goed gezelschap, whisky en een goed gesprek. Dit, Zei Ze, dit. Ja zei hij, geluk delen, momenten delen: dank je.

Ze reden terug. Hij zou Haar in 050 afzetten en dan doorrijden naar Kiel-Windeweer. Ze zat naast Driekus op de trekker. De radio speelde het vrolijke Hula Hoop liedje. Wapperende haren in de wind, en Haar haren wapperden ook. Ze keek genietend over de Groninger velden in de ondergaande zon. Driekus reed hard. De trekker stuiterde over de bochtige B-wegen. Haar arm raakte zachtjes de zijne aan. Hij schrok. Elektriciteit. Haar mooie bruine slanke arm, met kleine blonde haartjes. Driekus gaf meer gas, de trekker gromde en Driekus gromde van binnen. Stiekem keek hij naar Haar. Haar profiel. Haar lichaam. Haar benen. Raak me alsjeblieft nog een keer aan, dacht hij. Hij leunde stiekem iets naar Haar opzij en verlegde zijn arm een stukje in de hoop nog een aanraking uit te lokken. De trekker schoot over een drempel, Ze schrok en gaf een gilletje. Ze legde Haar hand even op zijn arm. En zijn hart sloeg over. Ze lachten naar elkaar. En bleven elkaar even aankijken.

De trekker stond schuin op Haar stoep. In Haar gang zoende hij Haar intens met beide handen op Haar wangen, en schopte Haar voordeur met zijn klompen achter zich dicht. Hihi, dit kan echt niet hoor, zei Ze. Maar dit was onomkeerbaar. Hij zoende Haar weer. Ze beantwoordde zijn zoen intens en trok hem tegen zich aan, aan de open rand van zijn overall. Hij stond tussen Haar benen en was een kop groter. Hij duwde Haar tegen de muur, ging tegen Haar aan staan en hun handen gleden over elkaars lichamen, voelend, zoekend, tastend, gretig. Ze zoende fantastisch en ze zochten naar elkaars knoopjes. De overall ging verder open en Haar topje ging uit. Haar slanke warme zachte buik tegen de zijne, terwijl ze zo intens zoenden en elkaar verder uitkleedden, het was gekmakend. Alleen nog in ondergoed stonden ze daar in de gang. Ze had een prachtig zwart kanten setje aan en Driekus droeg zijn groene Van Hulley JohnDeere onderboxem waar Ze om moest lachen. Ze streelde plagend zijn kruis en voelde. Driekus tilde Haar op, tegen de muur, Ze voelde zijn brede schouders en spieren, drukte hem tegen zich aan en ze zoenden, hun lichamen vonden een cadans. Hun adem werd zwaarder, de tongen en lippen heftiger en god, wat rook Ze lekker en wat was het fijn Haar haar over zijn gezicht te voelen.

Dit kan echt niet, zei Ze weer. Maar Ze nam hem mee naar Haar slaapkamer. En keek hem verleidelijk aan. Zo verleidelijk. Driekus duwde Haar op het bed, Ze viel achterover en lachte verlegen. Hij hing boven Haar en zoende Haar. Drie kusjes onder Haar oor, en drie kusjes in Haar nek. Prrrr, zei Ze. Ze is speels dacht Driekus, maar voordat hij verder kon denken zette Ze Haar nagels in zijn rug. Argh, die pijn was heftig maar stiekem ook fijn. Hij zoende Haar sleutelbeen, hals, borst, en Ze woelde met Haar handen door zijn krullen. Hij gaf meer lieve kusjes. Op Haar BH. Op Haar buik. Lieve kusjes, maar zijn grote handen kneedden Haar heupen en benen stevig. Lieve kusjes op Haar been. Op Haar knie. Ze hijgde, sloot Haar ogen en genoot. Driekus streelde met zijn vinger langs de binnenkant van Haar bovenbeen naar boven. Ze beet op Haar lip en Ze hield Haar adem in. zijn vinger gleed langzaam door Haar lies. Ah, gemeen, fluisterde Ze en deed Haar ogen even open. Driekus grijnsde. Hij boog voorover, deed zijn handen achter Haar rug en knipte Haar BH open. En legde Haar BH over Haar ogen. Prrrr, zei Ze weer. Met zijn mond gleed Driekus langzaam over Haar buik. Plagend. Strelend. Ze spande Haar buikspieren aan. En ademde dieper. Hij gaf een langzame zoen, op Haar kruis. Hij voelde Haar broeierige warmte door het stofje heen. Ze schokte en kreunde. Wil je nog drie kusjes, vroeg hij? Ze knikte. Maar in plaats daarvan nam hij een slok Lagavulin uit de fles in zijn mond, zoende Haar en deelde de whisky met Haar. Driekus liep weg om de fles weg te zetten.

