Het glazen plafond

Door de zwevende Driekus Vierkant met enige reflectie.

Godsamme wat bonkt zijn hoofd. Driekus ligt op de grove eiken vloer van zijn opkamer. Een vrijwel lege zak chips (smaak: Joppiesaus) en kruimels liggen op zijn omvangrijke pens. In slaap gedonderd, van de zwarte skailerenbank gegleden, ligt hij daar op zijn rug, nog in zijn groene overall vol vlekken zijn roes uit te slapen. Een spoor kwijl druipt langzaam langs zijn wang op de grond. Aan de grootte van de donkere vochtvlek in het hout onder zijn wang te zien ligt hij er al een tijdje. Zijn lange bruine krullen slingeren verwilderd om het hoofd, en hij riekt naar een melange van mest, zweet, whisky en diesel. 

Misselijk. De boel draait. Langzaam komt hij bij bewustzijn. Bonk. Bonk. Bonk. Lichtflitsen ook. Nou ja, het betekent in elk geval dat hij nog leeft. In een poging omhoog te komen klapt hij met zijn hoofd tegen de onderkant van de rookglazen salontafel. De fles Lagavulin die op de tafel staat stuitert eraf, en landt precies in zijn kruis. Hij schreeuwt het uit van de helse pijnen, en zijn helse gevloek doet de helse koppijn alleen maar toenemen.

Knijpend doet hij zijn linkeroog een beetje open. Tussen zijn wimpers door, schiet fel schitterend licht in een door oogvocht geblurd beeld. Hij knippert, kijkt door het donkere glas van de salontafel naar het draaiende hoge plafond. In een heldere vlaag schiet een gedachte door zijn brein: ‘Daarboven, daar kun je pas echt zweven. De enige beperking ben ik zelf’. Om vervolgens weer in een stil, duister en nevelig dal van alcoholische slaap van deliriumse proporties weg te zakken. 

Later op de dag is Driekus op de been. Kater. ‘Het wordt niet je beste dag’, bromt hij zichzelf toe, terwijl zijn grove hand pindakaas (met stukjes) op een oud stuk brood smeert. Het is droog, maar schimmelvrij. Want als eten groen is, dan moet hij het niet. Driekus pakt zijn tablette, opent een nieuwsapp, en neemt een hap. De pindakaas plakt instant aan zijn gehemelte, hij slikt maar krijgt het stuk brood niet weg. Een slok van zijn haatliefderige amberkleurige elixer helpt. 

Het is lastig scherpstellen maar de letters beginnen vorm te krijgen. ‘Glazen plafond’, kopt een artikel. “Ha!”, roept hij. Zijn stem galmt door de oude boerderij. De rode kater die in de vensterbank in het zonnetje ligt te bakken kijkt op. “Kristallen plafond zul je bedoelen! Elitair geneuzel!” Hij begint wild met zijn dikke wijsvingers met zwarte nagelriemen te tikken op de tablet:

Nederland is een van de meest gelijkwaardige samenlevingen ter wereld en daar ben ik blij om. De laatste 50 jaren zijn deze gelijkwaardige rechten bevochten en verworven, en terecht. Je wil helemaal geen afhankelijke vrouwen. Ze zijn minstens even slim als wij mannen en hebben uiteraard evenveel rechten. Dat ze ook mogen autorijden was achteraf misschien een beetje te enthousiast, maar zo’n grap moeten we gewoon kunnen blijven maken. 

Dit wil niet zeggen dat het overal perfect is en dat we klaar zijn. Er zijn vakgebieden waar mannen de boventoon voeren, en er zijn vakgebieden waar vrouwen de boventoon voeren. Er zullen ook plekken zijn waar vrouwen bewust of onbewust worden tegengehouden om carrière te maken. Als je kijkt waar we vandaan komen gaat het enorm goed, en het is een kwestie van nog 1 generatie en dan zijn we echt wel heel, heel ver. Mooi toch! Blij mee zijn! Forceren heeft geen zin, er aandacht voor blijven hebben wel. 

Waar het wel schuurt is voortrekken. Ik voorspel u, er komt gedonder van. 

Ten eerste voelt het voor je eigenwaarde helemaal niet goed dat je een functie krijgt vanwege je biologische toestand. Je wil je positie danken aan je inzet, je kennis, je ervaring en je karakter. 

Ten tweede, stel dat je positie verkrijgt dankzij je inzet, kennis, ervaring en karakter, dan wil je niet vals beschuldigd worden dat je de positie desondanks te danken hebt aan je biologische toestand.

Ten derde, je wil niet dat mensen die anderen moeten beoordelen op inzet, kennis, ervaring en karakter, valselijk worden beschuldigd van het verwijten dat iemand er alleen maar zit vanwege de biologische toestand. 

Volgt u het nog? Vooral die laatste is bijzonder ironisch, mensen worden dan beschuldigd van discriminatie omdat er een systeem is dat anti-discrimineert. Als dat al bestaat, want anti-discriminatie is ook discriminatie: het is het maken van onderscheid op sekse, afkomst, huidskleur, cultuur, levensovertuigings. 

Ik voorspel u nogmaals: er komt gedonder van! Ik zet er een kratje Schultenbrau op. 

