TouEem Peter!

Door team nieuwe Driekus

Hahaha wat moeten wij lachen om Pointer’s aanvalletje op jullie favoriete dronken Twitterboertje.

“INVLOEDRIJKE ONDERNEMERT ACHTER SEKSISTIESE TWITTERTROL” kopte het. ‘Onder invloed’ rijke ondernemer op zijn Trekker bedoelen ze zeker hehehe. Hashtag Lagavulin. Pointer? Nooit van gehoord. Petert Keizert? Wie was dat ook alweer? We moesten even googelen, en toen bleek: dat was die bij het RuG stenciltje Ukrantje eruit gekieperde schrijvert omdat hij als een heuse Driekus schreef over het RuG Yantai avontuur, waar Driekus wel lekker over door bleef schrijven, waar Petert dat dus niet mocht. Ach gossie. Kinnesinne?  

Petorrr dacht een SCOOP te hebben over Driekus. Eindelijk, eindelijk wist iemand te achterhalen wie toch die tegendraadse Driekus was. Heel grappig, want als je een beetje in het Groningse was ingewijd dan wist je allang wie erachter zitten. Of zaten, in dit geval. Want de originele bedenker van ons mooie personage maakte geen geheim van zijn betrokkenheid destijds. Journalisten van Krantje en de RONO, stadhuisje, provincietehuisje, topambtenaren, directieleden, wethouders, gedeputeerden, rechters, ondernemers, bestuurders bij ondernemersverenigingen, ze wisten ervan, gniffelden mee, deden zelfs actief mee. Wist Peter Keizer de OSINT-toponderzoeker dit allemaal niet? Is dat geloofwaardig? 

Onze founding father Ouwe Driekus strooide publiekelijk met hints. Je moet wel heel erg onder een steen hebben gelegen, als je in het Groningse NIET wist wie er zoal bij het Driekus clubje horen. Dan werd je er wel heel bewust buiten gehouden. En dat zegt dan wel iets over Peter Keyzzer. Of Payter wist echt van niets en was er werkelijk van overtuigd een mooie scoop te hebben (wat sta je dan bij iedereen in je hemd man), of Pehter heeft zich door een stelletje zuurpruimen laten verleiden om een sneu aanvalletje te schrijven (lekker journalistiek onafhankelijk bezig Peet, succes met je carrière). We weten niet welke van de 2 opties beter is. 

Want journalistiek, dat kon je zijn broddelstukje niet noemen. Zeggen wij niet. Zeggen journalisten, hoofdredacteuren, demense die er verstand van hebben. Dan had Petahrrr namelijk geen eenzijdig maar een gewogen artikeltje geschreven. Dan had Peet ook ontdekt dat er meerdere Driekussen waren en OerDriekus geen rol meer speelde. En hij iemand dus valselijk zonder fundering beschuldigde en zijn podium daarvoor misbruikte. Foei. En dan had Petert een positief stukje gemaakt over de kolder van die dronken boer uit Kiel-Windeweer.

Dan had Petor ingezien dat Driekus een parodie is op de witte chauvinistische man, en satire bedreef. Dat er een wereld van verschil zit tussen anonieme hatende trollen (die Driekus graag aanpakt), een twitterpersonage, satire en parodie die Groningen een stukje vrolijker, inhoudelijker en scherper maakte. Met prachtig tegengas (gehehe) tegen de NAM, het duiden van de onvrede op het platteland over ’s lands bestuur, met onder andere steengoede (en pijnlijke) stikstofblogs, en vele andere mooie scoops.

Maar nee, Peterrrr is van de doorgedraaide woke en van de ‘foei dat mag je niet zeggen’, en wilde een wit (mag je dat nog wel zeggen?) politiek correct voetje halen bij de wokeopperhoofden (mag je nog wel opperhoofden zeggen of is dat culturele toe-eigening?). We hebben daarom Peterrr’s werk gedaan en een interview met die ouwe stinkende Driekus geregeld. Graties! Proost! Ga je sorry zeggen Peterrr of blijf je in je eigen gelijk hangen? 

EKSKLUSIEF INTERVIEW 

Moi invloedrijke kerel, hou is’t?

Goed compliment hè. Ja best mienjong, met jullie dan? 

Kon minder ja. Maar hai toch, wat een boudel.

