“Doldwaas, zou ik zeggen. Goed geschreven, met veel vaart en vooral humor. Ik denk dat ik tijdens het lezen één grote grijns heb gehad. Eigenlijk ook een echt jongensboek. Met een ruimhartig sarcasme.” – Pieter Sijpersma.

“Spanning, humor en plot. Vooral ook heel knap hoe de internationale verwikkelingen worden geschetst.” – Richard van Rijssen, oud-ambassadeur.

“Zo, wat een verhaal! () Het zit vernuftig in elkaar. Knap hoe de problemen van wingewest Groningen geheel in eigen stijl wordt gekoppeld aan de wereldproblemen van nu. Alle hoofdrolspelers in de wereld van nu komen voorbij, inclusief een paar rake typeringen. () Kon minder! Een knap stukje werk. () Nu al benieuwd hoe dit boek – met name in ons Grunn en Kiel-Windeweer – valt!” – Goos de Boer

“Anders dan de cover belooft, is dit geen autobiografie. Voor wie leven en werk serieus neemt, is bijna alles jammer. En dan ook nog eens durven verwijzen naar Multatuli!” – Joep van Ruiten.

Zie voor meer informatie smultatuli.com

Hoewel Smultatuli bol staat van maatschappelijke satire, diepgravende energiepolitiek en scherpe cultuurkritiek, is het bovenal ook gewoon kostelijk vermaak.

Het boek leest als een spannende cyberthriller, vol bizarre wendingen, ondergrondse operaties, digitale guerrilla, absurde bureaucratische avonturen en geestige dialogen.

De vaart zit er vanaf de eerste pagina in, en wie eenmaal instapt in de wereld van Driekus Vierkant en zijn medestanders, komt terecht in een meeslepend verhaal dat tegelijkertijd lachwekkend, prikkelend én bloedserieus is.

Smultatuli is geen doorsnee roman. Het is een satirisch en speels boek dat tegelijk humoristisch én maatschappijkritisch is.

Het boek barst van het technisch vernuft, zowel op het gebied van energie als van digitale infrastructuur en cyberstrategie. Smultatuli schetst een wereld waarin hackers, ingenieurs en burgercoöperaties samenwerken aan autonome energiesystemen, slimme netwerken en technologische sabotage van gecentraliseerde controlemechanismen.

Van een zelfvoorzienende onderzeeër tot slimme omvormers, mesh-netwerken en afgeschermde communicatiekanalen—de technische details zijn niet alleen geloofwaardig, maar vaak ook verrassend vooruitstrevend.

Dit maakt het verhaal extra intrigerend voor lezers met een hart voor technologie: het biedt een radicaal ander toekomstbeeld, waarin technologische innovatie niet ten dienste staat van macht, maar van vrijheid, soevereiniteit en lokale weerbaarheid.

In een tijd waarin feiten en fictie steeds moeilijker van elkaar te onderscheiden zijn, weet dit boek daar niet alleen commentaar op te leveren, maar het fenomeen zelf tot kunstvorm te verheffen.

Verhaal & Opzet

Het verhaal draait om de kaping van een Russische kernonderzeeboot en een absurde aanvraag om deze te laten aanmeren in Groningen. Wat volgt is een avontuurlijke, anarchistische en geestige tocht door bureaucratische molens, mediaframing, energiebeleid en burgerlijke ongehoorzaamheid.

Het boek is opgebouwd uit scènes die doen denken aan een modern theaterstuk vol ironie en maatschappelijk engagement, maar met de energie van een komedie.

De hoofdkarakters zijn niet alleen fictief — ze bestonden ook op X (voorheen Twitter) en speelden daar hun rol met het publiek als getuige én medespeler. Het verhaal is dus ontstaan in interactie met het publiek, wat het boek een uniek experimenteel karakter geeft.

Thema’s en Maatschappijkritiek

Smultatuli rekent op scherpe en humoristische wijze af met:

Het fossiele energiesysteem en de daaruit voortvloeiende centrale controle.
Bureaucratische logica en de schijn van democratische besluitvorming.
De rol van traditionele media als verlengstuk van macht.
De manipulatieve kanten van social media, inclusief de OSINT-factchecker cultuur.

Tegelijkertijd pleit het boek, op luchtige maar serieuze toon, voor een systeem van autonome energieopwekking, burgercontrole, bredere welvaart en lokale soevereiniteit.