Hij was ineens stil. Ze lag daar, maar zag niets. En ze wachtte in spanning op wat komen zou. Ineens: een hand op Haar onderbeen. Toen een zoen in Haar nek. Hij pakte Haar handen en legde beiden onder Haar rug. Een vinger streelde van Haar hals, over Haar borsten, buik en benen omlaag, en weer omhoog. Driekus duwde zachtjes Haar stringetje opzij, weer stokte Haar adem, en hij drukte zijn hand vol en stevig tegen Haar warme, vochtige kruis. Ze schoot omhoog waardoor Haar BH van Haar gezicht schoof. Dat was niet de bedoeling, hij keek streng, legde deze terug en zei, ssssssst, en geniet. En hij kuste Haar. Daar. En weer. En weer. Zachtjes ging nu ook zijn tong op en neer, terwijl hij zijn armen om Haar benen sloeg en stevig vasthield. Ze proefde goddelijk. Ze gaf zich over en genoot. Al gauw was de wereld verdwenen, waren er alleen Zij en Driekus, en de golven van genot in Haar lichaam. Steeds heftiger ademde Ze, steeds heftiger spanden Haar spieren, steeds heftiger kuste en likte hij. En toen… toen streelde zijn hand over Haar zij, over Haar been, naar Haar kruis. Vingers zochten en vonden. Diepte. Vochtigheid. Warmte. Ze werd gek. Nog nooit was Ze zo snel opgewonden geweest. Nog nooit had iemand Haar zo aangepakt. Haar hart ging te keer. Maximale massage, overal, geen idee waar, maar hij dwong Haar met zijn handen en mond naar een gekmakend en opzwepend ritme. Sneller, heftiger. Sneller, heftiger. Daar kwam het. Spieren spanden aan. Haar adem ging veel dieper en Ze begon te kreunen. Hij reageerde door nog heftiger te keer te gaan. Het schoot als een blikseminslag door Haar lichaam en al Haar spieren spanden zo aan dat Ze ongecontroleerd bewoog, en schokte, Ze kreunde hard en Ze schokte, en hij voelde Haar diep van binnen samenknijpen. Ze kwam. Ze schokte, en Ze kreunde en Ze schokte. En Ze ontspande. Hij ging naast Haar liggen en streelde haar. Nam de BH van Haar ogen. Verlegen lachte Ze en draaide Haar hoofd even weg. Hij gaf Haar een kus. En sloot Haar in zijn armen. Haar hart bonste nog na, en Haar adem bleef nog even zwaar, maar al gauw werd Ze kalmer. In zijn armen vielen ze beiden in slaap.