Ach ja, ophef hè, daar leeft veel pers tegenwoordig van helaas. Moet je niet zo serieus nemen. Driekus ook niet. Ook nogal eenzijdig stukje schrijfsel hè. Hoe ze iets nuttigs en vermakelijks als iets negatief proberen te spinnen is wel jammer. Het zegt me vooral dat Driekus effect heeft en dus pijn doet waar het moet. Die Peter belde me, en hij zei: ‘ik ga jou ontmaskeren als de persoon achter Driekus’. Ik stikte bijna van het lachen. Er viel niks te ontmaskeren. Want wie in het Groningse wist nou niet van mijn betrokkenheid? Vanaf dag 1 heb ik er geen geheim van gemaakt, integendeel. Ik droeg Driekus shirts in video’s, deelde broccolistickers uit. Twitterde erover. Ik deelde zelfs foto’s van mijn huis op het account, en daar vond die Peter van Pointer dan een bewijs in, hilarisch. ‘Wie is toch die Driekus’, was een grap, het werd daardoor voor de buitenwereld misschien een groter mysterie, het was een vrolijk geheimpje voor de vele ingewijden. Wist hij dan echt niet van de anderen? Of.. werd er een spelletje gespeeld? Hij heeft geen vraag gesteld, zijn vooringenomen oordeel had hij al klaar.

Vertel, wat is Driekus?

Driekus is een fictief personage dat op twitter en in blogs commentaar levert op het Groningse leven. Soms bot, soms scherp, soms grappig, soms flauw, soms inhoudelijk, soms filosofisch, soms onnavolgbaar, vooral tegendraads. Op het randje, maar er niet over. Een geëngageerde etterbak. De Mening van Vrijheidsuiting. Vroeger waren fictieve personages eenrichtingsverkeer in boeken, in films of op tv. Driekus is interactief. Je kan er mee lachen en huilen. Dat was vernieuwend en creatief. Driekus is kunst 2.0 maar dan zonder het wollige en vage van de kunstsector.

Hoe is het idee voor Driekus ontstaan?

In de kroeg. Groningen is een bijzonder dorp. Gelukkig is het de afgelopen jaren wat verbeterd, er is meer aandacht voor ondernemerschap. Maar dat was toen wel anders. Ondernemers zijn een minderheid, en de balans is hier zoek. Er is veel publieke sector. Veel achterkamertjes. Nogal linkse dogmatische politiek, best conservatief en intolerant voor andere opvattingen, soms een beetje zuur, terwijl ze zich progressief en tolerant noemen. Er gaat veel publiek geld rond. Er zijn aasgieren, van die nepondernemers boven strooppotjes. Ook veel handophouders die zichzelf zielig vinden. Soms te innige banden tussen mensen en organisaties. Gesjoemel en gepruts met publiek geld. Kliekjes die soms sektarisch denken. Pers die niet echt bovenop dit alles zit, niet wil zien, of er middenin zit en het meer niet kan zien. Als ondernemer verbaas je je dan regelmatig hoe gemakkelijk er met publiek geld wordt omgegaan en hoe instituties werken. Ik reageerde regelmatig met scherpe en grappige opmerkingen over wat er in het Groningse gebeurde, op bijvoorbeeld de GIC. Dat sloeg aan. Twitter was toen een vrolijke creatieve bende, een plek met vrijdenkers en creatieve mensen, waar je andere mensen kon ontmoeten en snel nieuws kon vinden, en pseudoniemen nog leuk waren. Veel Groningers die ertoe deden zaten er, het was dus een leuke en ideale plek om er een scherp en grappig parodieaccount te maken. Een beetje het nuchtere platteland versus de stadse elitaire flauwekul.

Hoe werd het karakter ontwikkeld?

Dat gebeurde gaandeweg. Het uitgangspunt was een nuchtere boer, die precies het tegenovergestelde dacht over wat in stad Groningen een beetje de norm is. Lekker tegendraads. Fietsstad? Trekkerstad! Gezond eten? Broccoli bah, leve shoarma, met veel grappen over zijn gewicht. Goedkoop bier? Nee, dure whisky, want hij boerde goed. Het was nog best lastig om een woonplaats te verzinnen, dat werd uiteindelijk Kiel-Windeweer uit de Koloniën, waar hij net zo trots op was als Stad-Groningers op hun dorp. Driekus is net als Eduard Douwes Dekkers die onder het pseudoniem Multatuli tegen de gevestigde orde schopte vanuit de Koloniën, maar dan op klompen. En dikker. Driekus is een rebel, met een doel. Linkse publieke sector? Onafhankelijke boer die zijn eigen centen verdient. Elitaire cultuur? Okselschetenfestival! Doorgeslagen feminisme? Mannencultuur met trekkers, drank, mooie vrouwen, seksistische grappen. Zogenaamd nette brave D66 mensen? Lekker politiek incorrecte grappen. Conspiracywappies? Wist je wel van het asbest in hagelslag?