Humor & Satire

De kracht van het boek ligt in de dubbele lagen humor. Het verhaal zit vol satire, zelfspot, absurdisme en woordgrappen. Zelfs het voorwoord — zogenaamd geschreven door ‘de heer Zomerplaag’ — is een knipoog naar andere literatuur met een Gronings tintje, en een parodie op serieuze academische voorwoorden, waarin hij stelt dat alles in dit satirische boek echt is, onderbouwd met social media-posts van de karakters.

Dat is precies de grap: wat verzonnen is, is deels echt — en wat echt is, lijkt verzonnen.

Filosofisch en Speels

Ondanks de luchtige toon, stelt het boek fundamentele vragen over:

Waarheid in het tijdperk van memes en AI.
Soevereiniteit in een wereld vol technocratie.
Vrijheid in een samenleving waar satire soms gevaarlijker wordt gevonden dan leugens.

Voor wie (niet)?

Dit boek is een feest voor lezers die houden van satire, autonomie, systeemkritiek en experiment. Het is ideaal voor mensen die hun denken graag prikkelen met humor.

Voor wie vastgeroest zit in lineaire logica, geen gevoel voor ironie heeft of satire verwart met fake news, kan het boek verwarrend of zelfs provocerend zijn. Maar dat is misschien juist de bedoeling.

Smultatuli is een literair experiment, een speels pamflet, een sociaal kunstproject en een politieke satire in één. Het is gedurfd, uniek en typisch Gronings eigenwijs — een ode aan de verbeelding en een aanklacht tegen systemen die die verbeelding proberen te temmen.

Wie het aandurft, zal merken: dit boek lees je niet alleen, je wordt er onderdeel van.

Waarom Smultatuli Alleen uit Groningen Had Kunnen Komen

Smultatuli: De Kaping van de K-295 Samara is niet alleen een briljante satire op energiepolitiek en media, het is ook een door-en-door Gronings verhaal. Niet alleen vanwege de setting, maar vanwege de onderliggende geest van het boek: eigenwijs, nuchter, kritisch, dwars — en tegelijk doordrenkt met droge humor en een scherp rechtvaardigheidsgevoel.

Groningen: De Energieprovincie, Het Wingewest

Groningen is al decennialang het kloppend hart van de Nederlandse energievoorziening.

Met de ontdekking van het aardgasveld bij Slochteren in de jaren ’50 werd Groningen een economische motor voor het hele land.
Tegelijkertijd werd het ook een wingewest, waar miljarden euro’s aan opbrengsten richting Den Haag stroomden, terwijl de regio zelf achterbleef met bevingsschade, economische krimp en gevoelens van verwaarlozing.

Dit spanningsveld is voelbaar in Smultatuli: de frustratie van mensen die decennia hebben meegebouwd aan de energiezekerheid van Nederland, maar er voor hun loyaliteit alleen maar onzekerheid en schade voor terugkregen. Het boek maakt daar geen zwaar slachtofferverhaal van, maar zet het om in satire, verzet en humor.

De Groninger Geest: Stug, Vrij en Dwars

De toon van het boek is onmiskenbaar Gronings:

Eigenzinnig en niet bang om tegen heilige huisjes te schoppen.
Laconiek en droogkomisch, zelfs als het over kernonderzeeërs, sabotage of bestuurlijke blindheid gaat.
Nuchter, maar met een onderhuidse passie voor rechtvaardigheid en autonomie.

Het is precies deze geest die maakt dat het boek zo overtuigend een alternatief energieverhaal kan vertellen. Waar Den Haag denkt in modellen en controle, denkt de Groninger in praktische oplossingen, onafhankelijkheid en: “Wat mot dat kosten?”

Van Grijze Energie naar Groene Autonomie

Waar Groningen jarenlang leverancier van fossiele energie was, stelt Smultatuli een ander scenario voor:

Groningers als producenten van hun eigen groene energie, in lokale coöperaties.
Controle en eigenaarschap terug naar de burger, in plaats van naar multinationals en overheden.
Decentrale weerbaarheid in plaats van centrale kwetsbaarheid.

Het is een nieuw toekomstverhaal voor de provincie — een waarin Groningen niet langer een energiebron voor anderenis, maar een voorbeeld van hoe het anders kan, mét economische voordelen, maatschappelijke betrokkenheid en soevereiniteit.