Hij deed een oog open. Het was nog vroeg. Het ochtendlicht kwam door Haar dakraam: haha dat is haar glazen plafond, dacht hij, nee daar heeft Ze absoluut geen last van. Ze lag naar hem toe, hun benen verstrengeld en armen om elkaar heen, Haar hoofd tegen zijn borstkas. Wauw dacht hij. Wauw. Ra ar eigenlijk. Nee mooi. Dat twee mensen die elkaar nog nauwelijks kennen zo snel geestelijk en lichamelijk verbonden kunnen raken, alsof je elkaar al jaren kent. En toch ook weer niet. Ik wil Haar helemaal ontdekken, dacht hij. Ze ademde zacht. Wat zou Ze dromen, vroeg hij zich af. En wat mooi, dat iemand zo vertrouwd in je armen kan liggen. Hij schoof de dekens langzaam van Haar af. Hij keek naar Haar. Het haar verwilderd tussen hen in. Ze had een mooi ovaal gezicht. Volle lippen en enorme ogen. Een klassieke schoonheid. Ze was slank, en zacht. Hij streelde over Haar schouder, zij en rug. Ze reageerde met een Hmmmm, maar sliep verder. Langzaam kwam hij overeind. Boog naar Haar buik. Haalde diep adem. Zette zijn lippen naast Haar navel. En proestte heel hard. Ze schrok, gilde en hij lachte. Verdwaasd keek Ze en riep: nou! Hahaha, ja een Driekus blijft een Driekus. Hij porde in Haar zij en kietelde Haar, en zoende Haar en hield Haar stevig vast.

Die #luievrouwen hè, zei Ze, ik vind het mooie foto’s. Stijlvol, en toch spannend, ik verzamel zelf ook zulke foto’s. Na zo’n nacht had Driekus al het vermoeden dat Haar intenties om hem voor een gesprek uit te nodigen niet puur filosofisch waren. Dus toch die #luievrouwen. Ze liet foto’s zien. Wauw. En vertelde open over Haar fantasieën. Die ze samen allemaal uitprobeerden. Ze ontdekten elkaar. In bed. Op de tafel. In hotelkamers. In het bos. Tegen de muur. Uitdagend, genietend, speels en vrij. Van lieve momenten waar ze op een wolk zweefden, tot rauwe pure lust. De beste seks ooit. Niet alleen hij, maar ook zij was erg actief. Ze vond het ook heerlijk om hem te laten bepalen, in bed, met volledige overgave. Maar niet daarbuiten. Daarbuiten waren ze gelijkwaardig. En ze ontdekten elkaar geestelijk. Hun gesprekken gingen over de maatschappij, hun normen, hun werk, vriendschappen, levensdoelen, ambitie en geluk. Ze leerden van elkaar. Hielpen elkaar verder. Ze maakte hem gelukkig. Hij voelde zich door Haar een man. Zij werd zijn Muze. Zijn onafhankelijke, sterke, slimme, sensuele, prachtige en humorvolle Muze. Die het stiekem best moeilijk vond om in Haar ziel te laten kijken. Hij brak er door heen en dat beangstigde Haar. Hij zag Haar nukken en grillen en eigenaardigheden. Ook die met elkaar durven en kunnen delen en accepteren is geluk. Hij was verliefd geworden op Haar ziel. Voor altijd. Zijn Muze. Waar Ze ook is. Wat Ze ook doet. Zij werd #hoofdluievrouwen en Ze zat in zijn ziel. Of ze ooit hun ervaring via DNA door zullen geven weet niemand. Of ze hun ervaring via cultuur door zullen geven: zeer waarschijnlijk. Maar dit verhaal is nu opgetekend en zal zich dankzij het Internet verspreiden en voortbestaan, zoals Zij zo mooi beschreef, in dat bootje in notabene Friesland.

Vier Kusjes.

Tien echte Groninger gebruiken
Door autoantropoloog en Grolandicus Driekus Vierkant

Ja goidag eem! Hing Driekus dus in de verkanzie, in de boerderie, op zijn luie zwarte skailederen bank lekker met de laptop op de dikke blote pens een beetje te internetsurfen, je weet ja wel ja, met de ene hand in de zak paprikachips en de andere hand een beetje scrollen op dat glijdoosje van de openklapcomputer, af en toe reikend naar een glas Lagavulin dat vervaarlijk edoch keurig balanceerde op de zijleuning. Want ja met deze verregende zomer is er toch weinig anders te doen.

