Parttime Feministes
Door de man van, Driekus Vierkant

wie de broek past trekke hem aan
wie de broek past trekke hem aan

Het was een natte donkere decemberavond in de jaren ’70. Kleine zevenjarige Driekusje zat met fris gewassen haren in zijn schone berenpyjama nog even met Meccano aan de eettafel te spelen, onder de felle foeilelijke hanglamp. Zo’n keramieken geval met zo’n koperen punt waar je altijd je hoofd aan stootte. Zijn Moe had naast Meccano ook wel poppen voor Driekus geregeld, want zo was Moe: Moe was zelfverklaard feminist. Kinderen moesten volgens haar zo neutraal mogelijk worden opgevoed. Maar ja, Driekus vond Meccano en Lego en auto’s gewoon echt veel leuker. Moe zag het met lede ogen aan. Dat gepruts met techniek en met trekkertjes en cowboytje en riddertje en astronautje spelen. Dit mannetje bleek niet te breken. Het zat er gewoon in. In zijn DNA. Dat man-zijn. Was dat even een tegenvaller voor Het Feminisme. Dat cultuur toch bar weinig invloed had op het verschil tussen mannen en vrouwen.

Het bezoek druppelde binnen. Forse vrouwen. Feministische vriendinnen van Moe. Pa was het huis uit gevlucht. Niet dat hij een keuze had want Moe had de broek aan. Net als die andere vrouwen thuis. Wat een enge vrouwen. Manwijven. Stoer. Ja. Verbaal. Ja. Zelfstandig. Ja. Net mannen eigenlijk. Maar dan toch weer helemaal niet. Want mannen waren met een potje bier gaan lachen en moppen vertellen, en hadden gepraat over hun plannen en over hoe ze problemen aan willen pakken, en ze hadden een mooie avond gehad. Nee, hier zaten ze. In een kringetje in de voorkamer. Allemaal chagrijnig aan een kopje thee met een biscuitje en stiekem nog een biscuitje. En nog een. Het ging deze avond over Het Feminisme en Het Probleem Mannen en hoe achtergesteld vrouwen wel niet waren. Driekusje probeerde zich te concentreren op zijn Meccano. Maar het gesprek was niet te negeren. Opmerkingen zoals. “Mannen zijn slecht, allemaal”. “Mannen zijn overheersers en de vrouwen moeten maar eens aan de macht komen”. “Ja dan zou er ook geen oorlog meer in de wereld zijn”.

Driekusje vond het niet meer dan normaal dat je mannen en vrouwen gelijkwaardig behandelt. Dat kon je Moe meegeven, dat ze dit bij de opvoeding er goed in peperde. Niet dat het nodig was. Driekusje was van nature al gewoon een lief kereltje. Waarom zou je je beter moeten voelen dan een ander. Het gaat niet om wat je bent maar om wie je bent. Open staan voor anderen, en mensen beoordelen op hun merites. Niet dat Driekusje dat woord toen al kende, maar dat besef, het zat er toen al in. Tegelijkertijd had Driekusje ook wel door dat mannen en vrouwen echt niet gelijk zijn. Opa bijvoorbeeld. Als opoe weer eens zat te roddelen en te kwezelen tijdens een verjaardagsfeestje, draaide opa zijn gehoorapparaat stiekem dicht en knipoogde dan naar Driekus. Om vervolgens te zuchten en met een glimlach uit het raam te staren. Wat een rust. Het ging wel eens mis. Dan draaide hij het lelijke huidkleurige apparaat aan zijn enorme oor per ongeluk juist open, met een rondzingende pieeeeeeep en een verschrikt gezicht als gevolg. Opoe zond dodelijke blikken naar hem en vervolgde haar roddelgesprek met de buurvrouwen en tantes. En maar klagen over haar bloeddruk terwijl ze de ene vreselijk zoute metworst na de andere achter in haar niet met praten te stoppen kakelende keel drukte. Het was afwachten tot het moment dat de ooms en buurmannen zich zo verveelden dat ze de keuken opzochten. Een voor een slopen ze weg bij dit kippenhok waarbij je wist dat tante A de aangetrouwde tante B een secreet vond, en samen roddelden over de buurvrouw. Zuigen. Zeuren. Klagen. Ja, bier en hapjes en mannen onder elkaar. Als er dan eens een akkefietje tussen die mannen was, dan was dat na een biertje gewoon weer geregeld. Driekusje vond zulke toneelstukjes allemaal prachtig. Nee, joh, vrouwen. Man man man, wat een drama om niets soms. Elkaar gelijkwaardig behandelen is het uitgangspunt, maar wat maken ze het je soms moeilijk.

