Leven

Door Driekus Vierkant

Het was een warme zomeravond in Kiel-Windeweer. De zon ging bijna onder en de lucht was fenomenaal gevuld met oranje en blauwe tinten. Ze lagen naakt op hun rug in het hoge gras. Hun borstkas ging op en neer van het ademen, door de romantische en intieme inspanning die ze daar in dat weiland net samen mee hadden gemaakt. De wereld om ze heen was even weg. Ze waren gelukkig. De tijd stond stil, en nagenietend lagen ze naar de sterren te staren die fonkelend door de donkerblauwe koepel boven hen begonnen te schijnen. 

Bizar eigenlijk. De moderne mensheid is nog geen 200.000 jaar oud, en dat sterrenlicht wat je nu ziet is daar al miljoenen jaren geleden ontstaan, nog voordat er mensachtigen op deze planeet rondliepen. Stel dat verre beschavingen nu lichtsignalen gaan sturen, dan zijn die zelf allang uitgestorven. Of hun beschaving is inmiddels zover geëvolueerd dat wij kansloos zouden zijn als ze hier nu aan zouden komen.

Wat is het universum toch groot. En wij zo nietig. Onmetelijke sterrenstelsels, met planeten die draaien om hun zon, als waren het elektronen om een atoomkern, de bouwstenen van alles, van alle elementen in het heelal, en van de cellen van het leven. Alleen gedachten zijn niet te vatten in atomen, in ons hoofd zijn we vrij van elke natuurwet.

Sowieso is het zo bijzonder dat je bestaat. De kans is zo onwaarschijnlijk klein. Dat precies dat ene zaadje van die miljoenen op het juiste moment bij het juiste eitje kwam. Dat uitgerekend jouw ouders elkaar ontmoetten. Dat hun ouders hen verwekten. Trek dit generaties door naar die oudste mensachtigen en de kans dat uitgerekend jij bestaat is net zo klein als dat je ooit al die sterren bij elkaar weet te bezoeken.

Er zijn miljarden mensen, maar er zijn dus kaziljoenmiljarden nog meer mensen niet gekomen, die hebben nooit bestaan, puur omdat hun zaadje of eitje te vroeg of te laat was, misschoot, ergens in een oude sok belandde (sorry voor dit beeld haha), omdat er iemand sneuvelde in een oorlog en dus iemand anders ontmoette en andere kinderen kregen, of omdat je niet-ouders elkaar domweg nooit ontmoetten, en hun niet-ouders niet, en hun, en hun, en hun, tot aan de eerste oermens toe en de miljoenen jaren evolutie die daaraan voorafging.

De kans dat jij bestaat, dat jij leeft, is zo klein en uniek, dat mensen wel zouden kunnen gaan geloven dat je er met een reden bent, of dat er een god is. Het is uiteindelijk natuurlijk allemaal puur natuur en toeval en survival of the fittest en evolutie. Maar toch. Elk leven is een wondertje.

Niet dat het leven altijd makkelijk is. Integendeel, het kan tragisch zijn. Je hebt je land waarin je wordt geboren, en je familie niet voor het uitkiezen, er zullen mensen op je pad komen die niet het beste met je voor hebben. Daarnaast heb je maatschappelijke en sociale uitdagingen, net als dat er uitdagingen zullen zijn met opleiding, werk en collega’s. En heel persoonlijk kun je ook uitdagingen krijgen met je gezondheid, zowel fysiek of geestelijk. Of oorlog, natuurgeweld, en haat.

En toch is het leven gaaf. Je kan er wat van maken, voor jezelf, of voor anderen. De mensheid een stapje verder helpen, bijvoorbeeld door iets moois te scheppen. Dat kan kunst zijn, een bedrijf, een innovatie, een idee, of – als je een vrouw bent – een kind. Wat een gemis voor mannen dat zij dit laatste niet kunnen.

Maar een kind kan ook een probleem zijn. Bijvoorbeeld als je geen kinderwens hebt, of nog heel jong bent, of eerst carrière wil maken. Of als je niet voor een kind wil of kan zorgen. Of als de vader uit beeld is, of niet de juiste partner is voor een gezin. Of dat er geen veilige omgeving voor een kind kan zijn. 

Er zijn veel redenen om liefdevol een kind op de wereld te zetten. Er zijn ook redenen om het niet te willen. We hebben het geluk dat we leven in een tijd met anticonceptiemiddelen, en we hebben het geluk dat we leven in een land waarin vrouwen zelf kunnen bepalen of ze wel of geen kind willen. Om deze redenen is abortus legaal in dit land. 

Het is een zware en complexe keuze om een kind niet te willen. Het is ook een hele persoonlijke keuze, waar verder niemand over gaat. En ja, je mag hopen dat de verwekker ook een stem krijgt, heeft die ook rechten? Net zoals beide ouders plichten hebben en moeten accepteren dat er consequenties en risico’s zijn aan seks, zelfs als je voorbehoedsmiddelen gebruikt. Abortus is een overweging die bij hen en uiteindelijk bij haar ligt. Maar voor de rest gaat het niemand iets aan. 

Of stel je voor dat je zwanger bent geworden door een verkrachting. Stel je toch voor, wat een hel. Juist dan is abortus niet meer dan logisch. Of wat als er zware medische complicaties zijn, dan natuurlijk ook.

En je mag hopen dat zo’n keuze met professionele begeleiding gebeurt, al was het maar om het lichaam van de moeder te beschermen. 

Er is ook niets mis met mensen die zich oprecht bekommeren om leven en zij vragen om meer bewustwording. Ook zij hebben angsten, dat er te klakkeloos wordt gehandeld bijvoorbeeld, ze hebben overtuigingen en geloof waar zij recht op hebben, ook al zijn we het hartgrondig soms niet met ze eens. Ook zij mogen protesteren, net als iedereen. Het is absoluut onsmakelijk dat ze dit doen bij abortusklinieken en dat ze plastic foetussen opsturen. Daar mag je echt wat van vinden, maar verbieden is lastig. 

Tegelijkertijd is het ook onterecht om te roepen dat abortus in Nederland onder druk zou staan, en dat het uit het strafrecht moet. In Nederland is abortus tot de 22^e week niet strafbaar. Bovendien zijn regels recent verruimd, je kan nu ook de abortuspil bij de huisarts halen. De bedenktijd die eerst nog gold is ook afgeschaft, en dat is enerzijds goed voor de zelfbeschikking van de vrouw, tegelijkertijd zijn daar dus ook bedenkingen bij, en dat mag. 

• – 

Daar lagen ze nog, in dat weiland. Hij keek naar haar. Ze sliep. Wat is ze prachtig. Hij streelde door haar lange haren en gaf een zoen. Hij zag een vallende ster, en precies op dat moment, in haar buik, splitste een minuscuul celletje in twee. 

Drie Kusjes.