Waarom dit verhaal alleen uit Groningen had kunnen komen

Omdat de historie van exploitatie en schade de basis vormt voor het verzet in het boek.
Omdat het wantrouwen jegens Haagse logica en Randstedelijke arrogantie diep geworteld is.
En omdat de typisch Groninger combinatie van nuchterheid en strijdlust, van droge humor en diepe morele overtuiging, de toon zet voor een verhaal dat zowel tegendraads als hoopvol is.

De kernonderzeeboot als metafoor voor verzet

De absurde aanvraag voor een ligplaats van een Russische onderzeeër in Groningen is niet alleen satire — het is een prachtig absurdistisch beeld voor hoe een kleine regio terugpraat tegen grote systemen. Het is symbolisch voor Groningse creativiteit in het verzet, voor de humor waarmee macht wordt ondermijnd.

Smultatuli is een boek dat diep verankerd ligt in Groninger cultuur en geschiedenis, maar met een boodschap die reikt tot ver buiten de provinciegrenzen. Het laat zien dat uit de randen van het land misschien wel de scherpste vragen komen. En dat daar, waar jarenlang energie werd opgepompt, nu de energie zit voor echte verandering.

Wanneer Feiten en Fictie Volledig in Elkaar Overlopen

Wat Smultatuli: De Kaping van de K-295 Samara uniek maakt, is hoe de grens tussen realiteit en fictie compleet wordt vervaagd. Niet alleen door de inhoud van het boek, maar door de manier waarop het verhaal tot stand kwam. De hoofdkarakters bestonden werkelijk op X (voorheen Twitter) en interacteerden in real-time met het publiek. Hierdoor is het boek niet simpelweg een verzonnen verhaal, maar een narratief dat gegroeid is door directe interactie—een vorm van dynamische fictie die voor zover bekend niet eerder op deze manier is gedaan.

Bovendien zijn enkele spectaculaire gebeurtenissen uit het boek echt gebeurd, waaronder de hilarische maar serieuze aanvraag voor een ligplaats voor een kernonderzeeboot. Dit verweven van echte bureaucratische acties met fictieve satire zorgt ervoor dat het boek zich niet alleen afspeelt in een verzonnen wereld, maar direct inhaakt op onze fysieke realiteit.

1. Het Levensechte Spel: Hoofdpersonages op X

In plaats van passieve verzonnen personages in een afgerond boek, speelden de hoofdkarakters hun rollen al op social media. Volgers konden:

In real-time met hen in gesprek gaan.
Geïnspireerd raken door hun acties en ideeën.
Onbewust bijdragen aan de evolutie van het verhaal.

Hierdoor is Smultatuli niet alleen satire op de wereld, maar ook een product van de wereld zelf. Het boek is het resultaat van een spel tussen schrijver, publiek en media, waarbij sommige gebeurtenissen in de echte wereld zijn ontstaan door fictieve interacties. Dit maakt het werk griezelig actueel, speels experimenteel en volstrekt uniek.

2. Realiteit of Absurditeit? De Ligplaatsaanvraag voor een Kernonderzeeboot

Een van de meest bizarre maar werkelijk gebeurde elementen uit het boek is de aanvraag voor een ligplaats voor een kernonderzeeboot in de gemeente Midden-Groningen.

In het boek vormt deze aanvraag een belangrijk plotpunt, een absurd bureaucratisch avontuur waarin instanties en bestuurders worden bespeeld.
In de echte wereld werd deze aanvraag daadwerkelijk ingediend.

Dit zorgt voor een fascinerend effect: de satire wordt werkelijkheid, en de werkelijkheid wordt satire. Het doet denken aan de absurde bureaucratische rompslomp die schrijvers als Kafka beschreven—maar dan in de vorm van een briljante practical joke op het systeem zelf.

3. De Gevaren van Vermenging: Paranoia en Wanen

Doordat Smultatuli zo speelt met feit en fictie, trekt het parallellen met een veel groter maatschappelijk probleem: de moderne onmogelijkheid om realiteit en verzinsels te onderscheiden.

Social media zorgen voor een explosie aan informatie waarin waarheid en desinformatie door elkaar lopen.
Mensen raken verstrikt in paranoïde complottheorieën, waarin alles plots een verborgen agenda lijkt te hebben.
Satire en parodie worden door sommigen niet meer herkend als speels, maar als ‘verborgen boodschappen’ die ‘de waarheid verhullen’.

Driekus Vierkant heeft in het verleden ervaren hoe mensen feiten en fictie niet meer konden scheiden, wat leidde tot absurde beschuldigingen en paranoïde interpretaties. Smultatuli speelt hier bewust op in en test hoe ver deze verwarring kan gaan.