Waar haalde je de ideeën voor het karakter vandaan?

Ik keek vroeger graag Monty Python, Kooten & De Bie, Spitting Image, Married with Children, en later Southpark. Niet om Driekus daarmee te meten hoor, haha. Satire werd bij ons thuis gezien als een groot goed. Taboes moet je doorbreken, dan worden zaken bespreekbaar. Satire houdt mensen een spiegel voor, en plaagt mensen met posities. Het houdt mensen nuchter. Driekus werd een parodie op een Groninger chauvinist. Een soort van Archie Bunker, maar dan Gronings.

Ben je rechts opgevoed?

Ha nee, integendeel, ik kom uit een model PvdA gezin, moeder in de zorg, vader ambtenaar. Waar links nu vrij dogmatisch is, was het toen veel vrijer en opener. Alles mocht worden gezegd. Je mocht overal een grap over maken. Graag zelfs. Veel zelfspot ook. Overigens ben ik zeer feministisch opgevoed: mannen en vrouwen zijn volstrekt gelijkwaardig. Niet gelijk maar wel gelijkwaardig. Ik ben ook erg onafhankelijk opgevoed: je bent verantwoordelijk voor je eigen leven, en niemand is belangrijker, en ik ook niet, je bent gelijkwaardig, ongeacht je status. Mijn moeder was een zeer pittige vrouw, daar moest ik flink tegenop boksen, misschien is dat ook wel de reden dat als sommige vrouwen zich als slachtoffer zien, dit bij mij snel jeuk opwekt. Ze is nu gelukkig zachtaardiger, en ik plaag haar nog steeds. Dat autorijden bijvoorbeeld. Hahaha.

Ben je dan links?

Ik geloof niet zo in links of rechts, dat is te simplistisch. Ik heb weinig met het conservatieve links, dat zich zogenaamd heel politiek correct vindt maar zeer intolerant is tegenover andere meningen. Selectief tolerant noem ik dat. Sowieso, mensen die zichzelf trots tolerant etaleren, vaak is het een soort arrogantie. Want tolerant is helemaal niet zo mooi. Het is eigenlijk heel klein. Maar ik heb ook niets met evenzo rechtse mensen, van die scheldende tokkies, die evenmin tolerant zijn naar andere culturen of andersdenkenden. Van die domrechts hatende trollen, ik pakte ze hard aan. Ik heb niets met beide extremen, ben liberaal, noem me maar een sociaalliberaal, soms een tikje libertarisch. Mensen kunnen meer eigen verantwoordelijkheden dragen. In het linkse Groningen hebben mensen de neiging om snel naar de overheid te kijken en het handje op te houden in plaats van de mouwen op te stropen of met plannen te komen. En de overheid die we hebben levert niet, maar kost wel veel. Dat moet echt anders. Met name de PvdA was een bolwerk. Dat wilden we aanpakken. Helaas kregen we er D66 voor terug, sommigen daarvan zijn eng vooringenomen. Dus be careful what you wish for, we willen de PvdA terug, haha.

Maar Driekus is wel seksistisch en rechts.

Ja dat was de hele grap natuurlijk. Lekker tegendraads en een tikje fout. Een karakter moet rafelrandjes hebben, anders is er niks aan natuurlijk. Een broccoliboer die niet van broccoli houdt en tegelijkertijd iedereen de maat neemt, zichzelf het verheven morele kompas van de provincie vindt, en tegelijkertijd foute grappen maakt, kunstzinnige foto’s van halfnaakte dames plaatst, en geniet van drank, trekkers en vlees. Mooie grap. Niet serieus nemen. Er zit ook veel zelfspot in, voor wie me kent.

Pointer suggereert dat jij ook zo denkt.

Uiteraard niet. Dat is ook te makkelijk natuurlijk, en doorzichtig, het artikel is een vals frame. Driekus is zeker een seksist, hij vindt dat ook hij het recht heeft om zijn seksualiteit te uiten. Driekus is politiek incorrect. Dat is onderdeel van het fictieve karakter. Dat betekent niet dat de mensen erachter dat ook zijn. Geen anoniem schuilaccount, maar een personage, een parodie. Een racist is Driekus ook niet, integendeel, er zijn mooie blogjes geschreven, expliciet tegen racisme, waarin wordt uitgevlochten wie de nou de echte racisten zijn rond het thema Zwarte Piet. Daar hoor je Pointer dan weer niet over. Past niet in de agenda, blijkbaar. Ook werd geschreven over gelijkwaardigheid tussen mannen en vrouwen. Over echte gelijkwaardigheid, en niet over doorgeslagen voortrekken. Want daar krijg je alleen maar gedoe van: mensen die niet serieus worden genomen omdat ze voorrang kregen vanwege hun sekse, of mensen die dat dan weer aangrijpen en ‘zie je wel, discriminatie’ roepen omdat ze aannemen dat anderen ze niet serieus nemen vanwege hun sekse, terwijl het misschien gewoon om hun beperkingen gaat. Dwepers en deugers die voor de bühne hun morele superioriteit etaleren, worden met hun eigen argumenten geplaagd, met tegenovergestelde waarden. En omdat GeenStijl af en toe artikelen plaatste werd ik voor het gemak maar even in een hokje gestopt, wat in hun ogen fout is. Ik associeerde me niet met domrechts, dat deden zij.

