Zelfbeeld

Door de zeer innemende Driekus met een omvangrijk oeuvre 

“Driekus!” Riep moe. “Driekus! Thoes komen!” 

Driekus en Berend Schetema waren met hun mountainbikes aan het ravotten in de blubber. Ze hadden met een schep bultjes gemaakt op een braak liggend erf. Ze scheurden door de plassen waardoor de weerspiegeling van de blauwe lucht ruw werd verstoord. Met wat planken en bakstenen erbij begon het crosspad al heel wat te lijken.

Hun overalls zaten onder de klei van het vallen, de stukken klei zaten zelfs in hun haar. Een grote bruine streep over de rug verraadde dat hun crossfietsen geen spatborden hadden. Maar wat hadden ze een lol, de wangen waren roze van de frisse lucht en ze schreeuwden uitgelaten naar elkaar.

“Driekus nu thoes komen!” Riep moe nog een keer. “Tot morgen Berend, was mooi.” “Ja moi”, zei Berend. Driekus gooide zijn fiets naast het witte busje op de oprit, het achterwiel spinde nog door. Hij stapte door de deur, schopte zijn klompen in de hoek en liep naar de voorkamer. Daar in de hoek sloot een monteur een kabel op de TV aan. “Zo, jongeman, die antenne kan van jullie dak af.”

Kiel-Windeweer hoorde plots bij de moderne wereld. Ze hadden eindelijk kabel-tv gekregen. En sindsdien zat Driekus aan de buis gekluisterd, zo dichtbij dat het blauwe licht op zijn gezicht reflecteerde. De TV trok de grote wereld het kanaaldorp in.

Buiten fietsen? Nee joh, samen met Berend tv-kijken! Allemaal nieuwe zenders! En toch werd hij er verdrietig van. Vooral van He-Man. De breed gespierde held die Eternia redde van Skeletor. Driekus wilde ook zo breed en gespierd worden als He-Man. Elke ochtend stond Driekus voor de spiegel en keek naar zijn eigen lichaam. Waarom was hij niet gespierd? Waarom had hij niet die V-vorm, waarom had hij geen sixpack? 

Waarom waren alle mannen in films en reclames zo stoer en waarom werd door vrouwen van mannen verwacht dat ze er allemaal zo uitzien, en zo slim en grappig en rijk waren? De maatschappelijke druk drukte enorm op die kleine Driekus. Hij werd er onzeker van, en precies dat in een periode dat de puberteit zich aandiende. Ja hij probeerde het wel, met gezonder eten, en meer sporten. Maar wat hij ook probeerde, Driekus zou nooit een He-Man of Schwarzenegger worden.

In de jaren daarna flipte het beeld over mannen. Ze hoefden geen stoere sterke gespierde man meer te zijn. Nee, integendeel, op tv en in reclame werden mannen juist weggezet als softies, als sukkels. Ook al was het een parodie, de vader in Married with Children was geen sterke man, hij werd neergezet als een loser. Om het zelfbeeld van vrouwen op te krikken moesten mannen omlaag worden getrokken. Was dat nou echt nodig? De tijd van de masculiene man was voorbij, terwijl Driekus zich toch echt als een kerel identificeerde. Het maakte hem nog onzekerder over zichzelf, en zijn positie als man, als mens in de maatschappij. 

Want enerzijds moet een man stoer zijn, geld verdienen, aanzien hebben, grappig zijn, beschermend en onafhankelijk, en aan de andere kant mag hij bespot worden, moet hij meedraaien in een gezin, koken, schoonmaken, de luiers verschonen en lange vermoeiende gesprekken met zijn vrouw voeren over haar gevoelens, zonder met oplossingen te mogen komen. Hij moest een empathisch feminist zijn, en vooral die blanke masculiniteit loslaten. Het maakte Driekus onzeker en verdrietig, hoe kon hij aan al die onrealistische tegengestelde verwachtingen voldoen?

Want eigenlijk wilde Driekus gewoon in de klei raggen met een dikke V8 diesel trekker, vlees en chips eten, en bier of whisky drinken, vrouwen versieren – met respect hoor, niks aan de hand -, en door vrouwen versierd worden (want ook dat is gelijkwaardigheid). Maar ja, dat beeld van die He-Man van buiten en die zachte metroman van binnen, dat bleef de maatschappij van hem eisen. 

Je hoort ook wel eens van vrouwen die als ze ouder worden verzuchten dat mannen ze niet meer zien staan. “Dan merken die vrouwen dus ook eens eigenlijk hoe bijna alle mannen ongezien en genegeerd door het leven gaan, gewoon omdat ze geen 1m90 met sixpack zijn, omdat ze boer, monteur of postbode zijn, of er niet uitzien als Brad Depp”, dacht Driekus. 

“Nou bekijk het maar” dacht Driekus, “ik ben gewoon body positive! Ik ben niet dik, ik ben gewoon heel innemend als het om lekker eten gaat! Ik heb inmiddels een, euh, omvangrijk oeuvre opgebouwd aan satirische stukjes, ik heb een gewichtige persoonlijkheid, en ik ben gewoon een zwaargewicht in mijn klasse! Iedereen die op mij neerkijkt vanwege mijn uiterlijk die doet aan body shaming! Ik hoor er gewoon ook bij, de wereld moet gewoon inclusiever worden voor mannen zoals ik!“

Hahaha. lol.

Nee hoor, bovenstaande is een fantasieverhaaltje met aanstelleritis. Een spiegel naar mensen die teveel met hun zelfbeeld bezig zijn. Driekus heeft zich nog nooit onzeker in zijn lichaam gevoeld. Hij ziet er uit als een kerel, praat als een kerel en doet als een kerel, dus is Driekus gewoon een kerel, eentje die zowel mannelijk, eigenwijs, stoer en grappig is als ook gewoon die gelijkwaardige metroman die in de moderne tijd ook van vrouwen verwacht dat ze even stoer zijn en zich niet als slachtoffer of afhankelijk opstellen. 

Natuurlijk heeft de maatschappij een welhaast onbereikbaar beeld van schoonheid, zowel voor mannen als voor vrouwen, duh. En natuurlijk heeft de maatschappij een welhaast onmogelijke verwachting van zowel mannen als vrouwen. 

Waar komt die onzekerheid over jezelf eigenlijk vandaan? Is het werkelijk de media? De maatschappij? De mannelijke wereld? Zit het in het milieu waar je in zat of zit? Ligt het aan je opvoeding? Laat je je zo beïnvloeden? Ligt altijd alles maar buiten jezelf? Of… is het misschien gewoon je eigen bedrading? 

Het verschil zit hem in hoe je hier zelf mee omgaat: trek je je er iets van aan, of niet? Probeer je een beetje gezond te leven, of verslons je jezelf mentaal en fysiek, of ga je een onrealistisch figuur van jezelf maken, tot je jezelf niet meer bent? 

Drie kusjes op je dikke spiegelbeeld. 

By the power of Grayskull!!1!