Lief zijn

Door de selectief lieve Driekus Vierkant, die van de drie kusjes

Driekus lag achterop zien erf in zo’n roestige witte tuinstoel van staal met van die witte rubberen banden erop eem lekker met zien dikke pokkel te genieten van het herfstzonnetje. Mouwtjes opgestroopt. Klompen uit. Potje bier. Puutje chips met joppiesmaak. Wat kan het leven toch simpel en prettig zijn. Hij tuurde een beetje naar de wolken, maar zag er geen figuren in. Heerlijk rustig zo. Een beetje van die vogels die fluiten. Verder hailemoal niks. Ha. Wat ja een rust ja.

DINGDONG DINGDONG DINGDONG!!! Het was zijn Jezusfoon.

‘Hai toch, wat een boudel!’ riep Driekus. Hij veegde snel de vettige chipsvingers aan zijn overall af, en sleepte over dat rode balkje. ‘Ja moi met Driekus’.

Het was een journalist. Die moest toch echt eem weten hoe dat nou zat, met dat twitteraccount. En waarom Driekus toch zo eigenwijs en tegendraads was. Was het ego? Was het invloed? Waren dat Driekus zijn drijfveren? 

Driekus bulderde van het lachen, zo hard dat Gerda van de Overkant kwaad haar raam dichtsloeg en de vogels even stil bleven.

“Als mensen niet snappen waarom je iets doet dan vragen ze er niet naar, nee dan gaan ze dat voor je invullen hè, en dan allerlei rare conclusies trekken.” Zei Driekus. “Dan zal het wel weer dit of dat wezen! Zeker als je soms onnavolgbaar doet, dan gaan ze er mee aan de haal in hun koppie. Dan hebben ze kortsluitings omdat ze het niet meer snappen. En dan moet het toch ergens in een bekrompen hokje worden gestopt. Lekker roddelen OVER iemand, in plaats van praten MET iemand. Typisch een wijvending hahaha. Ja ook sommige kerels kunnen daar wat van. Je bent echt de eerste die me er oprecht naar vraagt, dus zal ik je ook oprecht antwoorden.” 

“Tegen lieve mensen ben je lief. Daar zijn er heel veel van. Mensen die sjoemelen en liegen en niet oprecht zijn, of de kantjes ervan aflopen, die zijn niet lief. Daar zijn er helaas ook een paar van. Die krijgen een spiegel voor. En dan worden ze boos op hun spiegelbeeld. Ik kan niet zeggen dat ik daarvan geniet maar het is wel nuttig. Ghehehe.

Er is een lijstje van types waar we jeuk van krijgen:

1. Beroepsbestuurders. Soms over het paard getilde elitaire dunne kak. Veel beloven, niks waarmaken, publiek geld verspillen. Op grote afstand van de maatschappij vanuit de ivoren toren geld harken. Beterschap beloven, nog steeds niks waarmaken, en nog meer van onze hard verdiende euro’s verspillen. Hun achterban zijn ze allang vergeten, hun prioriteit is hun eigen carrièrederrière en het imago. In Groningen hebben we er veel van, en die van de PvdA en D66 verspillen het meest. Machtswellustelingen. Ellenbogentypes. We hebben er geen klap aan. 

• Deugers. Voor de bühne doen alsof ze het beste voor hebben met de mensheid, anderen de maat nemen, mensen opdringen hoe zij moeten leven, maar zich in werkelijkheid niet aan hun eigen standaarden houden. Do as I tell, not as I do. Macht willen tarten maar als ze zelf wat macht krijgen geen argument tegen dulden, en mensen dan wegzetten als fout. Het gaat ze dus gewoon om macht. Hypocriete wezels. Ze ondermijnen vrijheid terwijl ze het hoogste woord over democratie prediken. Valse predikanten dus maar dan met een nieuw geloof over klimaat of inclusie bijvoorbeeld. Brrrr. Het gaat ze niet om de samenleving, maar puur om zichzelf: lekker laten zien hoe je deugt. Arrogantie.

• Opportunisten. Ze zijn er als de kippen bij als er wat (subsidie)geld te halen valt, hebben altijd grote verhalen en plannen, het is even leuk bier met ze drinken, maar slaan geen deuk in een pakje boter. Ze hebben enorme opgeblazen ego’s, stelen de plannen van anderen, en associëren zich met het succes van anderen. Hun eigen belang boven dat van de samenleving stellen. Zodra er even tegenwind is, gaan ze er met de staart tussen de benen vandoor en laten ze je stikken. Als je ze kwetst en ontmaskert zullen ze je als een valse in de hoek gedreven rat aan proberen te vallen. Narcisme.

