In de soep gelopen

Door Driekus Vierkant

We willen allemaal af van fossiele brandstof. En we zijn goed op weg! Zon, wind, en straks ook nog kernenergie, en we hebben geen gas en olie en kolen meer nodig.

Voor sommigen gaat dit niet snel genoeg, voor anderen mag het wel wat langzamer. Op de flanken heb je enerzijds grote economische belangen en je kan niet zomaar de energiesector op zijn kop gooien, want dat kan de welvaart van een land, bedrijven en burgers gigantisch schaden. Anderzijds heb je hysterici die denken dat de aarde vergaat als we nu niet het roer radicaal omgooien.

Gelukkig heb je de overgrote meerderheid die een balans zoekt tussen beide belangen. Dit doen we geciviliseerd via wetgeving, democratie en publiek debat.

Uiteraard staat het eenieder vrij om te protesteren, om dat debat, en wellicht zelfs de wetgeving te sturen. Altijd mooi als mensen opkomen voor een groter doel.

Maar ook daar heb je mensen die beginnen door te slaan. Zij vergeten de positiviteit en vragen op een negatieve manier aandacht voor hun Grote Goede Zaak.

Ze zijn zo fanatiek en gefrustreerd dat ze vergeten dat je met negativiteit nooit de empathie van de rest krijgt, integendeel, je raakt die kwijt. Negativiteit werkt averechts.

Ze gaan zelfs zover dat ze bereid zijn de wet te overtreden, bijvoorbeeld door soep te gooien naar kunstwerken in musea. Ze vinden dat hun moraal verheven is boven de wet, maar zien niet in dat juist hun moraal slecht is. En dat is wel ironisch.

Moraal is persoonlijk, het is maar een mening. Er is geen beste moraal. Als iedereen vindt dat zijn moraal beter is dan die van een ander, dan schep je alleen maar afstand, dan voel je je verheven boven anderen, degradeer je een ander met zijn moraal, en dat staat haaks op ons streven naar gelijkwaardigheid, inclusiviteit, respect, dialoog en debat.

En dat geldt helemaal als je je moraal boven de wet stelt. Dan wordt het chaos. Dan wordt het anarchie. Misschien willen ze dat ook wel: anarchie. Dan is het klimaat geen doel meer maar een middel, om je eigen wil een ander op te leggen. Dat heet fascisme.

Meer dan terecht dus dat mensen die verf naar een schilderij gooien een straf krijgen. Ze overtraden de wet en moeten leven met de consequenties.

Ze hadden een keuze: kunst maken voor hun protest, of kunst kapot maken voor hun protest. Creatie versus destructie. 

Protesteren kan zoveel intelligenter, positiever en creatiever. Zij kozen voor agressie, negativiteit en destructie. En daarmee verloren ze niet alleen de empathie, maar ook de moraal. 

Hier nog een paar leuke vergelijkingen: 

Stel dat ik te hard ga rijden uit protest diep uit mijn hart tegen fossiele brandstof, is mijn wetsovertreding dan moreel verdedigbaar?

Stel dat ik iemand een klap geef uit mijn protest tegen de diepe overtuiging dat broccoli ongezond is, en ik moet de cel in, ben ik dan een politiek gevangene?

Drie Kusjes.

p.s. had op zijn minst Campbell’s gebruikt in plaats van Heinz. Stelletje cultuurbarbaren!