Heeft de kritiek dan niets met je gedaan?

Uiteraard wel. Het is natuurlijk nogal pijnlijk als mensen je op zo’n valse wijze beschuldigen van zaken waar je lijnrecht tegenover staat. Ook dat sommigen daar klakkeloos in meegingen, zonder zich te verdiepen. Of even te vragen. Dat tast het vertrouwen in mensen aan, het druist tegen mijn rechtvaardigheidsgevoel in. Ik kan er soms best pissig over worden als je waarschuwt voor zaken, en men toch doorgaat. Of als er publiek geld wordt verkwist. Als mensen toezeggingen niet nakomen, of een stiekeme eigen agenda hebben, ten koste handelen van het grotere doel, of van een gemaakte afspraak. En je gaat je ook uiteraard afvragen: ben ik te ver gegaan. Er heeft nooit iemand zich gemeld met een inhoudelijke reactie, dus ik kan alleen maar concluderen dat het toch een vals opzetje was. Er zat nooit een kwade intentie achter Driekus, integendeel. Ik ben juist weggebleven bij een paar heftige dossiers waar ik veel van wist en mensen mee had kunnen beschadigen. Maar ben loyaal gebleven aan de Driekus afspraak: we vermengen geen zaken. In tegenstelling tot enkele andere Driekussen. Die werden zo zenuwachtig, en terecht, want ze hebben flink wat op hun kerfstok, dat ze de aanval inzetten. Sneu. Ik kan me voorstellen dat mensen die me niet kennen denken: die heeft een ego, omdat ik soms naïef projecten lanceer zonder bang te zijn voor falen, maar alle projecten van de afgelopen 10 jaren waren onbaatzuchtig, hebben me veel tijd en geld gekost, en ik hoefde niet op de voorgrond. Ik ben wel heel enthousiast en steek mijn mening niet onder stoelen of banken, en dat valt natuurlijk wel op soms. Maar dat is een gevolg, geen doel. Ben overigens wel erg nijdig geworden van mensen die onterecht successen claimen, niet vanuit ego, maar omdat ze het hogere doel of de opgebouwde community stukmaakten, uit ego of geld of invloed. Dan ben ik inderdaad een ferme tegenstander, ja. Net als bij onterechte beschuldigingen uit domheid of valsheid. Is dat een foute of goede karaktereigenschap? Ik heb ik elk geval de heat voor nogal wat Driekussen opgevangen. Jullie ook, haha.

Driekus kan wel trollen.

Driekus kan zeker trollen, en dollen, en venijnige plaagstootjes uitdelen. Of snoeihard oordelen. Driekus was ook hartstikke lief overigens. En kon tegelijkertijd genuanceerde blogs schrijven over tolerantie en gelijkwaardigheid bijvoorbeeld. Juist omdat mensen die roepen dat ze heel tolerant zijn, dat eigenlijk helemaal niet zijn, en dus ook niet over andere meningen zoals Driekus die verkondigde. Dat hebben ze wel laten zien, ze zijn er een beetje ingetrapt. Inclusief Pointer. Driekus lokt reacties uit om intolerantie aan te tonen. Ze hebben met hun acties richting Driekus zich van hun meest intolerante, kleingeestige, creativiteit-dodende, humorloze en valse kant laten zien. Wat een leegheid, wat een frustratie. Dat ze met zulke vage aantijgingen kwamen betekent dat ze in feite helemaal geen echte argumenten hebben. Overigens is Driekus niet anti links, want rechtse accounts worden veel harder aangepakt, racisten bijvoorbeeld, net als kerels die vrouwen lastigvielen op Twitter. Dan krijgen ze Driekus met de mestvork achter zich aan. Geen hooivork, want die heeft 2 punten minder. 

Anonieme bronnen?