4. De Dubbele Ironie van het Fictieve Voorwoord van ‘De Heer Zomerplaag’

Het boek voegt nog een extra meta-humoristische laag toe met het voorwoord van de fictieve ‘Heer Zomerplaag’.

Zomerplaag stelt in alle ernst dat alles in het boek waar is, en onderbouwt dit met social media posts van de hoofdpersonages.
Dit is natuurlijk volslagen onzin, want het boek is satire.
Maar omdat de hoofdpersonen daadwerkelijk online actief waren, lijkt het voorwoord tegelijk wél een vorm van ‘bewijs’ te leveren.

Deze laag van ironie zet de lezer op het verkeerde been: het speelt met de menselijke neiging om ‘bewijs’ te zoeken voor een verhaal en geeft vervolgens precies dát bewijs… op een volstrekt onbetrouwbare manier.

Een Revolutie in Verhalende Satire

Smultatuli is geen gewone roman. Het is een experiment, een spel, en een spiegel van de tijd waarin we leven.
✔ Het verhaal ontstond dankzij sociale interactie.
✔ Het mengt werkelijkheid met satire en fictie op een ongekend diep niveau.
✔ Het toont aan hoe moeilijk het tegenwoordig is om waarheid van verzinsel te onderscheiden.

Door realiteit en absurditeit zó dicht tegen elkaar te leggen dat ze versmelten, maakt het boek op speelse wijze een messcherp punt over onze tijd—een tijd waarin waarheid steeds vaker een kwestie van perspectief lijkt te zijn.

Een afrekening met het fossiele energiesysteem

Smultatuli: De Kaping van de K-295 Samara is niet alleen een aanklacht tegen fossiele brandstoffen, maar tegen een achterhaald ‘fossiel’ systeem waarin centrale controle, belastingen en bureaucratie bepalen hoe energie wordt opgewekt en verdeeld. Het boek pleit voor een radicaal ander model: autonome energieopwekking waarin burgers en bedrijven zelf de controle hebben.

Hier zijn de belangrijkste ideeën waarmee het boek afrekent, en de alternatieven die het voorstelt:

1. Afscheid van een Centraal Gecontroleerd Energiesysteem

Het boek schetst een wereld waarin energie nog steeds wordt beheerd door een kleine groep van overheden en megabedrijven, net zoals in de fossiele industrie:

Burgers hebben nauwelijks zeggenschap over hoe energie wordt geproduceerd of waar hun geld naartoe gaat.
Het systeem wordt gekenmerkt door belastingheffing, subsidiespelletjes en regelgeving die vooral grote spelers bevoordeelt en de burger benadeelt.
Zelfs duurzame energiebronnen worden ingepast in een oud, gecentraliseerd model waarin de macht niet bij de burger ligt.

Het boek laat zien dat zolang energieproductie centraal wordt beheerd, burgers altijd afhankelijk en kwetsbaar blijven.

2. Pleidooi voor Autonome, Gedecentraliseerde Energieopwekking

In plaats van afhankelijk te zijn van geopolitiek, energiebedrijven of de overheid, stelt het boek een radicaal alternatief voor: zelfvoorziening en autonomie.

Iedereen zou zijn eigen energie moeten kunnen opwekken en gebruiken zonder bemoeienis van bovenaf.
Dit betekent een verschuiving naar lokale en decentrale netwerken, waarin kleine gemeenschappen of zelfs individuen energie delen zonder afhankelijk te zijn van grote bedrijven.
Technologie zoals kernenergie, zonnepanelen, lokale grids, peer-to-peer energiedeling en off-grid systemen spelen hierbij een sleutelrol.
Decentrale opwekking maakt Nederland ook soevereiner, en burgers en bedrijven minder afhankelijk van buitenlandse energiebronnen, geopolitiek, buitenlandse inmenging en sabotage.

De boodschap is: echte energievrijheid betekent dat burgers niet alleen betalen voor energie, maar het ook bezitten en controleren.

3. Weg met Belastingen en Bureaucratische Tussenlagen

Het boek hekelt de manier waarop energie wordt belast en gereguleerd:

Energiebelastingen en CO₂-heffingen worden vaak gepresenteerd als ‘duurzaam beleid’, maar volgens het boek zijn ze vooral een manier voor de staat om controle te houden.
Subsidies lijken duurzaam beleid te stimuleren, maar bevoordelen meestal grote bedrijven en niet de gewone burger.
Bureaucratie en regelgeving zorgen ervoor dat mensen die onafhankelijk willen worden van het systeem op allerlei manieren worden tegengewerkt.