Driekusje bouwde nog aan zijn Meccano brandweerauto, toen die priemende vinger kwam. Naar Driekusje. Van één van die feministische manwijven. “Ja ook hij, hij gaat later ook vrouwen onderdrukken! Hij zal geen haar beter zijn!”, bulderde het vreselijke mens, terwijl ze met haar lelijke dikke vinger naar Driekusje wees. Dit vreselijke mens haalde het in haar botte, domme, hatende irreële hoofd om een kind te beschuldigen. Een zware beschuldiging, want je oprechtheid wordt in twijfel gebracht. Wat heeft Driekusje haar ooit aangedaan? Niets natuurlijk. En alle kenau’s stemden in. En het ergste was. Moe zweeg. Moe greep niet in. Moe kwam niet voor Driekusje op. Dat was het moment dat dat jonge scharminkelige Driekusje, daar in zijn berenpyjamaatje, met zijn natte gekamde haartjes zich realiseerde: ik ben fatsoenlijker, stabieler en slimmer dan al deze vrouwen bij elkaar. Inclusief Moe. Zeven jaar is te jong om je dat te moeten realiseren.

Inmiddels is Driekus een stevige volwassen boer. Selfmade, helemaal zijn eigen broccoliboerderij opgezet. Het is niet niks. Nee dat was hard werken en dat is het nog steeds. Wat Driekus opvalt is hoe weinig vrouwen kiezen voor het mooie agrarische vak. En het valt op hoe weinig vrouwen kiezen voor het vak van ondernemer in het algemeen. Maar ze hebben het wel steeds over dat glazen plafond. Dat er een soort van culturele samenzwering van mannen is, niet alleen machtige mannen, nee alle mannen, die vrouwen geen gelijke positie of gelijk inkomen gunnen. Als dat zo is, is dat echt vreselijk. Want Driekus voelt zich dan ernstig buitengesloten door al die mannen. Nog nooit is Driekus namelijk benaderd door mannen die Driekus influisterden: “psst hee Driekus, je helpt toch wel mee die vrouwen een beetje klein te houden toch?”. En dat terwijl Driekus toch best een vooraanstaande heerenboer is. Het kan natuurlijk zijn dat het veel onderhuidser zit, dat het onbewust gebeurt dat mannen vrouwen minder gunnen. Ik ken oprecht geen man die zich dat niet regelmatig heeft afgevraagd en vervolgens niets anders heeft kunnen concluderen dat hij zich daar niet in herkent.

Integendeel, waren er maar meer vrouwen aan de top. Dat zou juist verfrissend zijn. Want vrouwen hebben kwaliteiten die mannen niet hebben, en een goede mix van vrouwen en mannen in een bedrijf zou zo’n bedrijf geen windeieren leggen. Maar dan vraag ik je: waarom zijn er zo weinig vrouwen ondernemer? En als ze het zijn, waarom zijn het doorgaans (nee we willen niet generaliseren) dan van die potige manwijven? Als een vrouw zich meldt bij de KvK, zeggen ze dan: “uhhh oei een vrouw? Dat is bijzonder, ik ga even bij de chef vragen of u zich wel mag inschrijven”. Nee natuurlijk niet. En bij de belastingdienst, als je een BTW nummer aanvraagt, wordt die dan geweigerd omdat je een vrouw bent? Nee zeg wat een onzin. Ok, bij een bank dan, als je een businessplan opstuurt, word je dan geweigerd, of maak je minder kans? Sorry, een financier kijkt gewoon naar hoe degelijk het plan is, en hoe ondernemend jij bent. Niet of je een vrouw bent. En stel dat je heel modern een webwinkel begint: zeggen bezoekers die op die site iets willen kopen dan “hee wat een leuke producten, maar ik ga eerst even op LinkedIn checken of dat bedrijf vrouwen in de top heeft, want anders koop ik er niet”? Tou eem. Nee. Er moet een betere verklaring zijn.