Tweets uit hun context halen, in een Excel bestandje zetten en dan autistisch turven hoe vaak er stoute of vieze woordjes worden gebruikt, is nou niet bepaald hoogstaand journalistiek onderzoek, laat staan genuanceerde, gewogen duiding. Driekus is een fictief personage, het is leuk om die een bijzondere mening toe te bedelen en dan met passie te verdedigen. Driekus haat niet, scheldt niet, maar geeft inhoudelijk commentaar, en vaak verpakt in zo’n hilarisch jasje dat de parodie en satire ervan afdruipt. Wie het verschil tussen auteurs en een karakter niet kan zien, moet zich laten nakijken. Wie het verschil niet wil zien en probeert te vervlechten heeft een valse agenda. Pointer insinueert wel meer, maar de mooiste grap is dat er anoniem wordt geklaagd over een ‘anoniem’ account. Daarmee haalde men hun eigen artikel volledig onderuit. Er klopte niks van. Geen scoop. Geen anonimiteit. Geen intimidatie. Geen haat. Suggestief, geen onderbouwing. Alleen maar een meningderrie van wat humorloze, creatief beperkte en gefrustreerde mensen die hun gram denken te halen. Valse beschuldigingen zijn ook haat. Daar staan we boven. Ja er wordt zeker getrold. Maar Driekus, met alle creativiteit, inhoudelijkheid en terechte scherpe kritiek, is diepgaander dan een trol. Pointer zit ernaast en is terecht door journalisten en hoofdredacties uitgelachen, en door heel Twitter ook eigenlijk. Dit was geen journalistiek, maar een rioolstukje haat, ironisch genoeg doen ze zelf waar ze tegen ageren. Dan ben je toch af. Een slechte poging tot karaktermoord, notabene vanwege een fictief karakter, haha. De ironie. Als Peter een eerlijk stukje had willen schrijven, had hij gewoon kunnen bellen voor een interview. Maar nee, aannamen, conclusies, meningen, en emoties. Grappig ook dat ik het met sommige andere onderwerpen van Pointer heel erg eens ben. Driekus kaartte ook over vergelijkbare onderwerpen aan. Ook ironisch: er kwamen meer volgers bij dankzij Pointer. 

Ja daar moeten we ze nog voor bedanken. Petur bedankt! In de humor zat wel kritiek.

John Cleese zei heel mooi dat in humor altijd kritiek verpakt zit. De kritiek was inderdaad soms erg scherp. En ik kan me voorstellen dat mensen er echt wel een keer slecht van hebben geslapen. Of zich machteloos voelden tegen de scherpte en de grollen. Maar dat was niet per sé verkeerd, het weerhield mensen er ook van om te sjoemelen, en dwong ze om verantwoordelijkheid te nemen, in plaats van zich te verschuilen achter woordvoerders, procedures of leugentjes. Dan schoven wij @voorliegster of @juridriekus naar voren, lol. Driekus was overigens altijd aanspreekbaar, en corrigeerde zichzelf ook. Driekus werd in de jaren milder. Minder op de persoon, meer op de systemen. Van die personen werden ook persiflages gemaakt, maar het ging nooit om de personen, ook niet om de personen achter Driekus, niet om de personen die werden aangesproken, maar om de systemen waar ze in draaiden. Alles werd aan de kaak gesteld, heel inclusief. Als mensen zich al geïntimideerd voelden, dan was dat vooral hùn gevoel, niet de intentie van de verzender. Ik heb me wel verbaasd over de achterdocht en wilde verhalen die zijn ontstaan. Men heeft nooit één keer iets gevraagd, alles gebaseerd op aannames. Mensen zijn ermee op een loopje gegaan in hun hoofd. Zorgwekkend, want het gaat om mensen op best hoge posities die blijkbaar niet heel rationeel kunnen denken als ze een keer een tegengeluid krijgen. 

Kun je je voorstellen dat men de satire aanzag voor haat?

