Luis in de pels van de lui in de pels

Door Luis de la Fourrure en Driekus Vierkant

In een gezonde democratie heb je niet alleen controlerende raad, staten en kamer, maar ook een controlerende pers die de politiek scherp in de gaten houdt. 

Maar ja, wat als die pers zelf een beetje teveel incrowd wordt met diezelfde politiek, en met de partijen, en van dezelfde kleur is als die partijen? 

Of wat als die journalistiek financieel afhankelijk wordt van publieke gelden, via subsidiepotjes, of via advertentiebudgetten? 

Of wat als die journalistiek maar wat te graag overstapt van luis in de pels naar voorlichter (hartjes aan @voorliegster), lobbyist of woordvoerder?

Wat als die woordvoerders, voorlichters, journalisten en politiek te nauwe banden aanhalen en gezellig met elkaar borrelen zoals bij Noorderpers? 

Hoe onafhankelijk ben je dan nog? Kun je dan ook je eigen kleur nog hard aanpakken? Durf je echt je tanden nog te laten zien?

Ben je misschien wel ongemerkt zelf een beetje onderdeel van het systeem geworden, waarvan juist je droom was om deze scherp te houden?

Of, is je wereld niet veel groter dan af en toe een bestuursvergadering bijwonen, een ronkend persbericht overnemen? Ben je in staat om uit te zoomen en kleine rare handelingen in een groter context te zien? Krijg je daar de ruimte voor, en is het je geleerd op de opleiding? 

Veel pers is gekleurd. Misschien wel een beetje teveel gekleurd geworden, en zelfs bevooroordeeld. Het is makkelijk om vanuit de eigen bubbel (mede linkse of rechtse journalisten) uit de heup te schieten en stukken te schrijven die comfortabel in de eigen groep, in de eigen doelgroep liggen. Maar wat schieten die daarmee op?

En veel pers is ook gewoon een beetje lui, of kijkt niet verder. Niet elke journalist is een man of vrouw van de wereld die de diepere doelen en lagen van politiek, bestuur en ambtenarij kan doorgronden.

Om die reden is het goed dat er een luis in de pels van de lui in de pels is. Frissere, scherpere en ook humoristischer blik op zaken, met ironie en scherpe pen.

Driekus pretendeerde nooit journalistiek te zijn. Hahaha, stel je voor. Maar had soms wel scoops en inzichten die je domweg miste bij Krantje en RONO. Logisch dat niet elke journalist wist hoe met Driekus om te gaan, als zelfs bekende spindoctors en voorlichters met de mond vol tanden stonden. 

Logisch ook wel dat sommigen een hekel aan Driekus kregen: ‘dit is toch geen journalistiek’ (nee duh), of afgunstig waren vanwege de snelle ad-rem reacties, de schrijfstijl, analyses en scoops. 

Sommigen hebben zich dan ook flink laten kennen, van ruggengraatloze inside Driekussen die liefhebber waren en er dan ineens voor de bühne schande van gingen spreken, doxxen, roddelstukjes schrijven, feiten van meningen en gevoelens niet meer kunnen onderscheiden en suggestief valse stukjes tikken.

Ttot en met sneu misbruik van hun journalistieke platform voor niet-journalistieke aanvalletjes om maar met de hand in een broekje te mogen en de morale deugpiet uit te kunnen hangen.

Terecht dat zulke nepjournalisten breed op hun kop kregen, je bent een schande voor de journalistiek en draagt bij aan het verminderde vertrouwen in de media. Gelukkig was er veel meer pers die Driekus heerlijk vindt, die wel zien dat satire en parodie een prachtige vorm zijn om die luis in de pels te kunnen zijn.

Als de luis lui wordt is er een nieuwe luis in de pels nodig, toch? #luievrouwen #luiemannen #luiepers #luieluis 😉

Drie kusjes en niet teveel krabben waar het jeukt.