Lelylijn, even rekenen

Door urban rural mobility professor Driekus Vierkant

Tsjonge jonge, tsjoeke joeke. De Lelylijn gaat tienmiljoenmiljard euro kosten. 13,5 miljard om precies te zijn, voorlopig dan, volgens de laatste ramingen. 

Even rekenen

Dat is 13.500.000.000/8.000.000‎ = 1.687,5 per hardwerkende Nederlander. Dat is 1.687,50/60‎ = 28,125 retourtjes per belastingbetaler. Of het is 13.500.000.000/60‎ = 225.000.000 retourtjes in totaal die vooruit worden betaald!

Exploitatiebegroting

Kijk, de exploitatie van een treinverbinding zou als volgt moeten gaan:

1) Eenmalige kosten: 13,5 miljard (!)

2) Jaarlijkse kosten voor onderhoud en dienstverlening: 1 miljard. 

Afschrijving: 100 jaar.

Dat is dus 100+13,5 = 113,5 miljard.

Oftewel, er moet 100 jaar lang minstens 1,135 miljard per jaar worden verdiend aan treinkaartjes, wil dit uit kunnen.

Stel een retourtje 020-050 kost €60 dan moet je dus 1.135 miljard / 60 = 18.916.667 retourtjes per jaar, = 51.826 retourtjes PER DAG verkopen. Dag in dag uit.

Hahaha. 52 duizend retourtjes PER dag. Dat is 2159 retourtjes per uur, non stop, dag en nacht, 100 jaar lang. Hahahaha. 

Conclusie: GEEN BUSINESS CASE.

Hoe lang moet een trein eigenlijk zijn om elk uur 2159 retourtjes te kunnen verwerken?

De regio heeft gratis geld laten liggen

We hebben de drie Noordelijke provincies in Coronatijd getipt dat ze voor de Lelylijn miljarden konden lenen van de Europese bank, MET GELD TOE. 

Negatieve rente, weet u nog! De Lelylijn had daardoor een positieve business case.

De regio had de Lelylijn zelf kunnen financieren en bouwen.

Maar nee hoor, ze zijn gewoon het handje blijven ophouden in Den Haag en de EU. Lalala subsidies.

De Lelylijn is een middel, geen doel.

Het doel is economische versterking van de regio’s rond Groningen en Drachten.

Men wil dat mensen in het Noorden makkelijker een baan in de Randstad vinden.

Men wil dat mensen uit de Randstad in het Noorden makkelijker een huis vinden.

Tegelijkertijd willen we niet dat het Noorden verstedelijkt zoals de Randstad.

Het beoogde middel is een snelle verbinding tussen deze plaatsen en Amsterdam en Lelystad.

Dat gaat alleen werken als de reistijd AMS-GRO onder 1 uur blijft. 30-45 minuten is het ideaal.

Dat zou theoretisch per auto kunnen, dan moeten we de A7 en A6 upgraden naar een autobahn. De auto is voor velen het ideale vervoermiddel want: deur tot deur, betaalbaar, flexibel, vrijheid.

Het zou ook per vliegtuig kunnen, met snelle verbinding tussen Eelde en Amsterdam en Lelystad. Dat is verreweg het snelst, en vliegen is spotgoedkoop, maar milieutechnisch is er veel weerstand.

Dat zou ook per trein kunnen, mits de reistijd onder 60 minuten blijft en een retourtje onder de €50. Daar gaat de Lelylijn nat. Van deur tot deur ben je dan alsnog zo 1,5 tot 2 uur verder. En dan is autorijden makkelijker en goedkoper.

Wie is je doelgroep?

Als economische versterking je doel is dan zoek je dus meer kapitaalkrachtige mensen en bedrijven die hier komen werken en wonen. 

Bedrijven en mensen die bij bedrijven werken.

Doorgaans zijn dat mensen die met de auto gaan. Of je nu wil of niet, dit is een feit. 

Als je voor een treinverbinding kiest dan ga je vooral voor minder kapitaalkrachtig publiek: ambtenaren. Ook een feit. Mensen die het land geld kosten in plaats van geld opleveren.

Laat Noord-Nederland nu net veel te veel publieke sector en ambtenaren hebben ten op zichte van echte bedrijven en werknemers in de private sector.

Je kan je dus terecht afvragen of de trein het goede middel is om je doel te bereiken, of je juist het tegenovergestelde bereikt, namelijk een nog schevere verhouding tussen publieke en private sector in de regio…

Voor of tegen

Bij de Lelylijn heb je maar twee soorten meningen:

a) Je bent voor de Lelylijn, ongeacht wat het kost, want je kan de kosten toch afwentelen op de belastingbetaler;

b) Je bent tegen elke verandering, want je bent chagrijnig, iniatiefloos en ‘de hoge heren bepalen toch altijd alles.’

Ondernemers versus bestuurders

Ondernemers zouden zeggen: ‘wat, zoveel miljard? Laten we die business case nog even doorrekenen, anders gaat er een grote streep door.’

Bestuurders hebben zich persoonlijk opgehangen aan de Lelylijn, waardoor dat een doel is geworden, geen middel. En aangezien ze zelf de rekening niet hoeven te betalen is er geen weg terug. 

Zo zie je maar dat er bij de overheid en bij VNONVW geen ondernemers zitten. Wel bestuurders. ZZP bestuurders die zich graag ondernemer noemen. Onderwijs. Overheid. Geen ondernemers. Lalala subsidiegeld.