Hoe fanatieker en extremer mensen denken, hoe minder ze humor kunnen verdragen. Of botte eerlijkheid, mensen houden helemaal niet van harde waarheden. Zeker niet als ze een neppe ‘ik’ hebben naar buiten toe. Er is tegenwoordig weer een stroming die vindt dat je niet mag kwetsen, zelfs niet in parodievorm, of met satire. Notabene mensen die posities hebben waar satire altijd op gericht is geweest, maar zichzelf desondanks als kwetsbare blijven zien. Maar gekwetstheid is iets persoonlijk van de ontvanger, je kan niet voorspellen wanneer iemand zich gekwetst voelt, en tegenwoordig wordt veel als kwetsend gezien, ook al is er geen intentie tot kwetsen. Ook weer werd dit aangenomen. Je op voorhand al moeten inhouden werkt verstikkend, is creativiteit dodend, het belemmert mensen om zichzelf te kunnen zijn, om zich te kunnen uiten. Satire is een vorm die kan worden ontvangen als kwetsend. Er is echter een groot verschil tussen pesten en satire. Waar pesten bedoeld is om mensen te kleineren, is satire bedoeld om een spiegel voor te houden. Het is aan degene die de spiegel wordt voorgehouden om er iets mee te doen. Leer je van tegenovergestelde inzichten, van hoe jouw afwijkende denkbeelden verder worden overdreven, of kun je erom lachen, of word je er boos over? De reactie zegt meer over de persoon zelf dan over degene die de lachspiegel voorhoudt. Je wordt dan boos op je eigen spiegelbeeld. Men heeft zaken onterecht persoonlijk genomen, heeft verkeerde aannamen gedaan en is zelf gaan haten, wat ze onterecht verwijten, en dat is ook ironisch. Maar ja, het was ook wel te verwachten. Driekus prikt waar het pijn doet. Zie de blogs waarin het al werd voorspeld. Driekus heeft voorspellende gaven haha. 

Driekus heeft ook veel fans.

Ja, laten we het daar ook over hebben! Ik heb echt heel veel plezier gehad, met mensen die de humor begrijpen en de discussie graag zagen omdat de onderwerpen ze aan het hart gaan. Ik vond zelf de woordgrappen het leukst. Het spelen met taal. Driekus krijgt veel bewondering van taalfans. Driekus heeft een rappe scherpe schrijfstijl, vol met taalgrappen. Er kwamen ook snel andere karakters bij, zoals Buurman Schetema, Gerda van de Overkant, en Die Rooie van 91. Een real-time interactieve sitcom op Twitter, we zouden Talpa moeten bellen. Maar laten we het niet overdrijven, Driekus heeft zo’n 5000 volgers denk ik. Wel hele leuke. Vrolijke mensen, grappige mensen, die ook aanvoelen dat neppe politieke correctheid vaak een dun laagje vernis is bovenop gepruts en gesjoemel met publiek geld. Heel fatsoenlijk links lullen en onderwijl rechts vullen. Lekker het imago van een ideale sociale figuur opbouwen, en ondertussen de boel bij elkaar graaien. Driekus pakt dit aan, met veel creativiteit. En terecht. Ik snap heus wel dat mensen boos worden als er door hun hypocriete imago heen wordt geprikt.

Mensen hadden soms geen idee hoe ze Driekus moesten plaatsen.

Onnavolgbaar noemen we dat. Mooie grap over volgers, of volgelingen. Klopt hoor, Driekus is niet in 1 hokje te plaatsen en dat vinden mensen sowieso moeilijk. Binnen 1 minuut kon een genuanceerd scherp blog met een scoop verschijnen, en tegelijkertijd een artistieke foto van een halfnaakte dame, of een grap over shoarma, trekkers, fietsen, klompen of iets anders. Ik had verwacht dat linkse mensen juist extra hard moesten lachen om de uitvergroting van die rechtse boer, maar sommigen gingen de humor te serieus nemen. Op zich een compliment, dat het karakter zo goed uitgewerkt bleek dat ze gingen aannemen dat al die twitteronzin iemands werkelijke overtuiging was. Er waren zelfs mensen die dachten dat Driekus echt leefde. 

Moeten we Driekus serieus nemen?

Nee joh, zie de grollen als als deurtje lellen, jonge honden die een beetje tegen de status quo aanschoppen. Tegen alles dan ook hè, zonder onderscheid. Voor mezelf was het vooral een creatieve uitlaatklep. Grappige tweets, veel grappen, mooie blogs, en slechte photoshops haha. De manier waarop we zaken blootlegden was uniek. De schrijfstijl ook. Soms was Driekus echt heerlijk onnavolgbaar, absurdistisch, en dan weer retescherp. Mooi. De vormen waren ook leuk, zoals twitterdialogen tussen Driekus en parodieën op anderen. Of het GAS pamflet. Of de Wiebelende Wiebes. Zoek maar op. 

Er waren ook serieuze blogs.

Ja, over gelijkwaardigheid en tolerantie, tegen racisme. Over hoe regionale politiek faalde in het aardbevingsdossier. Over hoe landelijke politiek faalde in de connectie naar het platteland. We proberen Groningers wat weerbaarder te maken, en buiten hun comfortzone te denken. En gepruts blootleggen. Soms werden blogs verpakt in een bepaalde stijl, of werden er op Twitter grappen over een serieus onderwerp gemaakt. De stikstofblogs werden groot opgepakt, en waren een terechte aanklacht tegen het gesjoemel met stikstof door een overheid die zichzelf verstrikte in beleid, ten koste van een hele sector. Ook dat blog werd in sommige kringen niet in dank afgenomen, kuch D66. Driekus moest kaputt.

