Het nieuwe wonen!

Door urban planner Driekus Vierkant

Groningen is een progressieve stad, en daarbij passen vernieuwende concepten rond wonen en mobiliteit. 

Bij vergroening past natuurlijk consuminderen, met kleinere huizen en minder auto’s, zodat je minder energie gebruikt en je footprint verkleint. 

Dat is natuurlijk mooipraat voor zoveel mogelijk mensen op zo weinig mogelijk vierkante meters weten te proppen, ergo ‘de Compacte Stad’.

Minder comfort is bovendien een socialistische nivellerende gedachte, met het idee: ‘als ik kan fietsen, hoeft een ander geen auto’.

Wijk Suikerzijde: maar 0,2 auto’s per woning

Met dat idee is de immer linkse Gemeente Groningen aan de slag gegaan: moderne gezinnen hebben twee auto’s per woning, maar in de autoluwe nieuw te bouwen wijk Suikerzijde op het oude Suikerunieterrein wordt de norm niet 2 maar 0,2 auto’s per woning.

Ja haha u leest dat goed: 10x te weinig parkeercapaciteit. Gij zult fietsen, gij elitaire kapitalist! Dat voor velen de auto geen luxe is maar een peperdure harde noodzaak, wordt voor het gemak even genegeerd.

Geen ruime lanen met ruime kavels met mooie opritten. Het moet goedkoop en het wordt nog gezellig in de wijk als buren moeten vechten om een parkeerplek op 10 minuten lopen.

Segregatie

Een maakbare inspiratieloze betonwijk van 4 tot zes etages volgepropt met kleine huisjes, parkeervoorzieningen op afstand met te weinig parkeerplek en een parkje. Je moet er maar willen wonen. Feitelijk zijn alleen bewoners welkom wiens leven zich op de fiets afspeelt, en een beetje OV. Mensen die afhankelijk zijn van hun auto zijn niet welkom. Denk alleen even aan brave arbeiders en ZZP-ers zoals loodgieters, bakkers, bezorgers, installateurs en schilders die hun bus vol dure spullen toch echt pal voor of naast het huis willen hebben. Maar denk ook aan starters die een gezin willen vormen en daar een auto voor nodig zijn. Niet welkom.

Maar, dachten wij zo, als de harde noodzaak van een auto als luxe wordt gezien, welke andere harde noodzaken kunnen we dan ook als luxe gaan beschouwen?

Verwarming? Overbodige luxe!

Warmtepompen zijn onhandig groot en duur, dus in plaats daarvan leggen we een gemeentelijk warmtenet aan, dat centraal energie opwekt en centraal bepaalt hoe warm de huizen mogen worden gestookt, namelijk 17 graden. Klimaatbewuste mensen maken zich immers minder druk om het klimaat binnen dan het klimaat buiten. Alle huizen in de wijk worden verplicht aangesloten, en betalen zo mee aan een duurzamer toekomst. Individueel comfort is een onnodige luxe! 

Keukens? Miljoenenverspilling!

Een keuken beslaat al gauw 15 vierkante meters per woning en die kunnen worden bespaard. De keuken zelf kost ook al met gemak €10.000 tot €30.000. Bij 730 woningen gaat dit om miljoenenbesparingen. Met al die bezorgdiensten en lekkere eettentjes ga je toch je dure tijd niet meer besteden aan boodschappen, koken en afwassen? Nog beter: er komt een centrale veganistische gaarkeuken in de wijk (gemeentelijk georganiseerd) waarbij elk huishouden maandelijks een (verplicht) servicecontract afneemt. Samen eten draagt bovendien bij aan de sociale cohesie in de wijk.

Badkamers? Decadentie!