• Overheidsambtenaren, je vindt dit soort types ook in onderwijs en zorg middenmanagement. Veel te veel macht, veel te veel geld, en los van elke realiteit wie dat geld nu eigenlijk bij elkaar weet te schrapen en hoe dat nu echt tot economisch en maatschappelijk nut te brengen. Vooral niet te hard werken, veel geld publiek over de balk smijten, en geen rekenschap af willen leggen wanneer er iets misgaat. Elitarisme.

• Luie en zeurende mensen. Van die calimero’s. Zelfverklaard slachtoffer van wat men maar kan verzinnen. Neem verantwoordelijkheid voor je eigen leven, en verveel je ouders met je gezeur, in plaats van ons. Het is namelijk hun schuld dat jij zo’n zeurmiep bent geworden. Niet wij. Hou op met je passief-agressieve gedrag door je als slachtoffer te gedragen en daarmee valselijk een ander als dader neer te zetten.

• Humorloos zuur en dom volk. Duizend mensen, duizend meningen, en 999 zijn irrelevant. Dat je op Twitter kan, betekent nog niet dat je mening ertoe doet, of dat het je belangrijk maakt. Heb je wat leuks te melden? Heb je iets moois geschreven, of gecreëerd? Heb je vermaak, of kennis, of ervaringen? Mooi. Voor de rest. Klaag en scheld niet zo. Probeer eens te beredeneren en op te schrijven voordat je iets roeptoetert. Draag zelf eens iets bij en geniet ook een beetje van het leven.

• Jaloerse mensen. Oh dus Driekus kon in een kwartier een scoop uitpluizen terwijl jij journalist bent. Of een veel pragmatischer oplossing voorstellen terwijl het jouw werk als bestuurder is. Lastig he, als dat en publique werd gedeeld. Daar sta je dan. In je eigen hemd. Hebben wij je niet aangetrokken, dat deed je zelf. We wezen er alleen even op, op die gaten en die vlekken. Gun een ander ook eens een keer wat. En stel je ambities bij, anders frustreer je jezelf alleen maar. Frustraties beginnen bij jezelf.

• Roddelende mensen. Oh die Driekus die zal wel dit. Of zal wel dat. Heb je het ooit gevraagd? Nee he. Hou je mond dan maar met je roddel en achterklap. Je weet niks. En dan zit jij daar met je baan, waar van je wordt verwacht dat je analytisch, en onafhankelijk kan denken. Sterkte. Whaha.
• Mensen met extreme overtuigingen. Links of rechts, je gaat niet schelden, bedreigen, intimideren of je stiekeme agenda voeren.
• Trollen. Ja Driekus kan er soms ook wat van, maar dan met humor, inhoud en niet dat negatieve gehaat.
• Verder alle mannen met van die zwarte krulletjes met teveel gel, die roze overhemden dragen, en een Audi rijden. Gewoon. Omdat het irritant is. Haha.

Natuurlijk zijn mensen soms boos op Driekus. Omdat hij je uitdaagt een betere ik te zijn. En in die spiegel te kijken. Niet iedereen kan dat. Dan proberen ze Driekus onderuit te halen in de hoop er zelf beter uit te komen. Gaat het toch weer om henzelf hè. Precies het probleem. Het gaat namelijk niet om wie Driekus is maar wat hij aanstipt.

Hey maar nu leggen we wel weer de aandacht op de negativiteit. Terwijl Driekus vooral heel lief is. Voor lieve mensen. En daar zijn er gelukkig heel veel van. Wat hebben we toch een lol, elke dag weer. En daar gaat het ook om mensen, een beetje plezier en vertier, lekker onzinnige gein, soms te eerlijk, wars van achterkamertjes, en af en toe wat scherp en terecht commentaar. Een niet bestaand personage, een parodie op al die suffe meningen, maar dan grappiger en iets met seksie foto’s soms. Een sterk rechtvaardigheidsgevoel, pleiter voor democratie en rechtsstaat, sociaal, liberaal, met scherpe, analytische pen en een vrolijke en creatieve luis in de pels van niet-lieve en fake mensen met soms onnavolgbare humor die zich dag en nacht inzet om de boel vrolijk en scherp te houden. Meer zit er niet achter. Zet je hagelslag-in-asbest conspiracy alu-hoedje maar weer af. Lief zijn.

Drie Kusjes.