Driekus Archief: twee benen

voorwoord: het geheime archief van Driekus Vierkant

Lieve Driekusfans. Onze eigenwijze Driekus ligt helaas nog steeds aan de beademing. Toen we in zijn boerderij op zoek waren naar zijn geheime voorraad Lagavulin, stuitten we in zijn bedstee op een loszittende plank in de vloer. Spann0nd! We konden onze nieuwsgierigheid niet bedwingen en haalden de plank weg. Met onze jezusfoon schenen we in die kleine, muffige holte vol spinrag. Tussen de verstopte stringetjes (Driekus foei) en de reservesleutel van zijn John Deere vonden we een USB-stick, heel schattig in de vorm van een klompje. Op die stick troffen we verschillende mappen aan, met daarin vele #luievrouwen foto’s, geschoten op en rond het erf. Oh Driekus toch. In andere mappen vonden we verschillende onsamenhangende en hilarische plannen voor world domination. Er was een mapje met daarin een Excel bestand met hoeveel bitcoins Driekus in 2013 had gekocht: ééntje. En we vonden een mapje genaamd ‘af te schrijven verhalen’. Hieronder plaatsen wij één van deze verhalen één op één, voor u alléén. Drie Kusjes van zijn #luievrouwen.

 

Twee benen
uit het gevonden geheime archief van klompenfilosoof en whiskeyslobberaar Driekus Vierkant

13 December 2015, stond daar bovenaan de voorpagina van Krantje. Het vertrek was donker, op het licht van de hanglamp boven de keukentafel na. Driekus zat voorover gebogen met zijn hoofd precies tussen de lamp en het papier, waardoor zijn grote hoofd met die warrige krullen alsnog een grote schaduw over de tafel wierp. Moeilijk lezen zo. En zijn brein was al zo beneveld. In zijn linkerhand hield Driekus een tuimelaar vast, met daarin nog een bodempje Lalalagavulin. Driekus richtte zijn blik sloom op het kristal, dat fonkelde in het licht. De amberkleurige whisky draaide traag en stroperig rond. Waarom toch deze somberheid, vroeg hij zich ineens af. Driekus zette het glas met een harde klap op tafel, richtte zijn omvangrijke en stijve lichaam op, liep naar de oude Akai stereoinstallatie met ingebouwde platenspeler, 2×12 bands equalizer en cassettedeck met Dolby B en auto rewind functie, draaide het volume op 10 en drukte op de play knop. Instant knalde ‘Pump up the Jam‘ van Technotronic uit de massieve luidsprekers. Driekus schopte zijn klompen in de hoek en begon te dansen en luidkeels, lekker vals mee te zingen, met zijn zware basstem. De groen verlichte VU-meters dansten vrolijk met hem mee.

Kijk je kan een rotdag hebben, om welke reden dan ook, maar je kan er ook iets van proberen te maken. Een beetje boer staat met beide benen op de grond. En schopt ook met twee benen tegelijk kont. Het liefst met klompen aan. Twee benen en je kan de hele wereld aan. Of je nu dikke harige bleke benen hebt zoals Driekus, of prachtig gesculptureerde slanke gladde bruine damesbenen waarnaar Driekus graag om- en opkijkt, er zijn grove boerenhanden graag omheen vouwt en dan langzaam van de enkel naar boven streelt, over die mooie kuiten, door de knieholte en dan via de binnenbenen langzaam omhoog, reikend naar de hemel.

Als je er zo over nadenkt staat een mens niet eens op twee benen, maar op veel meer. Je staat op je gezondheid, en je ik-zijn, je zelfvertrouwen. Je staat ook op je familie, je partner, je vrienden, je werk, je rol in de maatschappij. Bij niemand zijn al die benen altijd in evenwicht. Het kan zijn dat je familie er niet voor je is. Of dat je partner, of je werk wegvalt. Je moet op je eigen benen kunnen balanceren. het is niet gezond als je anderen nodig hebt voor je balans. Sommigen denken dat status en spullen hen balans geven: die mensen staan ver van zichzelf af en zijn in hun kern juist onzeker en in onbalans. Het ergste dat je kan overkomen is dat je één van je eigen twee benen het begeeft: gezondheid en zelfvertrouwen. Op gezondheid heb je geen invloed, maar zelfvertrouwen kan uiteindelijk niemand je geven, dus ook niet ontnemen. Die balans zul je zelf moeten zoeken. Tegelijkertijd is het ook niet gezond als je alleen maar op je eigen benen staat. Een mens is een sociaal wezen, dat lief en leed wil delen. Je hebt de benen familie, partner, vrienden, werk en gevoel van nut nodig. Het gevoel om geliefd en gerespecteerd te zijn, niet om die dikke John Deere, niet om je glimmende klompen, niet om die toffe retro-Casio om je pols, maar om wie je bent en wat je doet. Jij. Geluk moet je kunnen en willen en durven delen. Met het risico dat je een keer wankelt als een been wordt weggetrokken. Evenwicht is prettig, maar opnieuw leren balanceren is ook een verrijking. Deel je geluk!

Wat er toch door je heen kan schieten als je beneveld naar foute popmuziek uit de jaren ’90 luistert. Intussen speelt de TDK SA-X 90 cassette het nummer ‘Wild Thing‘ van Tone Loc. Tijd om eens wat geluk te delen! Lekker wild je geluk delen, hehehe! Driekus grijpt naar zijn jesusfoon… (redactie: hier nog een stuk tekst over #luievrouwen en drank en foute muziek schrijven en eindigen met Drie Kusjes en als het lukt moeten we nog even Krantje of de RONO of een politicus een geinige hak zetten, of misschien een verhaal dat Driekus met zijn John Deere naar 050 scheurt om daar zijn geluk te gaan delen in een kroeg zoals de Drie Uiltjes en dan ‘s ochtends weer naast een wildvreemde vrouw (of 2?) wakker wordt en er als een held op witte sportsokken vandoor gaat)