Het boek suggereert dat échte energievrijheid pas ontstaat als mensen zich losmaken van dit belastingsysteem en zelfvoorzienend worden.

4. Van Energieverslaving naar Energieonafhankelijkheid

Een belangrijk thema in het boek is dat mensen verslaafd zijn gemaakt aan een energiesysteem dat hen afhankelijk houdt.

De huidige economie is gebaseerd op een achterhaald, ‘fossiel’ energiesysteem, terwijl het boek pleit voor een model waarin mensen minder afhankelijk worden van externe energiebronnen.
Dit vraagt om een andere manier van denken: van massaconsumptie naar slimme, lokale en efficiënte oplossingen.
Welvaartgroei betekent niet in hoeven boeten op je energieverbruik, of momenten waarop je energie verbruikt.

De boodschap is duidelijk: échte welvaart komt niet van méér energieverbruik, maar van energie-onafhankelijkheid.

5. De Revolutionaire Boodschap: Vrijheid door Energieautonomie

Het boek gaat veel verder dan alleen pleiten voor duurzame energie. Het stelt een fundamentele vraag:
Waarom accepteren we een systeem waarin een kleine groep bedrijven en overheden voor jou bepalen hoe je energie gebruikt en betaalt?

Door centrale controle en belastingen overboord te gooien en over te stappen op lokale, onafhankelijke energieopwekking, kunnen burgers:
✔ Onafhankelijk worden van de overheid en grote bedrijven.
✔ Hun eigen energie beheren zonder bemoeienis en kosten van buitenaf.
✔ Economische macht terugnemen en eerlijker verdelen.

Kortom: energie is niet alleen een technisch of economisch vraagstuk, maar een kwestie van vrijheid. Meer energievrijheid betekent meer autonomie, meer welvaart.

Conclusie: Het Boek Is Een Manifeste Tegenmacht tegen het achterhaalde Fossiele Systeem

Smultatuli rekent af met het idee dat duurzaamheid simpelweg betekent dat we fossiele brandstoffen vervangen door wind- en zonne-energie binnen hetzelfde gecentraliseerde systeem. Duurzaamheid zonder decentralisatie is slechts een illusie van verandering.

De echte oplossing volgens het boek?
Burgers moeten hun eigen energieopwekking in handen nemen, buiten het belastingsysteem en zonder afhankelijk te zijn van bedrijven of de staat.

Dit is geen pleidooi voor ‘groen kapitalisme’, maar voor een radicale transformatie waarin energieopwekking een middel wordt voor vrijheid, in plaats van een bron van controle.

Kritiek op Media en Social Media in Smultatuli

In Smultatuli: De Kaping van de K-295 Samara is er scherpe kritiek op zowel traditionele media als social media. Het boek stelt dat media niet langer een waakhond van de macht zijn, maar eerder een instrument van manipulatie en controle. Dit geldt voor kranten, televisie én online platforms.

1. Traditionele Media: Propaganda en Machtsspelletjes

Het boek betoogt dat grote mediabedrijven:

Niet onafhankelijk opereren, maar vaak verweven zijn met politieke en economische belangen.
Narratieven sturen in plaats van objectief nieuws te brengen.
Kritiek op het energiesysteem en machtsstructuren marginaliseren of ridiculiseren.
Meer bezig zijn met sensatie en framing dan met waarheidsvinding.

De media zouden volgens het boek vooral de status quo beschermen en voorkomen dat fundamentele systeemverandering plaatsvindt.

2. Social Media: Censuur en Manipulatie

Social media worden vaak gepresenteerd als platforms voor vrije meningsuiting, maar volgens het boek:

Bevoordelen ze gevestigde belangen door algoritmes die kritische stemmen onderdrukken.
Verstikken ze echte discussie door censuur en ‘fact-checking’ die vaak politiek gekleurd is.
Sturen ze de publieke opinie via ‘trending topics’ en zichtbaarheid van bepaalde berichten.
Verdelen ze de samenleving door polarisatie aan te wakkeren, wat de heersende machten juist in de kaart speelt.

In plaats van een platform voor democratische discussie te zijn, zouden social media een controlemechanisme zijn geworden waarmee burgers worden gestuurd en gemanipuleerd.