Overigens, op dit moment studeren er meer vrouwen dan mannen, en verdienen jonge vrouwen meer dan mannen. Hoor je mannen nu klagen over een glazen plafond en eisen ze dat mannen met voorkeursbeleid moeten worden aangenomen? Zijn er al kamervragen over gesteld? Is er al een wet voor aangenomen? Nee zeg. Doe normaal. Sowieso die hele positieve discriminatie. Dat moet je echt niet willen. Positieve discriminatie is ook discriminatie. Je wil altijd The Best Man For the Job m/v. Stel dat je door positieve discriminatie wordt aangesteld. Dan heb je toch totaal geen mandaat bij je collega’s. Nee je bent De Excuustruus. Je zit er omdat je een vrouw bent. Niet om wat je kan. Hoe erg is dat. Ik zou dat weigeren. Je bent beter dan dat. Stel dat je uit doorgeslagen correctheid noodgedwongen mensen in de top van een bedrijf plaatst die het eigenlijk niet kunnen, die daardoor in burnouts terecht komen. Wat heb je daar aan.

Driekus, en ook dat mag je Moe meegeven, heeft geleerd dat je problemen altijd bij je zelf moet zoeken. En dat je problemen in perspectief moet zetten. Vrouwen doen namelijk helemaal niet onder voor mannen. Vrouwen zijn geweldig. We zitten in de top waar het gaat om het gelijkwaardig behandelen van mannen en vrouwen. Het sleutelwoord ligt hem in KANSEN. Als vrouw heb je alle kansen. Waar anders dan in Nederland heb je als vrouw alle kansen. Niemand let je. En toch pakken velen die kans niet. Kijk, bij kansen zitten namelijk ook risico’s. En op de een of andere manier hebben mannen meer lef. Noem het domheid, dat mannen soms zomaar in een avontuur springen, maar het heeft wel iets stoers. Mannen hebben op de een of andere manier de neiging om risico’s te onderschatten. Soms ook met hilarische en vervelende gevolgen van dien. En soms ook met grote successen als gevolg. Vrouwen hebben toch meer de neiging om alle risico’s eerst in kaart te brengen. Als Driekusje een heuvel had gemaakt om met zijn skelter over een sloot te springen riep Moe “niet doen Driekusje, dat is gevaarlijk!”. En het ging uiteraard mis. En Pa stond te bulderen van het lachen. En Driekusje ook, stinkend naar drek. Maar wat een avontuur.

Het is niet alleen lef en risico nemen. Het is ook hard werken. Nederland loopt zwaar achterop met vrouwen die fulltime werken. Als je wat wil bereiken, moet je er wel wat voor over hebben. Het is je eigen keuze om parttime te werken. Als anderen wel fulltime werken, verdienen ze meer, hebben ze meer invloed, bereiken ze meer. Driekus deed laatst een poll onder vrouwen. De vraag was: ben jij bereid full-time te gaan werken als je partner part-time wil werken? De meerderheid van de vrouwen zei “nee”. Ja zo hou je dit zelf in stand he. Parttime-feministes noem ik ze. Luie vrouwen.

Driekus werd laatst beschuldigd van bodyshaming. Door een vrouw. Driekus zou dikke vrouwen belachelijk maken. Ja. dat klopt. Driekus maakt namelijk iedereen belachelijk. Eigenlijk maakt iedereen zichzelf belachelijk en houdt Driekus alleen maar een spiegel voor. Boos worden op je eigen spiegelbeeld, op wie ben je dan boos? Als Driekus plaagt, betekent het niet dat Driekus meent wat hij schrijft. We leggen hooguit iets bloot. Iets dat onderhuids (NEE NU HEBBEN WE HET EENS NIET OVER SPEK) bij zowel vermeende slachtoffers als vermeende daders zweert, en Driekus prikt daar dan graag in. Vragen stellen die niet gesteld mogen worden. Taboes en stigma’s zijn dom want ze smoren elke discussie. En alleen dankzij discussie kom je verder met elkaar. Goed, bodyshaming dus. Ja Driekus is nogal een typetje. Met zijn odes aan artistieke foto’s met daarin zelfbewuste zelfstandige sensuele aantrekkelijke #luievrouwen.