Driekus maakte veel vrienden maar ook een paar vijanden.

Driekus trapt terecht met de klompen op lange tenen. Mensen vonden dat prachtig. Ikzelf ook. Ik wist niet dat ik zo kon schrijven, maar mensen vonden de tweets en blogs hilarisch. Een van de mooiste complimenten was een kort artikeltje over Driekus, dat het een vlijmscherpe schrijver was, in de stijl van een cabaretier. Sommigen voelden echter zich persoonlijk aangevallen, terwijl dat niet de intentie was. Misschien ging het soms te ver. Driekus corrigeerde zich netjes. En was aanspreekbaar. Mensen namen soms aan dat het om hen ging, maar verifieerden dat nooit. Verkeerde aannamen leiden vaak tot ruis. Of frustratie. Maar ja, frustratie begint bij jezelf. Het is te makkelijk om een ander het zwijgen op te willen leggen, omdat je niet met je eigen gevoelens om kan gaan, ook een quote van John Cleese geloof ik. Kunst gaat er niet om tere zieltjes te beschermen maar kan confronterend zijn.

Wat is het doel van Driekus?

Het eerste doel is gewoon vermaak. Vrolijkheid. Creëren is leuker dan consumeren. Liever leuke tweets en blogjes schrijven dan tv-kijken. Vermaak voor onszelf, en voor de Groningers. Grappen en grollen over het Groninger nachtleven, de politiek, de waan van de dag. Het tweede doel is meer positiviteit en energie brengen. Groningers kunnen zo passief, zo calimero, zo negatief zijn. Het derde doel is gesjoemel en gepruts blootleggen en aanpakken, en dat mag wat mij betreft hard. Het vierde doel is Groningen meer naar zichzelf laten kijken vanuit een ander perspectief. Dus ja, je kan Driekus inhoudelijk serieus nemen, als je het onderscheid tussen de politieke incorrectheid en de diepere stukken kan maken. 

Wie waren eigenlijk die ingewijden?

We hebben afgesproken nooit namen te noemen en daar hou ik me aan. In het begin draaide ik Driekus zelf. Dat was te intens, naast mijn werk en andere projecten. Er kwamen meer. We hadden appgroepjes met kernleden, de samenstelling wisselde soms en was gemiddeld een half dozijn tot 10 mensen. Daaromheen kregen we snel een mooi netwerk van ondernemers, journalisten, politici en bestuurders. Het was een vrolijke bende. En ik heb er veel leuke mensen door leren kennen. Journalisten die stiekem Driekus stickers op het stadhuis en provinciehuis plakken. Mensen die foto’s maakten van plekken waar ze waren zodat Driekus maanden of zelfs jaren later kon doen alsof hij ergens bij was en de boel op stelten kon zetten. Het was een heerlijk kwajongensavontuur met veel plezier. 

Hoe komen jullie aan informatie?

Groningen is een dorp, er wordt helaas veel geroddeld. In het begin haalde ik informatie vooral uit het nieuws, en ging dan googelen naar meer informatie. Verbazingwekkend hoe makkelijk je informatie kan vinden, als je maar even zoekt. Wat dat betreft zijn er veel luie journalisten, die overpennen wat er vanuit woordvoerders of persberichten wordt gedeeld. Sommige journalisten vonden het daarom helemaal niet leuk wat wij deden, wat hen niet lukte. Wij hadden natuurlijk ook meer vrijheden, en andere journalisten vonden het juist prachtig. Soms werden we ook getipt. Daar gingen we heel voorzichtig mee om want Driekus mocht niet worden gebruikt voor agenda’s. 

Gebeurde dat veel?

Soms, mensen probeerden invloed uit te oefenen via Driekus. We hadden de regel dat niemand die ergens bij betrokken was ook maar iets mocht schrijven over eigen projecten, om schijn van belangenverstrengeling te voorkomen. 

Er ontstond gedoe.