Een eigen badkamer is in feite pure decadentie. Douchen en badderen kosten veel water en energie en zijn een luxe, geen basisvoorziening. Dat bespaart ook al gauw weer 15 vierkante meter per woning en vele miljoenen euro’s aan bouwkosten en inrichting. Een centraal badhuis (gemeentelijk georganiseerd) met 0,2 dekking per woning is een sociale voorziening waarbij per woning een maximaal aantal minuten kan worden besteed aan persoonlijke hygiëne in groepsverband waardoor de gemeenschapszin toeneemt. Bij elke koopwoning komt een vast sanitair servicecontract.

Toiletten? Doorgeslagen liberaal patsergedrag!

Het gaat hier niet om de grote besparingen in vierkante meters, maar toiletten zijn notoire verspillers van schoon drinkwater. Door in plaats van individualistische elitaire tronen per woning een centraal inclusief en duurzaam toiletgebouw in de wijk te faciliteren kan per woning de maximale toiletbehoefte (0,2 per woning) en de milieubelasting van de gehele wijk beter worden gereguleerd. Bijkomend voordeel is dat alle woningen niet op het riool hoeven worden aangesloten, en dat scheelt een forse investering. Persoonlijke toiletten: wat een patserige luxe van een voorgaande eeuw. Met je eigen toiletrol onder de arm naar het toiletgebouw lopen is solidair, iedereen is gelijk.

Tuin? Toppunt van ruimteclaimend individualisme!

Een tuin in een stad staat symbool voor asociaal egoïsme en is een toppunt van individualisme. Tuinen zijn enorme ruimtevreters, terwijl mensen gemiddeld maar een paar uur per week in hun tuin zitten. Bovendien is er het risico dat mensen tegels in hun tuin leggen, waardoor hemelwater niet goed kan worden afgevoerd. En mensen kunnen een tuin misbruiken voor het illegaal stoken van vuurtjes en barbecues. Tuinen zijn bovendien duur in aanleg en onderhoud. Zonder tuinen kan de stad veel efficiënter en compacter worden bebouwd. Om wijkbewoners toch van de natuur te laten genieten leggen we in de wijk een compact gemeentelijk inclusief en divers natuurpark met pedagogisch verantwoorde speeltoestellen met rubberen tegels aan. Het ecologische beheer en toezicht worden verzorgd door de gemeente. De beheerskosten zijn bij elke woning als servicecontract inbegrepen.

Tipi’s voor een kleinere footprint.

Woningen zonder garage, carport, oprit, tuin, badkamers, toiletten en keuken kunnen dus veel compacter en goedkoper worden ontworpen. Tiny houses hebben de toekomst. Maar wat te denken van al dat beton, staal, glas en hout en de bijbehorende ecologische footprint? Een woning is een luxe. Om echt dicht bij de natuur te kunnen leven wordt eenderde van de wijk opgezet met tipi’s, waarin elk gezin knus en beschut kan wonen. Per tipi wordt 0,2 fietsenstalling gefaciliteerd, want lopen is gezonder.

Kinderen? How dare you!

Elk mens dat op aarde wordt gezet, heeft een ecologische footprint. Het eet, het verbruikt energie, en stoot CO2, stikstof en methaan uit. Later zal het zelf ook een woning willen, en misschien zelfs een fiets. Het hebben van een kind is decadent en schadelijk voor het klimaat. Om onze jeugd een veilige klimaattoekomst te kunnen bieden, komt er een wijkbrede geboortebeperking van maximaal 0,2 kinderen per woning. De gemeente stelt wijkbegeleiders aan die wijkbewoners tweewekelijks komen adviseren over de te nemen geboortebeperkende maatregelen, waaronder maximaal 0,2 maal per maand seksueel contact per huishouden. 

Wat toch een mooi toekomstbeeld van een gemeente die het zo goed met u voorheeft en voor u zorgt. Nul komma 2 auto is nog maar het begin! 

Op naar 0,2 stemmen op deze van de wereld losgezongen politici bij de volgende gemeenteverkiezingen, met hun Suikerziekte!

Drie Kusjes