Kreeg uw Driekus een link onder ogen. Deze. Tien Groninger Gebruiken. Man man man! Een of andere ZZPer in de communicatiemarketingPR sfeer heeft ook een cursus bloggen gevolgd hoor. Regel nummer 1: top tien lijstjes scoren altijd lekker goed. JA MAAR DAN MOET JE WEL MET EEN LEUKE TOP 10 KOMEN JA. Met je gesubsidieerde rommel. De tenen uwer Driekus staan nog krom in de klompen.

Het begint al met de eerste in hun rijtje. De Martinitoren is geen Gronings gebruik. Hoe kan een toren nu een gebruik zijn. Zelfs niet in Groningen, kan een toren een gebruik zijn. Sowieso, de Martinitoren is een symbool van eeuwenlange christelijke onderdrukking van inwoners, en dan nog met name vrouwen, andersgelovigen en andersgeaarden, dus eigenlijk moeten we die Martinitoren vandaag nog symbolisch slopen. Dat lelijke oude overbodige ding.

Daarom, het is toch komkommertijd op onze redactie, alhier de ECHTE tien Groninger gebruiken!

NUMMERRR 10: haha er is dus geen nummer 10
Want Groningers zijn eigenzinnig en doen het allemaal net iets anders dan de rest van ons landje, en dat maakt Groningers authentiek, eerlijk, bot en kleurrijk.

NUMMERRR 9: Oost-Groningers uitlachen
Ja kijk, je hebt Groningers en Oost-Groningers. Die eersten, best ok. Misschien niet allemaal zo ambitieus maar wel betrouwbaar. De meesten. Maar je hebt dus ook Oost-Groningers en ja, als je massaal afstamt van luizige zwervers die ooit vanuit het hele land werden gezonden om turf te steken en vervolgens inteelt en communisme tot doelen stelt, ja dan vraag je er ook gewoon om. Het jaarlijkse Oost-Groningers uitlachfestival wordt daarom dagelijks gevierd. Je kan ze spotten bij bijvoorbeeld Wildlands, maar ook op zaterdag in de Herestraat als de hele familie Spekkinga voorbij komt waggelen, morsig likkend aan een ijsje.

NUMMERRR 8: op de trekker boodschappen doen
Spoor en asfalt, het is verspilling van belastinggeld als je het een Groninger vraagt. Sowieso, een weg. Hoezo bepalen ambtenaren waar jij moet rijden. Geef iedereen een trekker en hij maakt zijn eigen weg, zelfs in de lekkere vette Groninger klei. Een beetje Groninger is uit die klei getrokken en broest gewoon op zijn John Deere in een rechte lijn van Kiel-Windeweer naar Stad om een paar flesjes Lagavulin en een broodje shoarma te regelen. Ja en dat lukt je dus niet in dat stomme Drenthe of Friesland want er zit daar altijd weer een bos met hunebed of een meer met water of zo in de weg.

NUMMERRR 7: vrouwen zonder plamuur
Plamuur smeer je op de muur, zei moe, en zo is het gebruik in Groningen dat vrouwen er niet altijd even florissant bij lopen. Studentes in pyjama in de supermarkt. Vrouwen met kleren als hobbezakken, waar een Komo vuilniszak nog mooier zou zijn. En dus weinig tot geen make-up. Ja deze boerinnenstijl is soms schrikken, maar aan de andere kant, de vrouwen zijn hier soms zo prachtig dat de pure natuur in volle glorie aanschouwd mag worden, zonder die façade. Bovendien scheelt het ook dat je witte hoeslakens niet steeds onder de foundation en rouge en lipgloss en mascaravlekken zitten. Die andere vlekken zijn al erg genoeg ja.

NUMMERRR 6: zeehondenseks
Toegegeven, dit gebruik komt alleen voor in hele kleine delen van onze mooie provincie en wordt alleen gebezigd door oude haringfeeksen. Maar we vonden het toch even het vermelden waard, want folklore moet je koesteren.