De eerste jaren was Driekus fris, scherp en grappig. Mede door Driekus kreeg ik een groot netwerk, en er kwamen steeds meer gave initiatieven uit voort. Het werd daardoor lastiger voor mij om onafhankelijk te blijven schrijven, en ik had het druk. Daarom kwamen er meer Driekussen. Helemaal lastig werd het toen de provincie zich actief met een project ging bemoeien. Ik wilde ze op afstand houden. Maar een van de andere Driekussen, De Afvallige, trok ze er juist bij. Hij ging doen waar we tegenaan schopten: sjoemelen, achterkamertjes, vriendjespolitiek, slijmen, en publiek geld verkwisten. We vonden dat hypocriet. Hij draaide het project stuk, en de vriendschappen ook. Ik stapte uit het project, wilde niets met het gesjoemel te maken hebben. Ik besloot daarna ook met Driekus te stoppen. We hebben het account een tijdje opengegooid. Dat was geen succes. De humor werd minder.

En Driekus de Afvallige?

Hij was inmiddels uit de groep gegooid, samen met een paar van zijn valse vriendjes. Ze zijn nog een haatcampagne begonnen. Probeerden Driekus te weaponizen tegen mij, terwijl ze notabene zelf ook een Driekus waren. In Rusland noemen ze dit gedrag Kompromat, ze hadden dus niks beters dan dit, haha. Ironisch omdat er daar wat banden met Rusland en Oostblok waren. Zijn gedrag isoleerde hemzelf alleen maar meer. Heb het nog een korte tijd weer opgepakt, en uiteindelijk definitief overgedragen aan jullie clubje stinkende Driekussen. Pointer heeft met kokervisie op mij ‘onderzoek’ gedaan, maar er waren genoeg aanwijzingen om te weten dat ik niet de enige was, en ik al vertrokken was. Sommige mensen hebben zich nogal teleurstellend gedragen: eerst actief betrokken zijn bij dit leuke project, en er daarna voor de bühne afstand van doen of ineens schande van spreken. Inclusief een paar journalisten. Die mensen hebben weinig ruggengraat, is gebleken. Maar gelukkig is dat maar een handvol, het merendeel vond en vindt Driekus nuttig en vermakelijk. Maar laten we het verder niet overdrijven, zo groot is het allemaal niet. Maar ik begrijp dat jullie me sinds mijn vertrek ook de Afvallige noemen? 

Hehe klopt, je hebt ons mooi in de steek gelaten met dit account. Wat zou je tegen Petert van Pointert willen zeggen?

Ik heb hem toen hij belde aangeboden een biertje te gaan drinken om uit te leggen hoe Driekus nou echt in elkaar zat, maar in plaats daarvan publiceerde hij dat slechte artikel. Hij had beloofd het me eerst nog te laten lezen, die afspraak kwam hij niet na. Geen hoor of wederhoor. Dus dat biertje krijgt hij niet meer. Hij beroept zich op een ‘anonieme’ bron, en dat is wel ironisch in een artikel tegen anonimiteit. Misschien is die anonieme bron zijn moeder wel, en dan spijt het me. Hij krijgt overigens de groetjes van zijn moeder, ze zegt dat ze vanavond broccoli eten, dus ik wens hem veel sterkte, dat wil ik wel tegen hem zeggen, haha. 

Dat klinkt als een echte Driekus, ga je ooit weer Driekussen?

Nee joh, ik ben gestopt en dat was het. Twitter is zo’n negatief riool van kampjes geworden, met wappie trollenlegertjes en woke heksenlegertjes. Spiegels voorhouden werkt niet meer. Heb een mooie tijd gehad. Mooie dossiers terecht aangepakt. Veel gelachen ook. Erg veel leuke mensen leren kennen. En die spontane flirts van vrouwen in de DM ook, sorry voor de afwijzing, haha, een blauwtje bij Driekus lopen, is iemand ook boos over hoorde ik. Groningen heeft wel meer Driekus nodig dan ooit. Er nogal wat mensen die zich hebben misdragen in meerdere dossiers, daar hebben we veel informatie over. Dat komt ooit nog wel een keer boven tafel, ik denk dat Driekus daarom ook kapot moest: angst. Maar ik heb geen zin in negativiteit. De woke cultuur wordt alleen maar erger, is verstikkend en eng, met hun cancelcultuur. De wappies met hun samenzweringstheorieën worden ook extremer. En het politieke klimaat in Groningen staat ook niet echt open voor ondernemende mensen die er wel iets van willen maken. Mensen die hun kop boven het maaiveld steken worden niet echt gewaardeerd, blijkt. Er spelen grote dossiers waar echt veel kritischer naar mag worden gekeken, en van onze politieke en ondernemersverenigings-bestuurders hoeven we weinig te verwachten, helaas. Ik ben wel trots op de steen die ik in de vijver gooide. Dat was terecht en vermakelijk. Ons mooie Groningen verdient beter. Ik blijf sowieso schrijven maar niet op Twitter. Dus succes met het account. Drie Kusjes.