Op de een of andere manier zijn vrouwen ernstig gevoelig als het gaat om hun lichaam. Even generaliserend, maar met een kern van waarheid: mannen overschatten hun kippenborstje en vinden zich al snel een gespierde Rambo. Vrouwen onderschatten hun weelderige rondingen met hun onnodig negatieve zelfbeeld. We hebben nog nooit een man horen protesteren tegen gespierde sixpack modellen in reclames en op tv, dat het hun zelfbeeld aan zou tasten. Vrouwen des te over. Er zijn van die mannen die onzeker zijn over de lengte van hun geslachtsdeel. Daar wordt dan lacherig een meesmuilend over gedaan. Met name door vrouwen. Dat is maatschappelijk dan blijkbaar wel toegestaan? En opmerkingen maken over spek niet? Vraag mannen of ze liever een slanke hardbody vrouw hebben, of een vrouw met weelderige rondingen, en je krijgt een gemengd antwoord. Nee erg dikke vrouwen hebben mannen doorgaans liever niet. Kijk tegelijkertijd even rond op datingapps en vraag het vrouwen: vind je het belangrijk dat een man langer is dan jij en het overgrote deel zegt: dat moet. Ook in polls die Driekus hield wordt dit beeld bevestigd. Je kan nog zo’n leuke kerel zijn, stoer, slim, knap, sexy, liefdevol, begrijpend luisterend, met aanzien, macht en alles: als je kleiner bent, leg je het af. Het is de eerste selectie die een vrouw doet: je lengte. Over bodyshaming gesproken. Knetterharde afwijzing op wat je bent, niet wie je bent. En weet je wat nu zo bijzonder is? Een mens heeft geen invloed op lengte, maar wel op de spekvoorraad. Elk pondje gaat immers door het mondje.

Vrouwen vinden het vreselijk hoe mannen zich tegenover hen gedragen. En Driekus is het hier met de vrouwen eens. Vrouwen kunnen lekker en mooi en gekmakend aantrekkelijk zijn. Lustopwekkend. Over elke vrouw wordt gefantaseerd. Ranzige fantasieën. Maar mannen, behandel vrouwen met respect. Nee is nee. Blijf van ze af. Handen thuis. Eigenlijk zou je mannen die zich niet kunnen gedragen eens een paar maanden lang moeten laten lastigvallen door opdringerige hitsige homo’s. Vieze appjes. Een hand waar hij niet hoort. Pssst opmerkingen terwijl je gewoon naar huis fietst. Stalken die kerels, tot huilens toe.

Hoe komt het toch dat mannen zo op vrouwen jagen? Nou ook mede omdat vrouwen zelf nauwelijks jagen en deze ongelijkwaardige situatie mede in stand houden. Vraag vrouwen of ze zelf versieren, of versierd willen worden, en het antwoord is zwaar doorslaggevend: de man moet initiatief nemen en me overhalen. De prins op het witte paard die je uit je simpele bestaan ontvoert naar zijn kasteel en je de rest van je leven aandacht, liefde en welvaart brengt. Ja lekker gelijkwaardig, met je zoete roze Disneydroom. Je bent geen zeven jaar meer, meisje. En dan willen we het ook nog even hebben over wederzijds respect. Mannen onder elkaar zijn erg. Vrouwen worden als lustobject besproken. Vaak opscheppend, een beetje male bonding. Trump met zijn groping bijvoorbeeld. Het is niet goed. Maar vraag vrouwen eens welke details zij met hun vriendinnen delen over hun dates en partner. Vraag eens of je hun appgroepjes mag lezen. De details die daarin over mannen, hun lichamelijke kenmerken, hun bedprestaties worden gedeeld, wat daar allemaal wordt gezegd, het is totaal respectloos naar mannen. Dat is blijkbaar maatschappelijk wel geaccepteerd?

Gelijkwaardigheid en wederzijds respect, het blijft moeilijk. En hoe het afliep met Driekusje en de Negen Trollen, daar op die donkere regenachtige decemberavond? Driekusje had tranen in zijn ogen, van oprechte gekwetstheid, liep naar ze toe en riep: “het verbaast me niks dat jullie niet serieus worden genomen!” (destijds nog zonder enige seksuele bijbedoelingen hahaha) en stampte boos weg.

Go girls go. Wees onafhankelijk. En mannen en vrouwen, heb respect. Drie Kusjes, op jullie bolle billen, dikkerdjes! Ik ga shoarma eten, even investeren in mijn eigen omvangrijkheid.