NUMMERRR 5: De klemtoons anders leggen
Het is WINschoten en niet winSCHOten. AppingeDAM en niet appINGEdam. GROningen. Niet GroNINGen.  SIDdeburen en niet siddeBUren. SCHEEMda en niet scheemDA. En het is niet Leek maar Jewilernietdoodgevondenworden.

NUMMERRR 4: Twintig voor zeggen in plaats van tien over half
Er zijn dus Groningers die best goed ABN praten. Gemiddeld beter zelfs dan zeg maar die hele Randstad, met hun rare kakaccenten en stedelijke oraalauditieve afwijkingen. Maar je betrapt een Groninger door om bijvoorbeeld 14:40 te vragen hoe laat het is. Wij zeggen dan twintig voor drie, in plaats van tien over half drie. Betrapt!

 

NUMMERRR 3: Friezen plagen
Friezen happen zo lekker. Het is alsof die loden plaat in hun hoofd kortsluiting veroorzaakt als je aan hun trots zit. Ja en waar die trots op gebaseerd is, wij snappen het niet. Ja ze hebben mooie vrouwen. Onbegrijpelijk als je naar die kerels kijkt. Maar dat is dan weer hun trots niet. Nee die trots is iets wat ze identiteit noemen. Maar een stijve nek, nasaal stemgeluid en een bij de geboorte aangeleerd spraakgebrek identiteit noemen terwijl je op een stok over een sloot springt (demp die sloot dan sukkel, dan kun je er tenminste met je trekker overheen), wij zien het gewoon niet. Alsof een Groninger trots is op klei. Het is gewoon klei. En dan toevallig nog de meest vruchtbare grond van de wereld. Maar het blijft gewoon klei. Nee hoor een Fries gaat helemaal dwepen met zijn povere grasveldjes doorzeefd met stukjes brak water wat ze meren noemen en waar geen voedsel op kan groeien. Water is schoonmaakmiddel en melk is voor kalfjes. En dan is de Weduwe Joustra ook nog eens failliet. Geen wonder als je man dood is.

NUMMERRR 2: Fietsers ontwijken
Volkssport nummer 1 is een dagje Stad en dan spelen we Kruispuntje. Tienduizenden fietsers komen er per dag over een kruispunt, terwijl alle vier kanten tegelijk groen krijgen. Je speelt dit spel met vier man. Je verdeelt je over het kruispunt. Ieder zoekt bij rood licht een dronken student (dat zijn ze allemaal, op elk moment van de dag, dit is de hint naar nummerrr 1) en stoot hem van zijn (gestolen dus het mag) fiets. Je gaat dan met zijn vieren bij groen tegelijk op je fietskrotjes als een dolle over dat kruispunt. Degenen die zonder te botsen met andere fietsers de overkant halen, mogen een shot Hooghoudt en dan is het wachten tot het weer groen is. Twee shots als je het in de ochtendspits doet.

NUMMERRR 1: De legendarische Groninger kroegentocht
Goedkoop bier. De grootste concentratie kroegen en clubs op een vierkante kilometer. Alle kroegen op loopafstand. Heel veel studenten. Vrouwenoverschot. Meer pizzeria’s per hoofd van de bevolking dan Napels. Op elke hoek een shoarmatent. Geen sluitingstijden. En een lekker sfeertje. Als je in 020 om 23:30 de trein naar 050 neemt, kom je om 01:30 aan en dan begint het in 050 net gezellig te worden. De donderdag is het meest relaxed want studenten doen toch niks op vrijdag. Maar elke dag is het feest in 050, tot de vogeltjes fluiten en uw oren ook. U volgt Driekus op Twitter maar voor de beste kroegtips in zijn timeline!

 

Hema gooide een campagne online met T-shirts met tom poucen en rookworsten:

Driekus kwam met extra exclusieve designs: