Limitarisme

Door pluralistisch socioloog ethische filosofie Driekus Vierkant

Armoede is vreselijk. Je hebt van die narcisten die zo enorm op geld, macht en status zitten te geilen, dat ze zelfs hun beste maten naaien door zich hun ideeën en successen toe te eigenen en verder zelf geen creatief idee kunnen verzinnen, de boel vervolgens bij elkaar liegen, en dan helemaal loco gaan als die maten hem met pek en veren uit de groep flikkeren. Wat een eenzaamheid, wat een trieste leegheid, wat een intellectuele en creatieve armoede. 

Maar dit gaat over financiële armoede. Stel je voor dat je geen gezondheidszorg kan betalen, of geen dak boven het hoofd, eten, of drinkwater hebt. Nou kun je veel vinden van Nederland, maar zulke diepe armoede kennen we hier gelukkig nauwelijks dankzij ons zorgsysteem, systeem van belastingen, en een overheid die geld aan de armen geeft voor levensonderhoud.

Dat is hartstikke empathisch en sociaal en zo heurt het ook. We gaan netjes om met zij die pech hebben. Nu moet zo’n systeem natuurlijk geen hangmat worden, het is bedoeld als vangnet voor mensen die niet goed mee kunnen komen, mentale problemen, ziekte hebben of door gewoon pech in die situatie zijn beland.

Om te zorgen dat mensen niet in armoede vervallen, met alle mentale, fysieke en maatschappelijke problemen die daarbij komen, zijn de grootste overheidsposten respectievelijk zorgkosten, onderwijs, toeslagen en belastingkortingen. De belastingen zijn progressief. Hoe minder je verdient, hoe minder je bij hoeft te dragen. En de rest betaalt super solidair mee. Het geeft een goed gevoel dat wij Nederlanders goed voor elkaar zorgen, toch? 

In Nederland is armoede relatief, het wordt berekend als een percentage. Hoe rijker Nederland gemiddeld wordt, hoe hoger de armoedegrens wordt opgetrokken. Hoe mooi is dat. En de rest gunnen we natuurlijk alle welvaart die ze kunnen verkrijgen. Want hoe beter het met iedereen gaat, hoe beter het ook voor de rest is.

Toch is er een groep mensen die hier een limiet aan wil stellen. Het moet nog verder genivelleerd. Het verschil tussen arm en rijk is voor hen te groot. Deze socialistische en communistische opvattingen zijn natuurlijk niet nieuw. En we weten ook tot wat voor ellende dat allemaal heeft geleid.

De laatste stroming noemt zich limitarisme. Het moet rechtvaardiger en gelijkwaardiger. Tegen extreme armoede. Het is ethisch, democratisch en ecologisch onverantwoord om ongelimiteerde armoede toe te laten. Er zijn radicalere oplossingen nodig om excessieve verschillen aan te pakken. We moeten een nieuw sociaal contract met elkaar maken.

Er moet gewoon een harde limiet komen aan het verschil tussen armoede en rijkdom!

En weet u, dat zijn we 100% met ze eens! 

Al die toeslagen zijn een ramp. De bureaucratie eromheen is verschrikkelijk en inefficient, zowel voor de ontvangers als voor de betalers. En wie weet draagt een te groot verschil tussen inkomen en bezit tot afgunst, en dat levert spanningen op in de maatschappij.

Dus daarom stellen we een harde normatieve onderlimiet voor op armoede. Weg met de armoede! Iedereen doet ertoe! Iedereen doet mee! Hoog tijd dat we armoede uit dit land eindelijk eens oplossen! We gaan armoede namelijk gewoon verbieden. Als iedereen zich dan aan de wet houdt, hebben we dus geen armoede meer.

Zo lossen we het probleem vanzelf op. Uiteraard gaan we ook handhaven, met boetes op armoede. Meer dan 100 jaren communisme en socialisme hebben het niet voor elkaar gekregen, maar wij gaan het gewoon binnen 1 jaar fiksen. Weg met de armoede, verbied armoede!