Laten we het ook even hebben over macht tussen mannen en vrouwen. Ze hebben beiden macht. Er zijn onafhankelijke mannen en vrouwen. Dat zegt overigens weinig over hun karakter, ze kunnen aardig of horken zijn. Er zijn ook machtige mannen en vrouwen. Er zijn mannen en vrouwen die daarnaar opkijken, en ze zijn er die er afkeer van hebben. Dat zegt niet zoveel over mannen of vrouwen in het algemeen, wel meer over het individuele karakter: wordt het iemand gegund, wordt er aan iemand opgetrokken, of speelt er afgunst? Er zijn mensen die macht misbruiken. Mannen naar vrouwen, te vaak om seks. Vrouwen naar mannen, te vaak om geld. Mensen met sterke karakters laten zich niet leiden door dergelijke impulsen. Mensen met zwakke of valse karakters wel. Manipulerende mensen, bah. 

Dat gezegd hebbende moeten mannen bovenal met hun poten van vrouwen afblijven. Misschien haalt ze het bloed onder je nagels vandaan. Ga dan weg. Je. Slaat. Niet! Je. Randt. Niet. Aan! Je! Verkracht! Niet! Je misbruikt je macht niet. Totaalhufter die je dan bent. Hou je emoties in bedwang. Ook op straat en op de socials. Vrouwen uitschelden, na-sissen, stalken, doe even normaal. Een compliment en een flirt moet kunnen, je merkt zelf wel of ze ervoor open staat. Zo niet, move on. Respecteer. Andersom, doe niet zo gekwetst of aangevallen als iemand je een compliment geeft of een flirt probeert. Respecteer. Ook: iemand valselijk beschuldigen van grensoverschrijdend gedrag is zelf grensonverschrijdend gedrag en moet net zo hard bestraft worden. Een blauwtje lopen? Laat het gaan. Ja mensen, Driekus is belasterd door een vrouw die hij afwees. En verder: oordeel en roddel niet: wat volwassenen met elkaar doen, is hun privé. Man man, vrouw vrouw, leeftijden, driehoeksverhoudingen, vierkantsverhoudings, afkomst: who cares: het is een vrij land. Laat mensen genieten van elkaar. Liefde. En stop met vrouwen naar beneden praten, dat ze haar positie wel geregeld zou hebben via een man, of met haar lichaam. Walgelijk, zulke gedachten. Denigrerend ook. 

Ja en dan komen we nog bij een heikel punt. Dat glazen plafond. Het is soms ook wel te makkelijk hè. Er is namelijk ook een kleine categorie redelijk succesvolle en fanatieke vrouwen, men klaagt over het glazen plafond, als een voorwendsel, om te wijzen naar mannen als de schuld van hun mislukte carrière, verhullend dat zijzelf niet bij machte zijn geweest om hun ambities waar te maken, of niet de inzet (bijvoorbeeld qua aantal uren willen werken) wilden tonen. Wel de vruchten, niet de nadelen, zo werkt het niet. Externaliseren is een handige psychologische uitweg om weg te kunnen kijken bij de eigen tekortkomingen. Wentelend in slachtofferschap, zet men de ander als agressor, als dader neer. Foei. 

Wat dan bovenal opvalt is dat er regelmatig vrouwen zijn die gelukkig bewijzen dat er ook regelmatig geen glazen plafond is. Ze hebben karakter en power, en zijn gewoon zichzelf, ze passen zich niet aan mannen aan, ze blijven gewoon hun vrouwelijke ik, en ze bereiken de top. Ze hebben geen voorkeursbehandeling nodig, liever niet zelfs, ze worden al onpas van het idee. 

En dan hè. Dan zijn veel vrouwen die roepen om gelijke behandeling (lees: voorkeursbehandeling) stil. Heel naar stil. Er kan geen complimentje van af. Zo klein. Zo zuur. Nee, die vrouw krijgt haat. Afgunst: ‘waarom zij wel en ik niet’ (wat denk je zelf?). En: ‘die vrouw toont aan dat het glazen plafond niet bestaat, hoe straalt dat op mij af?’ (juist). Of: ‘ja maar zij hoort niet bij ons clubje vrouwen’. (tip: zoek een leuker clubje).

Nou wij geven wel complimenten. Chapeau. Applaus. Goed gedaan. We genieten ervan.

Ook opvallend: mensen die inmiddels een gave of zelfs machtige positie hebben bereikt, maar zichzelf nog steeds identificeren als kwetsbare. Ze dulden geen satire of parodie. Terwijl dit part of the job is. Mensen bedrijven geen satire omdat je vrouw of minderheid bent, maar vanwege je verworven maatschappelijke positie. Wen er maar aan! 

Goed, om af te sluiten nog een mooie grap. Hallo dames, sinds jullie aan de bak zijn is er alleen maar meer gedoe om politiek, polarisatie, en klimaat, de ene crisis is nog niet voorbij of we hebben al een nieuwe. Hoe vinden jullie zelf dat het gaat?

Haha, niet boos worden nu. Dikke knuf. Meisjes plagen = kusjes vragen. Jeweettog.

Nou Drie gelijkwaardige Kusjes en proost dan maar weer! Op gelijkwaardigheid en een beetje eerlijk en lief zijn voor jezelf en voor elkaar. Moiiiiii.