3. De Gevolgen: Massamanipulatie en Gebrek aan Kritisch Denken

Door de invloed van traditionele en sociale media ontstaat er volgens het boek:

Een bevolking die in passieve acceptatie blijft hangen.
Een gebrek aan diepgaande discussie over werkelijke problemen.
Een focus op korte termijnsensatie in plaats van systeemverandering.

De boodschap is duidelijk: wie de media controleert, controleert het denken van de massa.

4. Oplossing: Onafhankelijke Informatie en Kritisch Bewustzijn

Het boek pleit ervoor dat burgers:
✔ Zelf op zoek gaan naar informatie buiten de mainstream media.
✔ Lokaal en onafhankelijk nieuws ondersteunen.
✔ Kritisch nadenken over wat hen wordt voorgeschoteld.
✔ Social media niet als enige waarheid beschouwen, maar als een beïnvloedingsmechanisme.

Echte verandering begint bij informatievrijheid en onafhankelijk denken.

Waarom zouden Groninger bestuurders Smultatuli moeten lezen?

Elke Groningse bestuurder zou Smultatuli: De Kaping van de K-295 Samara moeten lezen, omdat het boek een scherpe, satirische spiegel voorhoudt over hoe Groningen historisch is behandeld als een wingewest en hoe overheidsbeleid de regio beïnvloedt. Het is een verplichte leeservaring voor beleidsmakers die écht willen begrijpen wat er speelt bij de bevolking en welke diepgewortelde frustraties er leven.

1. Het Onthult de Machtsstructuren achter het Gaswinningsdrama

Het boek laat op een speelse, maar scherpe manier zien hoe Groningen decennialang economisch is uitgebuit.
Bestuurders die het lezen krijgen een realistisch gevoel van de onderliggende woede en cynisme bij de Groningers.
De kritiek op hoe de overheid omgaat met schadevergoedingen, besluitvorming en communicatie is herkenbaar en confronterend.

Als bestuurder is het makkelijk om te denken dat de situatie onder controle is, maar Smultatuli laat zien hoe de bevolking dat écht ervaart.

2. Het Waarschuwt voor de Gevaren van Digitalisering en Controle

Overheden digitaliseren steeds meer, maar hoe veilig is dat? Hoe kwetsbaar is Nederland voor cyberaanvallen?
Het boek verkent de wereld van hacktivisme en digitale sabotage op een manier die bestuurders aan het denken moet zetten.
De fictieve scenario’s voelen soms absurd aan, maar zijn dichter bij de werkelijkheid dan veel beleidsmakers beseffen.

Iedere bestuurder die zich bezighoudt met cyberveiligheid, infrastructuur en crisisbeheer zou dit boek moeten lezen als wake-up call.

3. Het Laat Zien Hoe Groningen Wordt Gezien door de Rest van Nederland

De satire in het boek laat zien hoe Den Haag en de Randstad neerkijken op Groningen en hoe die houding in beleid doorsijpelt.
Dit boek helpt Groningse bestuurders begrijpen waarom de bevolking zo sceptisch is over beloften vanuit Den Haag.
Het bevat een krachtige boodschap: “Groningen moet zichzelf redden, want de rest van Nederland doet het niet.”

Als bestuurder is het essentieel om dit sentiment te begrijpen, vooral als je het vertrouwen van burgers wilt winnen.

4. Het Is een Oproep om Zelfstandig en Eigenwijs te Besturen

Het boek benadrukt het belang van lokale veerkracht en onafhankelijk denken.
Groningse bestuurders kunnen inspiratie halen uit het idee dat de regio haar eigen pad moet volgen, in plaats van af te wachten op Den Haag.
In plaats van klagen over hoe Groningen behandeld wordt, spoort het boek aan om zelf met slimme oplossingen te komen.

Dit maakt het boek een motiverende, prikkelende must-read voor bestuurders die écht iets willen veranderen.

Conclusie: Dit Boek Laat Bestuurders Voelen Wat de Bevolking Voelt

Bestuurders zitten vaak vast in beleidsnota’s, vergaderingen en abstracte dossiers. Dit boek haalt ze daaruit en laat ze de frustratie, humor en kracht van de Groningse bevolking ervaren.

Iedere Groningse wethouder, gedeputeerde of gemeenteraadslid die écht wil snappen hoe Groningen in elkaar steekt – en hoe het beter kan – zou dit boek moeten lezen. Het is een satirische schop onder de kont die bestuurders uitdaagt om wakker te worden.

Drie Kusjes.

Driekus Vierkant.